IQ - Frequency (2009)

Weet je.... ik denk dat we hier zitten met een behoorlijk verschil van hoe wij naar dingen kijken. Fanatieke muziekliefhebbers merk ik zijn constant op zoek naar het nieuwste van het nieuwste. Het is die aldurende zoektocht naar 'the next big thing'. Als iets niet 'vernieuwend' is dan word het al gauw afgedaan als achterhaald, statisch, saai. En ja, er zijn genoeg bandjes / artiesten die dat inderdaad zijn.

Maar..... tussen die twee zit ook nog een grijs gebied en dat is het gebied waar het ambacht regeert, waar vakmanschap de boventoon voert. En dat is precies waar IQ zich op dit moment bevind met Frequency.

Als ik naar dit album luister hoor ik heel erg de IQ uit de periode The Wake terug. Ja, niet echt vooruitstrevend om terug in de tijd te gaan (1985) want ach, dat doet toch niemand in de muziek?

Toch heb ik wellicht dezelfde opvattingen als jou. Van mij hoeft het ook niet altijd vernieuwend te zijn. In mijn smaak betreffende muziek ben ik wellicht ook wel conservatief. Terwijl jij ook niet vies bent van bepaalde nieuwe elementen als ik je een beetje heb leren kennen.

Alleen, dit album is en blijft in mijn opvatting wel heel.... degelijk. Niet dat het niet mooi is, maar als zelfrespecterend artiest wil je toch ook wel eens wat anders?

Ondanks alles kan het maar zo zijn dat dit album nog wel eens in mijn top 10 van 2009 kan belanden.

Kan het vreemder na deze (overigens prettige) discussie?
Omdat het toch mooi klinkt.

Om maar een vergelijking met mijn vakgebied te maken; een carpaccio is hopeloos uit de tijd, maar soms toch nog heel erg lekker.

Erg goed neo prog album, niks op af te dingen. IQ terug op het nivo van Subterranea en Ever, en dat is IMO goed. Ik begrijp wel dat Ayreonfreak's eerste stukje ironisch bedoelt is, maar om er toch maar even serieus op in te gaan: Wat is er "verouderd, achterhaald" aan goede muziek? Voor mij hoeft het echt geen wereldschokkende nieuwe muziek (wat is dat anyway...) te zijn, en je kunt van IQ toch ook niet verwachten dat ze hun stijl ineens ombouwen naar metal of avant...dat zou pas slecht zijn...Afrondend: aanrader voor iedereen die Subterranea een fantastisch album vindt, en/of van neo prog houdt...

Het openingsnummer "Frequency" is er eentje in de stijl van "The Wake". Iets stevigere progrock maar wel om van te smullen.
"Life Support", "Ryker Skies" en "The Province" zijn een beetje op de automatische piloot met allerlei aspecten en ideeën die we al vaker in het werk van IQ zijn tegengekomen. Niets nieuws, niets slechts maar hoef er dit album niet voor te kopen.
Misschien geldt dat ook voor "Stronger than Friction", maar dat nummer bevalt mij gewoon beter, het is iets meer uptempo, niet zo eindeloos voortslepend, eindeloos voort bordurend op een zelfde thema zoals in de drie eerder genoemde songs
Maar wat is dat mooi, die overgang naar het volgende nummer, de ballad "One Fatal Mistake". Het nummer zelf straalt een enorme rust en beheersing uit, prachtig. Het hoogtepunt van het album dacht ik zo maar eens.
Ook het afsluitende nummer "Closer" is de moeite waard. Het begint bijna met dezelfde beheersing en rust als "One Fatal Mistake" maar ontpopt zich dan als symfo nummer.
Bij elkaar genomen is 't toch een redelijk goed album geworden.

Niet echt een spannend album. Voor een band die zo lang meedraait in de wereld van de prog-muziek valt dit album wel heel erg tegen. Het is een erg gezapig album met erg weinig hoogtepunten. Nu heb ik nooit begrepen waarom IQ zo veel fans heeft. Er zijn tenslotte veel betere bands binnen deze stroming.
Jammer

Zal toch wel ergens aan liggen niet, zoveel fans?
Ik vindt bijvoorbeld Riverside veel minder maar gelukkig verschillen smaken.
Orford is wel een betere toetsenist dat geef ik wel toe.
Had hem ook eerst lager gewaardeerd maar nu ik hem regelmatig draai bevalt hij me steeds beter.
Denk dat je ook meer van de hardere stroming houdt.

Ben het helemaal met Gert P eens. Deze CD groeit echt (net zo als, voor mij dan, Pure van Pendragon). En wat de discussie over de drummer betreft, ik vind het (als ook een liefhebber van het hardere werk) erg lekker hoor. Ik heb verder alleen Dark Matter en The Seventh House, dus de opmerkingen over niks nieuws onder de zon zou best wel kunnen, maar ik vind het een onwijs sterke CD.

Heb deze voor het eerst opstaan maar klinkt best goed. Een typische IQ plaat en niets mis mee. Ben nog benieuwd naar de concrt DVD die ik erbij kreeg.

Heb het album nu zo'n 4 keer geluisterd en ik moet zeggen dat ik hem steeds meer ga waarderen.

Het titelnummer is op dit moment nog mijn favoriet, maar de nummers aan het einde van het album beginnen een opmars te maken.

Voor nu een 3,5 *, hoewel iets me zegt dat dit zeker nog wel omhoog gaat .

Ik herken het bovenstaande. Deze cd is een echt groeialbum.
Het begin van het titelnummer vind ik een beetje te standaard, maar het nummer ontpopt zich wel gaandeweg tot een topper. Mooie opbouw en zangwerk.
Op de andere nummers is ook weinig aan te merken, maar mijn favoriet is het al eerder genoemde One Fatal Mistake. Toegankelijlk, maar wel bloedmooi.

Half puntje erbij naar de 4.

Ik was mijn post hier helemaal vergeten, gelukkig heeft itbites me wakker gemaakt.

Dit album is bij mij echt gaan groeien sinds het begin. Op dit moment waardeer ik dan ook alle nummers en de nummers die in opmars waren, zijn dan flink gestegen in waardering.
Echt een top album! Niets weerhoud mij er nu dan ook van om mijn stem met 0.5 te verhogen, want dat verdient dit album zeker wel!

4,0*

Fantastisch album, m.n. Ryker skies is van zeer hoog niveau. Frequency is voor mij één van de hoogtepunten van 2009 en elke keer als je hem weer luistert, wordt hij beter.

De sologitaar doet me enorm denken aan die van Riverside.

Verder geen slechte plaat, neoprogressief, mooie maatwisselingen zonder dat het er dik op ligt. Ik denk dat het nog wat een groeier is, de tweede helft van de plaat ken ik nog niet echt. Later meer!

Ik begin de plaat toch steeds beter te vinden.
De eerste twee songs in elk geval en de vierde en vijfde.

Komt toch wel goed.

Ik heb begrepen dat Paul Cook trouwens weer terug is als drummer in de band?!??

Ja. Andy Edwards heeft kort na het verschijnen van dit album een betrekking gekregen aan een grote muziekschool in Kidderminster (waar hij niet alleen maar drumles geeft naar ik heb begrepen) en moest zich vervolgens dus terug trekken uit elk bandje als het gaat om live-optredens.

Paul was gelukkig bereid om weer op de kruk plaats te nemen, hoewel ik persoonlijk veel meer gecharmeerd ben van Edwards stijl. Cook heeft ook duidelijk live wel moeite met de nodige passages op dit album, om die zeg maar dezelfde schwung te geven als Edwards dat deed. En tja, in sommige oude stukken is ook gelijk het tempo weer een tandje naar beneden geschroefd nu Cook weer bij is

Een leuke IQ CD, niet meer dan dat.
Ik had gehoopt dat IQ, net als Pendragon, wat meer zou vernieuwen.

IQ vernieuwen??????


Alsjeblieft niet, zeg

Nou en dat vernieuwen heeft Pendragon ook wat gebracht, naar mijn mening, want de laatste paar platen vind ik persoonlijk dodelijk saai.

Maar ja, Pendragon zat wat mij betreft al op een dood spoor na Masquerade Overture.

Er zit echter iets in de muziek van IQ waardoor deze gewoon beter bestand is tegen de tijd en ze wat mij betreft ook echt niet zo veel hoeven te vernieuwen. Af en toe de accenten wat anders leggen en het blijft op een of andere manier frist. Met name op Frequency gebeurd dat door het sterke drumwerk van Andy Edwards ... jammer dat die z'n biezen al weer heeft gepakt.

Maar Cookie weer terug, dat dan weer wel

IQ

Soms heb je van die bands die erg moeilijk te beoordelen zijn, IQ is er zo eentje. Een band die tegenwoordig verbonden wordt met neo-prog en binnen dat genre een van de betere is. Veel progressieve rockmuziek heeft, zeker bij de eerste luisterbeurt, een zweetluchtje. Met name neo-prog heeft last van dit geurtje. Hoe dit komt? Bombastische producties die vaak moeten verbloemen, dat het muzikaal niks voorstelt(pendragon heeft hier een patent op). IQ is een van de weinige bands uit het neo-prog genre die ik wel kan waarderen. Toch heeft ook dit album een luchtje waar even doorheen geprikt moet worden.

Vernieuwing hoef je zeker niet te verwachten bij IQ, ze zijn al jaren oerdegelijk. Toch zijn het een stel prima muzikanten, die, nu en in het verleden, enkele interessante cd's hebben afgeleverd. Grote probleem is,net als veel genregenoten, het gelikte sfeertje. Hier en daar is er een glazuurbrekend liefelijke melodielijntje te bekennen dat voor mijn part integraal geschrapt mocht worden.

Met name het drieluik: Life support,stronger than fiction,one fatal mistake, heeft veel van dit soort Avro theetijd melodietjes. Alleen al het zouteloze pianospel waarmee deze trilogie begint is een doorbijtmomentje. Gelukkig weet IQ na 2 minuten enigszins spanning te creëren, door met,eerlijk is eerlijk, een mooie overgang gitaarwerk te laten invallen. Al gauw wordt de gitaar vergezelt door een lekker vet aangezette synthpartij. Alweer een zouteloos begin, ditmaal van Stronger than fiction. Daar waar life support na 2 minuten gezellig openbreekt,blijft dit nummer eigenlijk de volle 10 minuten zouteloos. Hier en daar weten wat gezellige mellotronpartijen wat verlichting te brengen,maar weten niet te verkomen, dat dit nummer 10 minuten lang verveeld. Alweer een vreselijk begin van een nummer(het begint een patroon te worden) en alweer dat zwijmelende oersaaie sfeertje. Dit maal ook geen mellotron om nog enigszins te verlichting te bieden. Fatal mistake is een instant Skipmoment.

Gelukkig is er ook nog voldoende moois te vinden op deze cd. Zo is opener en titelnummer frequentie een prima genrestuk. Sterk begin met een nieuwsbericht,om lekker knallend het album te openen. Klassieke combinatie van stuwende bas, scheurende gitaar en zweverige mellotronpartijen. De twee echte topnummers bevinden zich zo rond het midden/einde van dit album. Ryker skies maakt gebruik van een soort sci fi methodiek,maar weet deze ten volste te benutten. Electronische blips en bleeps worden sporadisch gebruikt,maar worden nergens irritant, sterker nog de synths op dit nummer zijn eigenlijk de hele tijd sfeerverhogend. Prachtig nummer.

Het hoogtepunt van dit album is echter the province, een sprookjesachtig meesterwerk. Het begint al heerlijk met acoustisch gitaarspel en de slepende zang van Peter Nicholls. Het intro wordt mooi opgebroken door twee heerlijke, haast metalen, uitbarsting. Daarna vinden we een middenstukje met pianospel en smachtend gitaarspel, de muziek stopt,het is stil. Zou het nummer nu al afgelopen zijn? Nee! We krijgen geniaal orgelspel dat als een godsgeschenk binnen komt vallen. De stem van peter en wat sfeervol synthspel weten het nummer naar een hoogtepunt te drijven. Jammer dat ze het nummer niet helemaal goed afmaken met een, iets te zeurderig, extro. Wel met recht een geweldige epic. Afsluiter closer begint weer met het theetijdmelodietje, maar krijgt vaart verder in het nummer. Op zich wel een prima afsluiter, maar toch net iets te naïef om echt een grote indruk achter te laten.

Conclusie, redelijk leuk album maar het kan absoluut niet opboksen tegen de oude glorie van IQ. Als geheel goed te luisteren. Hier en daar redelijk saai,maar toch een krap half uur meer dan goede neo-prog. Ken je IQ of ben je een redelijke fan van neo-prog, probeer dit album eens. Ben je nog onbekend met neo-prog of IQ, begin bij The wake of ever en laat dit album aan je voorbij gaan.

3*

Dit aan je voorbij laten gaan?


Nee natuurlijk niet, naast Ever en Dark matter één van de betere van IQ.

Geef mij maar, the wake,ever of Subterranea om maar iets te noemen. Velen malen broeieriger en ook veel boeiender. Hier klinkt IQ wat uitgepuft. Als nieuwkomer in het neo-prog genre en vreemdeling met IQ, zou ik met The Wake beginnen.

Ik kan me daarin vinden. "Vertrouwde kwaliteit" is al ruime tijd het adagium bij IQ en op deze plaat klinkt ook weer veel vertrouwd... soms zo vertrouwd dat je het gevoel krijgt dat ze het eerder al nét wat beter gedaan hebben. Bijvoorbeeld op Ever inderdaad... of Subterranea of Dark Matter... of The Wake, maar dan moet je wel door het wollige jaren '80 geluid en Peter Nicholls nog-meer-acquired-taste-dan-nu-stem heen kunnen luisteren. Goed dat laatste kun je dus ook 'broeierig' noemen.

Het ligt er denk ik maar net aan welk album je als eerste hebt leren kennen. Qua kwaliteit hoor ik weinig verschil sinds Ever, het geluid is alleen af en toe iets ge-update.
Deze heeft overigens bij mij een lichte voorkeur boven zijn voorgangers, met name door de magistrale opener.

Ik denk (om mij maar in de discussie te mengen), dat het met elan te doen heeft.

Het elan op de eerste twee platen was buitenzinnig. De jonge honden hadden er duidelijk zin in.

Ever was een reunieplaat, dus ook daar enthousiasme.
Subterranea was een schot in de roos.
En daarna, lukte het ze niet meer op het vuur van die drie (Wake, Ever, Subterranea) trug te vinden.

Dark Matter, Seventh House en de Paul Menel platen zijn echt niet slecht, maar niet zo vlammerig, mijns inziens.

Is dit niet gewoon wat je erin wil horen?

Ik hoor in Subterranea niet meer elan of vuur dan in bijvoorbeeld Frequency, hoogstens was de sound toen nog iets origineler. Bovendien, ze brengen een keer in de circa vier jaar een nieuw album uit, dus zo veel verzadiging zal er bij band (en publiek) toch niet zijn, lijkt me.

Uiteraard, is dat wat ik er in hoor.
Ik ken die lui niet en heb geen idee hoe ze de studio indoken bij die platen en hoe ze zich voelden.

Kan ook zijn, dat ik met The Wake en Comfortably? begon en pas 10 jaar later voor het eerst weer wat kocht van de band, en dat was Subterranea.

De rest heb ik mondjesmaar gecompleteerd, en geen enkele andere plaat kon tippen aan die drie.

Verrek, dit lijkt wel erg op Ayreon. Oftewel; Ayreon lijkt hierop. Originaliteit is soms ver te zoeken in het proggenre...

Sorry, ik zie totaal geen overeenkomsten...

Ayreon en IQ op elkaar lijken?!? Neen, driewerf neen...
Er zijn zo ontzettend veel verschillen, dat ik ze niet eens gaan opnoemen...

IQ niet origineel?!? Laat me niet lachen... Ik vind ze 100x origineler dan merendeel van de neo-progressieve rockbands...
Al heeft IQ wel heel erg afgekeken bij Genesis... Maar dat hebben alles neo-progressieve bands...

Qua zang moest ik meermalen aan Ayreon denken. Kun je wel ontkennen, maar ik dacht het wel. Het gaat ook over de overeenkomsten, niet over de verschillen.

En originaliteit... Daar heb ik dan misschien een andere opvatting van, maar ik heb het gevoel dat ik dit al vaker gehoord heb. Dat IQ al dertig jaar bestaat terzijde, dat maakt het niet tot een verwijt, maar vormt wel mijn mening. Maar dan nog zie ik hier de originaliteit niet van in.