IQ - Frequency (2009)

Het openingsnummer "Frequency" is er eentje in de stijl van "The Wake". Iets stevigere progrock maar wel om van te smullen.
"Life Support", "Ryker Skies" en "The Province" zijn een beetje op de automatische piloot met allerlei aspecten en ideeën die we al vaker in het werk van IQ zijn tegengekomen. Niets nieuws, niets slechts maar hoef er dit album niet voor te kopen.
Misschien geldt dat ook voor "Stronger than Friction", maar dat nummer bevalt mij gewoon beter, het is iets meer uptempo, niet zo eindeloos voortslepend, eindeloos voort bordurend op een zelfde thema zoals in de drie eerder genoemde songs
Maar wat is dat mooi, die overgang naar het volgende nummer, de ballad "One Fatal Mistake". Het nummer zelf straalt een enorme rust en beheersing uit, prachtig. Het hoogtepunt van het album dacht ik zo maar eens.
Ook het afsluitende nummer "Closer" is de moeite waard. Het begint bijna met dezelfde beheersing en rust als "One Fatal Mistake" maar ontpopt zich dan als symfo nummer.
Bij elkaar genomen is 't toch een redelijk goed album geworden.

Ik kom hier vanaf het enigszins teleurstellende want vrij matte en bijzonder "Genesissy" Dark matter. Die Genesis-invloeden zijn op dit album niet minder evident (de overeenkomst met Steve Hacketts gitaargeluid op Life support en The province, Peter Gabriels rauwe stemgeluid op Ryker skies...), maar verder is dit album een stuk feller en grilliger. De dynamiek tussen zacht en hard op het geweldige titelnummer zet mij meteen al op scherp, en de rest van de plaat houdt de aandacht goed vast, ook wanneer de sfeer op Stranger than friction en One fatal mistake aanzienlijk melancholischer wordt. Het laatste deel van het album sleept een beetje, maar het gemiddelde niveau blijft toch vrij hoog. Een mooi kleurrijke en volle plaat.