Shoes - Present Tense (1979)

Juist vandaag tegen een schappelijk prijsje op de kop kunnen tikken, 2e hands vinyl, edoch in meer dan prima staat ja. Hoor geen ruis, geen tikken, kortom de kleine investering meer dan waard. Powerpop zonder power las ik ergens. Zou zo kunnen ja. Ofschoon ik het woord powerpop never in gedachten had, laat staan heb. 4 boys, destijds, 2 broers, die allemaal zongen, wat het dan xtra mooi maakt. Ze hadden, hebben wellicht nog want bestaan geloof ik nog steeds, een prima gevoel voor melodie, want de ene song ware nog melodieuzer dan de andere ja. Prijsnummers voor mij Tomorrow Night, beetje een Byrds gitaartje erbij, en verder Too Late, Your very Eyes, Every Girl en Three Times. Bijzonder fraai ja. Het luistert zich meer dan prettig weg yep. Nooit weten door te breken, helaas en onverdient dan ook. En ga ik kant 2 opzetten, oh yeah

Op weg door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave, had ik 1980 afgerond. Daarop ben ik dankzij enkele tips teruggegaan in de tijd. Mijn vorige inhaalslag was bij het debuut van The Reds en ik vervolg bij de tweede van een groep uit Illinois in de VS. Die groep heet Shoes en grossiert in powerpop.

Deze keer geen thuisopnames: het in september 1979 verschenen Present Tense werd opgenomen voor het label Elektra in een echte studio. Het kwaliteitsverschil met het debuut is daarom groot. Drums en koortjes (veel zoete oeeeee's en aaaaaaa's) profiteren ervan en de composities en invloeden komen veel beter uit de verf.

Hoogtepunt is opener Tomorrow Night mede dankzij de gitaarpartijen. Hierna volgt aardig werk, waarbij het door akoestische gitaar gedragen Your Very Eyes. De lieflijke (lead)zang vertelt verhalen over gemene meisjes, want o, deze mannen zijn menigmaal gekwetst in de liefde... Een titel als Somebody Has What I Had is veelzeggend. In dit nummer klinkt Shoes venijniger dan voorheen, mede dankzij een boze melodielijn met passend gitaarwerk in het refrein.

Now and Then opent kant 2 stevig, bijna alsof Malcolm Young van AC/DC een riff cadeau deed. Daarna blijkt Every Girl juist extra gevoelig. In I Don't Miss You klinken echo's van de glamrock van Marc Bolan en T-Rex en in Cruel You hoor je enige invloed van de Ramones. Met het uit drie delen opgebouwde Three Times moet ik echter denken aan jaren '70 folkpop uit Engeland, waarna men met slotlied I Don't Wanna Hear It weer pittig klinkt.
Uiteenlopende invloeden die dankzij de productie van Mike Stone nu wél goed uit de verf komen en onmiskenbaar een Shoesgeluid hebben; bovendien heeft drummer Skip Meyer hoorbaar het nodige bijgeleerd sinds de vorige plaat.

Twee maanden later verscheen de volgende halte op mijn reis door new wave: het titelloze debuut van The Toms, het eenmansproject van Amerikaan Tom Marolda.