Coldplay - A Rush of Blood to the Head (2002)

Een stukje minder dan zijn voorganger, hoewel dit ook een staaltje goede muziek is. Heerlijk bij het studeren. 3,5*

Ik vond Coldplay nooit echt heel boeiend. Tot ik dit album destijds kocht, er stonden erg goeie nummers op, dus ik nog geen week later X&Y gehaald, die net uit was. Sinds ik dat album geluisterd heb, heb ik echt een enorme hekel aan Colplay gehad. Zonde, want het lukt me echt niet om bijvoorbeeld Viva La Vida leuk te vinden, de negatieve vooroordelen over deze groep zitten er bij mij ingebrand.

Maar goed, dit si dus echt het enige van Colplay wat ik een beetje kan waarderen. Vooral Warning Sign blijft erg lang erg mooi.

Parachutes wel eens gehoord?

Ik vind X&Y juist een super plaat:)

Zo dacht en denk ik er ook over , toch heb ik vanmiddag deze cd meegenomen , ik denk ook dat het hun beste plaat is en meer niet nodig is van deze band .

Dit blijft een goede plaat en Clocks blijft een meesterlijk nummer.
Maar ook ik heb zoiets van: meer Coldplay hoef ik niet.

A RUSH OF BLOOD TO THE HEAD 2002

Het tweede Coldplay album dat ook meteen de wereldwijde
doorbraak zal inluiden, start met het eclatante sfeerstuk Politik.
Een ouverture die één ding duidelijk maakt: Coldplay kiest
voor een vollere, aangedikte sound op A Rush of Blood to the Head.

In My Place opent als Live Forever van Oasis.
En net als het Oasis nummer is het een staalkaart
van de sound van de groep ... meesterlijke akkoorden,
boordevol weemoed gezongen ... krop in de keel muziek.

God Put a Smile upon Your Face vind ik sterk in de strofes.
Een scheutje jazz en blues verruimen de blik van deze britpoppers.
Het refrein maakt er opnieuw een typisch Coldplay product van.

The Scientist zet de grand piano weer op de voorgrond.
Een ballad in de stijl van Trouble ... sfeervol en geladen,
en langzaam slepend zoals een gebroken hart.

Clocks is het prijsnummer van deze tweede Coldplay langspeler.
Een anthem dat de groep voorgoed een onsterfelijkheidsstus gaf.
De losers van Oasis zouden hun Best Of later Stop the Clocks titelen.
Of hoe een rivaal in de Britse roddelpers beter doet verkopen.

In Daylight hoor ik Pink Floyd doorschemeren.
Psychedelische basnoten die de grijze melancholie van Coldplay
weer een beetje inkleuren ... maar in het refrein grijpt de groep
steevast, maar iets te vaak, naar de succesforumule.

Crowded House deed dat ook: interessante strofes
belasten met een ietwat zoetgevooisd en melig refrein.

Ook in Green Eyes zit zo'n verwijzing naar de late jaren 60.
Akoestische psychedelica die we ook van Donovan kennen.
Hoe langer ik naar Coldplay luister, hoe minder oppervlakkig
de liedjes gaan klinken ... al geeft die bittersweet poductie
van de hits vaak een wat al te eendimensionale indruk.

Warning Sign toont opnieuw het zoeken naar balans
tussen vleugel, akoestische en elektrische gitaar.
Coldplay weeft daarmee een volstrekt eigen geluid.
Kopieert het wellicht te graag, maar overtuigt met verve.

De voortdurend aanwezige melancholie, dat herfstgevoel
is waarschijnlijk vooral aan romantici (zoals ikzelf) besteed.
Ik kan goed begrijpen dat rechtoe rechtaan rockers met ballen
Coldplay veilig in het hoekje van de softe meligaards stoppen.

Toch snak ook ik op dit album wel wat naar de stevige gitaar.
Die komt weer wat meer op de voorgrond op A Whisper.
Net als Politik een wat meer op de wall of sound geënt sfeerstuk.
Opnieuw valt mij de link met de sixties op ... merkwaardig.

De titeltrack vermoeit een beetje ... trekt de melancholische
trein der traagheid weer op gang, maar blijft niet genoeg hangen.

Amsterdam is een mooi orgelpunt van dit overtuigende album.
Ik vind hem op het eerste gehoor toch van meer maturiteit getuigen
dan het debuut ... Coldplay had al haar eigen sound, maar
tracht nu meer diepgang te stoppen in de composities.

Heerlijke teksten dazzler

Wat een opening! Politik is het beste Coldplay nummer wat ik ken!
Wat een sfeer!

politik is hun beste nummer. voor de rest is coldplay best een aardige band. en ze doen het erg goed qua populariteit. Maar een nummer 3 positie vind ik erg hoog.

Een schitterend album, waarmee Coldplay by far hun beste werk aflevert. Niet alleen zijn de nummer sop dit album geweldig, ook live dan ze het beter dan al hun andere werk. Politik is misschien wel het beste openingsnummer sind sgt peppers. Wat een geweldige intro voor dit album, het trekt je meteen erin. Daarna gaat het album van het ene hoogtepunt naar het andere, met als uitschieter het geweldige The Scientist, een van de betere nummers ooit gemaakt. Om af te sluiten met Amsterdam, wat je nog even doet laten nagenieten waarna je vanzelf weer op play drukt. Topalbum!

Heb ik verder niets aan toe te voegen, alleen 0.5 punt meer!!!
Gisteravond weer eens beluisterd, alles klopt.
Wat een wereldplaat!!!

@ TEQUILA en hoolie55; Ook ik vind dit tot nu toe hun beste. Alles klopt, dit is inderdaad een wereldplaat. Hun recentste is lang niet slecht, maar deze kon mij toen toch méér overtuigen.

Ik vind alle platen van Coldplay te pruimen, maar dit album vind ik echt de overtreffende trap,ik had niet verwacht dat er zich nog een album in mijn top 10 zou kunnen nestelen uit het huidige decennium, mijn favoriete albums komen toch uit de jaren 60/70 & 80.
Dat hebben de heren van Coldplay ( samen met Ryan Adams ) toch maar mooi voor elkaar gekregen bij mij.
Ik ben elke keer weer getroffen door de schoonheid van dit album. Met afstand hun magnum opus.

@ TEQUILA; Ja, hele goed plaat is dit, een mooie top tien heb jij, Cold Roses is prachtig, ik heb een andere van Ryan in mijn top tien, en uit het huidig decennium geen meer dacht ik....

Voor mij hadden ze die laatste drie nummers er niet op hoeven gooien, die vind ik zelf veel minder. Maar voor de rest een heel goed album, wat mijn brakke hoofd op zondagmorgen vaak begeleidt bij het eten van een gebakken eitje (zondagmorgen is niet het ideale tijdstip voor hip-hop)

Persoonlijk vind ik dit een van de beste album allertijden, wat een prachtige nummers staan hier op.

Politik, voor mij denk ik wel het beste Coldplay nummer! Van begin tot eind prachtig opgebouwd en dan het einde, fenomenaal.

Eeuwige klassiekers als Clocks en The Scientist, geweldig!

Dan Green Eyes, vind ik toch een van de betere nummers van het album. Omdat het zo lekker simpel klinkt gewoon zo heerlijk, puur!

De overgebleven nummers zijn stuk voor stuk geweldig

Tja, een 5!

A Rush Of Blood To The Head sleepte een Grammy en een Brit Award voor het beste album van het jaar in de wacht. Het is een meesterwerk dat door NME een album van monumentale schoonheid werd genoemd. En een plaat die mijlenhoog scoort in alle soorten eindlijstjes en in alle hoeken van de wereld. Meer hoef je eigenlijk niet te zeggen. Dit is een meesterwerk.

De intieme sfeer van Parachutes is gebleven maar A Rush Of Blood To The Head is grootser, gevarieerder en vooral steviger. De stuwende pianoklanken van Politik vormen de inleiding voor een geweldig album.

De nummers houden het midden tussen tedere liefdesliedjes en felle protestsongs. Dat resulteert in elf gepassioneerde hoogtepunten. De ogenschijnlijk eenvoudige arrangementen geven de muziek van Coldplay iets menselijks. De band beheerst de kunst van het weglaten als geen ander. Het gitaarintro van In My Place bestaat uit slechts drie noten, maar deze drie noten vormen een melodie die je niet meer loslaat.

Datzelfde geldt voor de pianoakkoorden van Clocks, een klassieker met hoog top 100 aller tijden gehalte.

God Put A Smile Upon Your Face is een opzwepende rocker terwijl we de akoestische eenvoud van het debuutalbum terughoren bij Green Eyes, The Scientist en Amsterdam.

Andere hoogtepunten zijn het treurige Warning Sign en het Floydiaanse titelnummer met zijn epische gitaarlijnen.

Daylight en A Whisper zijn psychedelische tracks die de veelzijdigheid van dit album benadrukken.

Nogmaals, A Rush Of Blood To The Head is een meesterwerk.

Klasseplaat , Meesterwerk en Wereldplaat worden hier genoemd .
En op no3 in de top 250 , dan moet dit wel een goed album zijn , ik heb hem onlangs meegenomen omdat er bij `n actie van 3 voor 25 euri je 3 cd`s kan uitkiezen en ik wist de 3de niet te kiezen , zodoende nam ik deze van Coldplay maar mee .
De enigste 2 nummers die ik ken zijn Clocks en In My Place .
Ik zal hem binnenkort eens intensief gaan beluisterren .

Tis vergelijkbaar met U2

Dus jouw pakkie an niet Ricardo.

En daar krijg je geen spijt van, althans dat kan ik me haast niet voorstellen

Bizar dat dit album de nr. 3 in de top 250 inneemt. Ik hoor niets anders dan neutrale popliedjes. Prima uitgevoerd maar nergens spannend of orgineel.

Ik probeer de beste albums van de musicmeter toplijst af te gaan, de nummer 3, dit album, mag niet ontbreken en daarom heb ik het maar eens een draai gegeven.

Als ik Coldplay op tv zie of op de radio hoor dan denk ik altijd: 'Nou ja het is in ieder geval beter dan al die andere meuk die ze uitzenden'. Daarnaast vond ik een nummer als Clocks sowieso wel erg goed. Met het laatste album denk ik niet veel te hebben, aangezien de nummers die ik daar van ken wel absolute draken vind. Maar goed terug naar dit album, terug naar A Rush of Blood to the Head.

En hetgeen ik niet helemaal verwacht had is toch wel uitgekomen. Niet alleen Clocks is een sterk en mooi nummer, het gehele album bevat geweldige tracks die ik maar al te graag beluister. Het is daarom niet bij één luisterbeurt gebleven, maar ik heb het al drie keer opgezet. En ik ga dit schijfje zeker meer draaien . The Scientist is momenteel mijn favoriete track, heerlijke rustige instrumentatie en prachtige zang.

Sowieso is dit album met flink wat rust gemaakt en dat bevalt me erg goed kan ik melden. Het nadeel hiervan vind ik wel dat veel van de nummers op elkaar lijken. Oh er is zeker wel een keer een muzikale uitspatting maar ook die worden over het algemeen met de nodige rust uitgevoerd. Ik zie dit overigens niet als ramp, want het album blijft daardoor een fraai totaalplaatje en alle nummers zijn van een constant goed niveau.

Ik weet alleen niet of A Rush of Blood to the Head naar meer smaakt, misschien moet ik het maar bij een geweldig Coldplay album houden. Want wat ik van de overige albums ken (niet dat het veel is wat ik ken) vind ik niet zo fraai als wat ik op dit album hoor. De sfeer van dit project vind ik groots, de zang en instrumentatie zijn heerlijk kalm, prachtig melodieus maar soms een tikkeltje eentonig. Ach ja, ik heb gewoon genoten van A Rush of Blood... en beloon het nu al met vier sterren, dit kan zeker nog groeien.

Ik vind het wel jammer dat coldplay toch kan gaan vervelen dat had ik bij parachutes vooral. Daarin vind ik het nieuwe album een stuk vooruit gegaan want hier heb ik dit veel minder bij. Ik maak bij de coldplay albums vaak wel hetzelfde mee. Het begint met denken jeetje weer alemaal dezelfde muziek, dan begin je te wennen aan de nummers en vind je ze individueel erg goed (de nummers bedoel ik) en dan is het vaak dat je ze toch weer zat wordt, dat heb ik tenminste all valt het dus bij de nieuwe erg mee. wel jammer is dat want de muziek is gewoon goed iets meer pit erin en dan werd het mischien niet zo snel hetzelfde in mijn ogen. Volgensmij gebruiken ze wel meer sterkere drum in viva la vida das wel beter.

prima album is dit, een 4

Wat een goed album zeg. Terecht zo hoog in de top 250!

Coldplay wordt naar mijn mening structureel overschat. De nummers zijn heel voorspelbaar en weinig spannend. Naar mijn idee moet ieder album een scherp randje hebben.

Nou dacht ik dat ik wat gewend was - en dat blijkt dat het altijd erger kan: dit album is mijn favo Coldplay album. Ben ik net bezig met mijn vrijdagse zelfskastijdingsmissie - lees mjuman doet de boodschappen voor het huishouden - loop ik in de Blokker en dan hoor je normaal MUZAK en wat hoor ik, ik stop om te luisteren en wat hoor ik: een chachacha-versie van Clocks - it nearly knocked me off my socks - een (door Coldplay zelf vervaardigde) chachachaversie van Clocks.

Hoe bestaat het - voor straf een halfje eraf - "waar moet dat heen, hoe zal dat gaan, waar komt die rotzooi toch vandaan?" (Barend Servet).

Ja die ken ik ook. Heb mij ook ernstig verwonderd over het hoe en vooral het WAAROM???

mijn favoriete plaat van Coldplay. Er staan eigenlijk geen slechte nummer op, alleen vind ik Amsterdam een stuk minder dan de andere nummers. Maar voor de rest is het allemaal geweldig! Mijn favoriete nummers: Clocks , the Scientist en In my Place