Bob Marley & The Wailers - Exodus (1977)

Ik heb zo ongeveer de meeste platen van deze groep wel in bezit, en samen met survival vind ik deze exodus het beste wat ze hebben uitgebracht.
Eigenlijk zijn er geen minpunten te vinden hier.
Veel 'bekendere' nummers zoals jammin' , exodus ,one love .. nummer 5 tot 10 . Die zijn wel op de meeste verzamelaars te vinden vermoed ik. (waarvan legend waarschijnlijk de bekenste, welke inderdaad al die nummers heeft.) Dat is meteen de reden dat ik niet zo gek ben op verzamelaars want ze missen eeuwig juist het nummer wat ik goed vind.
Niet alleen voor liefhebbers van reggae maar voor liefhebbers van echte muziek door personen die nog op instrumenten speelde.
Beste nummers : So much things to say
Exodus en jammin'.
Niet zo gek op: turn your lights down.

Heerlijk album. Wat ik hier goed aan vind is dat er naast het heerlijke reggae geluid prima gitaarwerk wordt afgeleverd.
Exodus is voor mij het absolute prijsnummer op een album dat geen seconde verveelt.

Ik heb het nogmaals geprobeerd, maar ik kan er nog steeds niet veel mee. Het album klinkt als één lang nummer. Ik kom er niet achter wat het voor veel mensen iets bijzonders maakt.
Van mij twee sterren, maar dat is puur een kwestie van smaak.
In de Oor jaarlijst 1977 op een gedeelde 46e positie. Dat zullen de fans wat laag vinden maar persoonlijk kan ik me daar wel in vinden,

Het houdt een keer op . Er zijn wel meer mensen die niks met reggea hebben/kunnen. Het is met afstand mijn favoriete album van Bob Marley . Ik skip niks en dat zegt wat.

Het is loom , relaxed en daar moet je ook tegen kunnen . Ik heb er ook niet altijd zin in , maar met wel album heb je dat wel ? Het is sommigen te commercieel , maar goede pop/reggea kunnen prima hand in hand gaan daarmee ( Rumours )bijvoorbeeld). Er zijn mensen die voor zijn pré Exodus werk gaan , maar hoewel ik nummers daarvan waardeer heb uit die begintijd niks van Marley.(normale albums bedoel ik....Legend heb ik wel)

Zeker nu we weer in het goede weer zitten luister ik graag naar dit album met prachtige songs.

Hear, hear.

Nog eens beluisterd; en het blijft een fraai album. Maar het valt erg op dat het twee gezichten heeft. En op vinyl zelfs letterlijk twee kanten.

Kant A (dus tot en met het titelnummer) bevat allemaal nummers met een ingehouden spanning en zelfs af en toe dreiging. Dat spoort prima met de activistische, soms militante teksten.

Kant B kent een volledig andere sfeer: losser, luchtiger, romantischer. Op zich fijne nummers (behalve dan het truttige Three Little Birds), alleen hadden ze op een ander album gemoeten.

Als kant A zich op kant B zou hebben voortgezet, hadden we nu een onbetwist reggae meesterwerk gehad ....

Misschien verloopt het album zoals de roes van marihuana. Eerst krijg je het gevoel van helderheid. Die veroorzaakt enkele opstandige ideeën. Vervolgens bouw je een feestje, ga je ergens languit liggen en zeg je: 'Everything is gonna be allright'.

...of met "Deep Purple in Rock". Alle gekheid op een stokje, ik onderschrijf graag de woorden van Wrathchild1. "Exodus" is een meesterwerk.

Niet te doen om hier 2 favoriete nummers te selecteren. Steengoed, allemaal. Een van de zeldzame albums die ik zonder ook maar 1 nummer te skippen kan luisteren. Met als enige voorwaarde dat het zonnetje schijnt - in de winter laat ik alle reggae voor wat het is.

Laat er geen misverstand over bestaan: dit is een prima album. Maar het is wel een beetje 'reggae for the masses'. Het oude werk van Marley vind ik persoonlijk -maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak- vele malen beter. Minder (over)productie, een veel authentieker geluid. En "Three Little Birds" mag wel weg van mij net als het versleten "One Love". Wat een zoetsappig gedoe. Neemt niet weg dat er meer dan voldoende te genieten is, "The Heathen" en "Jamming" alsmede het titelnummer zijn uitstekend.

The Teenagers, The Wailing Rudeboys, The Wailing Wailers, vanaf de eerste helft van de jaren zestig was Bob Marley met zijn band The Wailers al actief onder diverse namen. In 1965 verscheen het eerste album, “THE WAILING WAILERS” en langzaamaan werkten "masters van de reggae" aan het vergroten van hun populariteit.

Onder leiding van Bob Marley, die als Robert Nesta Marley werd geboren op 6 februari 1945 op Jamaica, maakte de groep aanstekelijke reggae muziek, met teksten die gaan over geloof, liefde en vrede. In 1973 verschijnt het album “CATCH A FIRE”, die als het eerste commerciële succes gezien kan worden. Op dit album staat de studioversie van “STIR IT UP”, dat in de live versie in 1979 een grote Nederlandse hit was. In hetzelfde jaar verschijnt “BURNIN’” met daarop “GET UP, STAND UP” en “I SHOT THE SHERIFF”. Beide verschijnen op single, maar worden geen grote hits. Eric Clapton neemt van de laatste een eigen versie op voor zijn album “461 OCEAN BOULEVARD” en scoort er een grote internationale hit mee. De aandacht werd hierdoor nog meer op Bob Marley & The Wailers gevestigd en de albums die volgden zijn stuk voor stuk succesvol.

Op “NATTY DREAD” uit 1974 staat de studioversie van “NO WOMAN NO CRY”, dat een jaar later op “LIVE!” zijn, misschien wel definitieve versie krijgt. In 1976 verschijnt “RASTAMAN VIBRATION”, ook een erg goed album, maar met “EXODUS” dat op 3 juni 1977 uitgebracht wordt, valt alles op de juiste plaats. Muziek en tekst, maar zeker de wijze waarop het gespeeld wordt. Naast Bob zelf, bestaan The Wailers op dat moment uit Junior Marvin op gitaar, bassist Aston Barrett, drummer Carlton Barrett, Tyrone Downie op toetsen en Alvin “Seeco” Patterson op percussie. De achtergrondvocalen komen van Rita Marley (de vrouw van Bob), Marcia Griffiths en Judy Mowatt, ook wel de I-Threes genoemd.

Een Caraïbische trip in 37 en een halve minuut en tien klasse liedjes, “EXODUS” is een topalbum. Het gaat rustig van start met een fade-in in de opener “NATURAL MYSTIC”, heerlijk loom ritme, gitaartje voorin de mix en een aanstekelijke melodie. Het begin van “SO MUCH THINGS TO SAY”, dat korte, maar zo herkenbare drumintro, het zorgt ervoor dat je meteen in het nummer zit. De I-Threes zijn prominent te horen in dit relatief korte liedje. Laid-back en een zwoel en zweverige sfeer in “GUILTINESS”, waarin Marley het opneemt voor de “gewone man”, getuige de zin “These Are The Big Fish, Who Always Try To Eat Down The Small Fish”. Het twee en een halve minuut durende “THE HEATHEN” pakt je meteen met de eerste gezongen regels en is de opmaat naar het titelnummer, dat met zeven en een halve minuut flink uitpakt. Het geheel komt langzaam op gang, de bas is prominent te horen en de blazers geven het geheel een swingend karakter.

“JAMMING” is uitgegroeid tot één van de Bob Marley klassiekers. Het is een nummer dat minder groots uitpakt dan in “EXODUS” te horen was, maar de minimalistische aanpak werkt perfect. De melodie is pakkend, de zanglijnen mooi en de afwisseling goed gevonden. In 1984 verscheen verzamelaar en millionseller “LEGEND” waarvan de single “WAITING IN VAIN” in de Nederlandse Top 40 kwam. Het heerlijke swingende nummer staat op “EXODUS” en is een perfect voorbeeld hoe je reggae voor een groot publiek aantrekkelijk kunt maken. “TURN TOUR LIGHTS DOWN LOW” is een meer ballad-achtig nummer, rustig, smaakvol gitaarwerk, gewoon een mooi liefdesliedje. “I Want To Give You Some Good, Good Lovin'”, iets waar Marley om bekend stond, liefde is de basis van alles. “THREE LITTLE BIRDS” is ook tot een klassieker uitgegroeid en is tegenwoordig bij elke thuiswedstrijd van Ajax te horen in de Johan Cruijff Arena. "Don't Worry 'Bout A Thing, 'Cause Every Little Thing Is Gonna Be Alright", een opgewekt en uiterst positief nummer waar de I-Threes weer een prominente rol in hebben. “ONE LOVE/PEOPLE GET READY” werd ook pas in 1984 een hit in Nederland, dankzij het reeds genoemde “LEGEND”. Een prachtig nummer waarin de band op perfecte wijze “PEOPLE GET READY” van Curtis Mayfield verwerkt hebben. Reggae, ska, pop, alles zit in de geweldige slotakkoord van een legendarisch album.

“KAYA” in 1978 met “IS THIS LOVE” en “SUN IS SHINING”, “SURVIVAL” in 1979 en tenslotte ‘UPRISING” in 1980 met “COULD YOU BE LOVED” en “REDEMPTION SONG” volgden, waarna Bob Marley op 11 mei 1981 aan de gevolgen van kanker kwam te overlijden in Miami Florida USA. Een legende wiens invloed nog altijd te horen is en wiens “legacy” tot in lengte van dagen te horen zal zijn.

Na de vanochtend aan mijzelf gestelde vraag: "wat zullen we vandaag nou eens draaien", besloten om de beste 50 albums of all time, volgens Rolling Stone, de komende tijd eens te gaan proberen.
Op 50 staat The Blueprint van Jay-Z uit 2001...... paar nummers beluisterd, maar niet echt (meer) mijn ding. Op 49 staat Aquemini van Outkast (1998)..... hetzelfde verhaal eigenlijk.

Op 48: Exodus van Bob Marley and the Wailers uit 1977. Jeugdsentiment met een hoofdletter J. Heerlijk album, dat ik destijds op LP had. Ook zonder joint prima te behappen.
Tijdloze muziek die nog altijd beklijft.

Iets van 15 jaar geleden gaf ik mijn tienerzoon een seizoenskaart van Ajax kado en omdat hij nog iets te jong was om iedere 14 dagen alleen naar Amsterdam te reizen, gaf ik mijzelf ook zo'n kaart kado.

Het was nog in de tijd dat de club prima resultaten in de competitie behaalde, maar toch vond ik het zelden prettig om in dat stadion te zitten. Met name de mede "supporters" ergerde mij mateloos met hun gefrustreerde geschreeuw richting tegenstander en (vooral) de scheidsrechter. Hoe vaak ik die levensbedreigende ziekte niet om mij heen heb horen uitkramen.......... Het was een K.... scheids, die een K....beslissing nam etc etc etc.

Een van de weinige hoogtepunten was echter het gezamenlijk zingen van Three Little Birds voordat de wedstrijd begon.

Het verhaal wil dat de Ajax supporters, na een vriendschappelijke wedstrijd uit tegen Cardiff, een tijdje werden vastgehouden in het stadion om ongeregeldheden te voorkomen. De DJ van dienst, Ali Yassine, draaide toen o.a. Three Little Birds en dat bleek een prima meezanger voor de verveelde supporters. Vanaf dat moment werd het (een van de) lijfliederen van de club uit Amsterdam.

Persoonlijk vond ik, in de tijd dat ik een tiener was en dit album uitkwam, onder andere Jamming erg lekker. Dat getik tegen een flesje (of wat dat ook is) klinkt/klonk zo lekker. Waiting In Vain met die korte gitaarsolo, gevolgd door Turn Your Lights Down Low....

Ik verval in superlatieven, wat dikwijls het geval is als 60-plussers terug gaan naar de muziek uit hun jeugd.

Het was een feestje om dit album vanochtend weer eens te beluisteren.
Don't worry about a thing, cause every little thing gonna be alright!

Het album verdiende wel een meer aansprekende hoes vind ik.
Deze release had ik gemist. De golven lijken geleend van Hokusai, maar vooruit.

Vind de minimale hoes zoals ie is prima, dat alternatief waar je naar linkt vind ik te gekunsteld en lelijk, maar ieder het zijne

Afgelopen week was Live at the Rainbow op TV (BBC) met veel materiaal van dit album, geweldig om te zien. Live waren Marley en the Wailers echt fantastisch.

Ik zeg niet dat ik het alternatief wel mooi vind.

laten we het even ook eens over de muziek hebben ?
Exodus is een degelijk album van Bob Marley met als hoogtepunten 'exodus" "the heathen " en "jamming".
"Three little birds" en "one love /people get ready " ben ik ondertussen wel moe gehoord
mijn top 3 van Bob Marley 1 Natty dread 2 Rastaman vibration 3 Exodus

#s 4-6 van dit album zijn allen hoogtepunten op Babylon by Bus: die toetsensolo van het titelnummer alleen al.