Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Goeie band Interpol! Heb ze 2 keer live gezien en spelen de sterren van de hemel. Strak en overtuigend! Turn on the Bright Lights is ook een meesterwerk en doet me altijd denken aan de jaren 80 met bands als Joy Division en The Chameleons. sander

De zanger doet mij qua stem ook inderdaad aan Joy Division denken, maar deze muziek vind ik persoonlijk wat beter. 4,5 *

Beste album van 2002.

Ik denk zelfs wel het beste album van deze eeuw tot nu toe. Echt heel erg goed, ook live.

Fascinerende maar ook een ietwat nerveus gespeelde en gezongen rockplaat. Ik zet voorlopig in op 3,5* (ik vind de nummers soms wat inwisselbaar) maar de waardering van mijn kant kan de komende maanden misschien nog wat hoger uitkomen .
Overigens hoor ik meer overeenkomsten met de Talking Heads dan met Joy Division, maar dat terzijde.

Reken mij maar tot de bekeerden ! Simpelweg een fantastische plaat die nu al een week niet uit mijn hoofd te jagen is.

Plus 1 ster naar 4,5 glitters.

Nu Franz Ferdinant nog wat meer gaan luisteren

Deze plaat maakt het me eigenlijk erg makkelijk om te omschrijven, in Obstacle 1 maakt hij gewag van een " leather heart ".

[onnozele theorie-aan] zo voelt de muziek ook aan bij mij: er is wél degelijk een kloppend hart aanwezig is in deze muziek, alleen is het ook een beetje "lederen" muziek - er ligt een laagje rondom. Ik moest eerst het "koude jasje" verwijderen, voor de muziek me volledig pakte [/onnozele theorie-uit]

Nu hoor ik ook wel eens echo's uit mijn vriendenkring (ja - geloof het of niet, maar een kanariepiet of hond kan soms ook iets interessant melden omtrent muziek ): "Interpol is koude muziek".

Daar is iets van aan - het "koude jasje", hé? Op het eerste gehoor klonk het wel alsof Interpol een soort muzikaal ijskonijn was, maar nu besef ik dat deze groep met chirurgische precisie het emotie-dissecteermesje hanteert

Ik vind Hands Away het vetste nr van de cd.

NYC is een van mijn favoriete nummers van de laatste jaren.

Hmm, helaas kan ik dit verhaal niet helemaal volgen. Interpol is helemaal geen koude muziek vind ik. Deze muziek is er juist voor om je op te warmen! Dat is niet de enige reden waarom ik er graag naar luister: alle nummers zijn sterk, af en toe lekker dissonant en opzwepend, en met heerlijke gitaar-echo's, het geluid is echt dik in orde. De eerste luisterbeurt ervaarde ik het als niet zo spectulair, maar vanaf de tweede keer zijn alle luisterbeurten heel intens. Het is een cd om van het begin tot het eind te luisteren. Daarbij kom je regelmatig terecht in weer eens een lange ruk instrumentaal dromenland, heerlijk! Nummer vijf vind ik wat te onrustig, en sla ik daarom nog wel eens over. Erg enerverend vind ik toch wel de laatste 2 minuten van PDA om een van mijn zovele favoriete stukjes te noemen.

Joy Division? Ik vind de stem van de zanger wel wat van de zanger van A-ha hebben. Misschien door het Noorse 'steenkolen'-Engelse accent. "Disj ones called stella wosj a doiver en sjoies always daaaun".

Na "Get Ready" van New Order is dit mijn volgende 5-sterren ontdekking via MusicMeter... Gaat lekker zo

Ik ben het met je eens JonnieBrasco. Interpol is helemaal niet koud... Hoewel ik ik wel moet zetten dat ik Say Hello to the Angels niet onrustig vind ofzo.

Al met al een prachtige cd - 4,5*

35 stemmen, gemiddeld een 4,26, maar geen plaats in de top100? Ik vind dat "positie in persoonlijke top10s bepaald positie in top100" idee niet echt geweldig werken. Leuk om mensen aan te sporen een top10 samen te stellen op deze manier, maar de top100 lijst is niet bepaald representatief voor wat daadwerkelijk de beste muziek gevonden wordt op de site.

Lijkt me niet echt een discussie voor bij dit album, wel?

Users die Interpol liefhebben zijn misschien dezelfde users die gewoon geen top-10 kunnen samenstellen. Neem bijvoorbeeld de users rzasa en xalibertofislak... Als zij een top-10 zouden invullen zou Interpol waarschijnlijk in de top-100 staan.

Of het zijn mensen die het een geweldig album vinden, maar geen top 10 materiaal. Zoals ik.

Ik heb ook nog altijd geen top10 gemaakt. Maar heb geen idee of Interpol erin zou komen, waarschijnlijk zou de cd wel mijn top20 halen. Geniale cd wel hoor!

Ja, maar dat is dus het punt. Wanneer simpelweg de gemiddelden worden genomen van alle uitgebrachte stemmen en dáár een top100 uit zou zijn samengesteld, dan wordt er een veel beter beeld gegeven van wat hier de beste muziek gevonden wordt. Ik doe bijvoorbeeld niet aan een persoonlijke top10 omdat ik geen enkele van mijn 5 sterren of 4,5 sterren albums beter vind dan een andere. Ze zijn uniek op hun eigen manier en kunnen onmogelijk worden vergeleken.

Maar deze discussie kan beter naar het forum inderdaad.

Ik kan kort zijn: kijk eens naar de "top 50 per genre", op basis van albumstemmen. (Staat dit album dus net wel/net niet in!)

Mijn stem inmiddels verlaagd naar een 3: ik stoor me helaas toch teveel aan het feit dat het geluid me zo doet denken aan mijn favoriete bands van weleer (The Chameleons, Comsat Angels, The Sound), kom op die manier nooit echt lekker in de muziek.
De zang begint me trouwens ook wat tegen te staan nu ik de plaat een keer of 10 intensief gehoord heb.

Tja, ik ben blij dat Zavo en Rzasa daar ook anders over denken Ik voel me verplicht om mijn 5,0* toe te lichten.

1. Untitled - Het klinkt ook als een lekker anoniem openingsnummer. Lekker ingetogen opwarmertje, nog niet alles uit de kast halen, maar alvast wel even wat tipjes van de sluier oplichten. 4,5*
2. Obstacle 1 - Vol gas dan maar! Erg goed het randje van beheerste agressie opgezocht. (waar ik zelf ook wel eens naar zoek ) 4,0*
3. NYC - Er hangt zo'n prachtige grauwe sluier boven dit nummer. Een heerlijk niet te volgen "OK-Computer"-drummetje en ook van die mooie Radiohead-gitaren op het einde. Dit nummer maakt altijd een erg volwassen indruk op me. 5,0*
4. PDA - Geweldig nummer. Het begin is lekker gefrustreerd, energiek en extrovert gespeeld. Het instrumentale einde is als een soort hemelse verlossing. Bizar goed! 5,0*
5. Say Hello to the Angels - In het begin zeker niet mijn favoriete nummer, maar nu toch 4,0*
6. Hands Away - Zeer fraai opgebouwd juweeltje. Zo'n bloedeenvoudig in mineur gespeeld gitaar-riffje surrounded door zulke grandioos mooie, warme effecten - dat is uniek. 5,0*
7. Obstacle 2 - Alweer een obstacle. Ik associeer hem ook altijd met Obstacle 1. Deze is wel beter. 4,5*
8. Stella Was a Diver... - Na dit album 30 keer gehoord te hebben is de intro van dit nummer het meest afgezaagde stukje van het hele album, maar ben je eenmaal weer onderweg valt het allemaal weer reuze mee. 4,0*
9. Roland - Lekker opgejaagd nummer, net als Obstacle 1 balancerend op het randje van zelfbeheersing. Prachtig, die controle. 4,5*
10. The New - Meesterwerk numero 1. Het nummer is opgedeeld in grofweg zo'n 7 of 8 stukken; van R.E.M.-Janglepop tot heftige, ernstige, immense instrumentale vertoningen. Elk stuk is formidabel en zo ook de overgangen. Dit nummer kan ik denk ik wel een dag non-stop op de repeat luisteren. 5,0*
11. Leif Erikson - Meesterwerk numero 2. Werkelijk perfect opgebouwd en afgemixed. Muzikaal kan het ook niet beter. Dit nummer klopt als een bus! En in welke bewustzijnstoestand je je ook bevindt: altijd gruwelijk enerverend. 5,0*

Dat klopt. Ik krijg een top 10 niet voor elkaar.

Het zou je toch vrolijk moeten stemmen dat er een band is die je doet denken aan je favorieten.

Rzasa maakt hier een opmerking waar ik wel even op wil reageren. Al zolang als ik muziekfan ben heb ik nooit goed kunnen begrijpen wat de lol is van bands die veel op elkaar lijken. Ik ben dan ook niet fan van 1 stijl of een bepaalde muziekperiode (alhoewel rock verreweg de voorkeur heeft) maar vooral van artiesten die met een eigen invulling komen op het gebied van arrangementen, melodie, zang, produktie en als het even kan teksten: voor mij is het fijn als dat allemaal in de songs doorklinkt. Niet noodzakelijk hoor, want er zijn genoeg zeer originele bands die ik echt niet meer hoef te horen.
Nu zullen er altijd invloeden doorklinken in ieder album, omdat de hele popcultuur nou eenmaal werkt als een langzaam voortbewegende spons waar echt van alles in kan worden opgezogen. Het feit dat de popmuziek zo'n makkelijke kneedbare vorm voor allerlei inspiraties is maakt het ook zo boeiend.

Soms komen zowel originaliteit als duidelijke invloeden mooi bij elkaar zonder dat ik me eraan stoor en er zelfs enthousiast over kan worden: de Yeah Yeah Yeahs zijn een goed recent voorbeeld.
Bij Interpol word ik van die overduidelijke invloeden helaas minder enthousiast. De band heeft zeker wat te vertellen en doet dat ook met overtuiging, ik heb de cd natuurlijk niet voor niets gekocht. Het is een rockband met ballen en ondanks mijn gezeur over originaliteit heb ik daar altijd een zwak voor. Misschien ga ik het nieuwe album wel beter vinden, ga ik ook zeker luisteren!

Ik heb hem inmiddels in mijn bezit, dankzij MuM ken ik deze band, (danku daarvoor ) en het is zeker niet de eerste cd die ik via deze site heb ontdekt. De plaat gaat langzaam aan naar de 5 sterren voor mij. De sfeer op deze cd is ontzettend goed gecreeerd.
In tegenstelling tot Jonnie is Say Hello To The Angels bij mij wel een favorietje, net als untitled, the new, obstacle 1 en nyc.
Ik heb trouwens het idee dat ik dat eerste nummer ken van een film of tv serie. Iemand enig idee? Door de sfeer in dat nummer is het ook perfecte muziek voor een film naar mijn mening.

Nummer 10, The New is toch wel de Paranoid Android van Interpol. Alleen dan wel heel erg underdog. Ik vermoed dat de meeste mensen die dit album echt, maar dan ook echt goed kennen en liefhebben, dit nummer algemeen wel als Interpol's beste nummer beschouwen: Het meest veelzijdige arrangement, de meest thrilling gitaarcombinaties, de lekkerste basloopjes, gewoon het allerbeste...

Wat een fantastische plaat zeg! Heb er nu een aantal luisterbeurten opzitten en met name het eerste nummer, NYC en The New springen eruit. Maar hij groeit, en hij groeit en hij groeit merk ik. Bij The New sta ik iedere keer weer perplex zo rond de drie minuten, damn.. echt zo geweldig!

Net als bij Muse vond ik hier ook de recentere cd eerst beter dan zijn voorganger. Na veel luisterbeurten heeft de kracht van ´Antics´ toch veel p´s moeten terugnemen tegenover ´Turn on the Bright Lights´, fantastische plaat ja. ´NYC´ strijdt mee in Gerard´s ´mooiste nummer top 3 (overige deelnemers: Muse - Sunburn en Radiohead - Climbing Up The Walls)´ en samen met ´Stella...Down´ tevens zijn favoriet van deze cd.

Geweldige momenten zijn o.a. de introductie van de stromende gitaar in ´Untitled´ die je altijd even netjes wijzen op het feit dat je naar iets goeds gaat luisteren en de muzikale terugkeer in ´Pda´ na de geoorloofde stilte. ´The New´ moet ik nog ontdekken. Deze cd wordt nog genoeg gedraaid, dus misschien gebeurt dat ook wel. Maar aan de andere kant, ik vind ´Paranoid Android´ ook niet Radiohead´s finest, dus misschien gebeurt dat ook wel niet. Of kan het juist zijn dat ik ´Paranoid Android´ nog moet ontdekken, uhh...

4.5 *

Voedingswaarde "Interpol - Turn on the Bright Lights" per 100g (= 1 cd luisterbeurt)

1170 kilojoule

Koolhydraten = 50g
Eiwit = 3g
Calcium = 130mg
Vet = 1g
Vitamine C = 35mg (= 50% van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid)
Vitamine B6 = 20mg
IJzer = 10 mg (= 70% van de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid)
Zout = 0,2 mg

Tenminste houdbaar tot 01-01-2031

Weet wat je eet!

Ongeloofelijk album met alleen maar prachtige nummers.

Alleen kan ik The New niet goed apprecieren , het klinkt inspiratieloos en langgeroken.
Vandaar 4.5* ipv 5*