Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

En weer iemand overtuigd van Turn On The Bright Lights . Luister hem net weer eens en heb nog steeds hetzefde magische gevoel erbij als de eerste keer dat ik hem hoorde.

Meteen bij het eerste nummer Untitled wordt de sfeer van het hele album al perfect neergezet, lekkere echoende gitaren met een solide drum eronder. En dan de stem van de zanger, die voor mij de sfeer nog verder verbetert. In dit nummer zit gewoon minder dan een minuut aan zang, maar dat is niet het sterkste punt, hoe het nummer opbouwt, tot er gezongen wordt vind ik echt geniaal.

Obstacle 1 is wat vlotter, weer lekkere opzwepende gitaren en wat meer zang dan in de vorige. In dit nummer vind ik de sfeer net iets minder, ook door de zang, die ik hier iets minder goed vind. De gitaar tijdens het stuk van 2.40 tot met name 3.20 (maar hij loopt door tot eind van nummer) vind ik het meest geniale aan dit nummer.

Na het tweede nummer is het dan NYC, een nummer dat ik de eerste keer dat ik het luisterde meteen het mooiste nummer ooit vond. Vind het nu wel iets minder, maar nog steeds erg mooi, weer een rustiger nummer, waar de gitaar in de intro weer brilant is. De stem is weer wat beter, vooral tijdens "listen to me now, turn on the bright lights"

Dan PDA, weer een wat vlotter nummer, dat door velen als een hoogtepunt op de CD wordt gezien, vind het zelf niet een heel goed nummer, maar ook niet slecht. Lekker vlot drumwerk weer in dit nummer, ook weer erg lekkere sfeer in dit nummer. De zin "We have 200 couches where you can't sleep tonight" beschrijft de sfeer van het album misschien wel het beste. Vanaf 3.10 is dit nummer op zijn best, weer de sfeervolle gitaren die terugkeren, en de tekst die hierboven al is genoemd "something to say, something to do, nothing to say, when there's nothing to do" loopt heerlijk.

Dan een nummer dat ik zelf weer erg goed vind Say Hello To Angels, dit is een nummer waarop ik gewoon niet stil kan blijven zitten, vlotte drums en lekkere gitaren, een beetje de standaard Interpol-formule die hier zeer goed werkt. De zang mag dan wat minder zijn hier, verder een erg lekker nummer.

Als zesde een heerlijk opbouwend nummer Hands Away, begint met een eenzaam gitaartje en een rustige bas en de (op dit nummer weer mooie) stem van Banks en bouwt vervolgens rustig op, met als hoogtepunt voor mij de gitaren op 1.14. Ook van dit nummer is de outro weer erg mooi.

Hierna volgt Obstacle 2, een nummer dat niet alleen qua titel doet denken aan Obstacle 1, vergelijkbare stem, vergelijkbare gitaren, vergelijkbare drum, vergelijkbaar ritme. Vind deze iets beter dan no. 1. Waarom is een beetje lastig te beschrijven, hij is iets gevarieerder denk ik.

Dan Stella Was A Diver And She Was Always Down, hiervan is de intro na een paar keer compleet afgezaagd, en hoorde in het begin zelf niet het mooie aan het nummer door de intro. Maar nog steeds is het niet mijn favoriete nummer van de CD. Vind het wel lekker dat de drum af en toe stilvalt in het begin, maar verder vind ik in dit nummer de stem niet echt lekker. Blijft wel mooi nummer, maar haalt het niet bij de rest.

Als 9e Roland voor mij het minste nummer van de CD. Een wat vlotter, met aggressieve drums en gitaren. Hier hebben de gitaren niet de betoverende werking die ze op de rest van het album wel zo erg hebben, en vind ik de stem van Banks schreeuwerig worden. Van dit nummer staat wel een hele mooie versie op de Precipitate EP, waarin het wat rustiger is.

Als een na laatste het meesterwerk The New, dit is echt de Paranoid Android van het decennium. Weer weinig zang, en lekker opgebouwde gitaren, dit nummer bestaat in feite uit 2 delen, die mooi op elkaar aansluiten. Allereerst is er het deel met de meeste zang, die weer erg mooi is. Dit deel duurt tot 2.25. Hierna volgt een een magnifiek fantastisch tweede deel dat grotendeels instrumentaal is, hier is de sfeer echt perfect, en dit is nog altijd het mooiste nummer dat ik ken. Stukken met rustige gitaren, stukken met stevige gitaren. Snelle stukken, tragere stukken. Stukken met drum, stukken zonder drum, werkelijk perfect!!!

En dan het 1 na beste nummer als afsluiter Leif Erikson, hiervan is het begin ook weer erg lekker, met heerlijke gitaren, weer een erg lekkere sfeer met goede zang, voor mij zelfs de beste zang van het album. Vooral op 2.20, als het nummer ineens helemaal helder wordt is het genieten geblazen, en dit nummer heeft weer een lekkere fade-out, waarna ik me besef waarom dit album lange tijd op 1 heeft gestaan en nog steeds de geniaalste score van me krijgt

*****

Ik blijf me eigenlijk wel verbazen over de enorme populariteit van dit album en de zware woorden die het af en toe meekrijgt. Vond het destijds een toffe plaat en nu nog steeds, maar zo goed?

Daar snap ik helemaal niets van eigenlijk... kan me nog wel herinneren dat iemand na het eerste concert in Paradiso zei dat dit wel het beste debuutalbum van de laatste 5 jaar moest zijn. Toen keek ik hem al stomgeslagen aan en nu nog steeds eigenlijk. vind het wat wisselvallige Antics waarop Interpol zich wat moeilijk een houding weet te geven een leukere plaat om te beluisteren. Voor mij is Turn on... niet meer dan één van de talrijke goede gitaarplaten uit die tijd.

Ik verveel me kapot en zou eigenlijk moeten werken aan school, maar aangezien ik liever dat soort gevaarlijke praktijken ontwijk heb ik besloten recensies te gaan schrijven over mijn favoriete plaatjes. Ik begin maar met Turn on the Bright Lights van Interpol, en plaat die ik dit jaar heb ontdekt, en die na inmiddels meer dan honderd draaibeurten nog steeds weet te boeien.

Het album begint met het magische Untitled, een vrij simpel nummer instrumentaal gezien, maar héél sterk als opener. Het is eigenlijk een nummer dat dat de sfeer van de plaat prima weergeeft: Catchy drums, simpele sfeervolle gitaren met delay en een lage melodieuze baslijn. De toon is gezet. Geen idee waar de tekst over gaat, heb ergens ooit gelezen dat het over plotselinge erecties gaat.

Vervolgens wordt het tempo omhoog geschroeft voor Obstacle 1. Fijn nummertje, voor hoever Interpol 'fijn' is één van de hoogtepunten van het album, met name de harmonieuze gitaren in combinatie met de hogere zang tegen het einde van het nummer spreken me aan. Ook de bas is in dit nummer echt heel vet. Hij stuwt voort.

Gelijk daarna komt NYC om de hoek kijken. Dit nummer spreekt me in verhouding tot de rest iets minder aan, maar is los daarvan nog steeds erg mooi, alhoewel de teksten weer opvallend raar zijn. 'The subway she is a porno?' Och, het is enkel intrigerend. Hier komt het subtiele gebruik van achtergrondkeyboard ook goed... tsja naar voren .

En hoppa, daar zijn ze dan, de kenmerkende drums van PDA! Wat een nummer, de neiging om te luchtbassen, te luchtgitaren, te luchtdrummen, alles komt naar boven bij mij. En dan weer die gitaaruitstapjes tegen het einde, waarbij de stem van veraf roepend invalt. Heel knap.

Zonder genade knalt Say Hello To The Angels er achter aan. Héél catchy, met weer een prachtige outro. Interpol is goed in outro's. Raar dat je je van deze plaat én heel melancholisch, en heel enthousiast kan gaan voelen.

Het korte nummer Hands Away is dan weer rustig en mooi, en een moment om weer te gaan zitten en tot rust te komen. Opvallende opbouw aangezien er een climax aan lijkt te komen en die eigenlijk uit blijft. Voor mij vooral een tussen-nummertje die gewoon geen afbraak doet aan de sfeer.

Hetzelfde geld voor Obstacle 2. Goed, nee, heel goed nummer, maar niet een hoogtepunt. Gelukkig blijft die kenmerkende 'sfeerdeken' die over heel Turn On The Bright Lights wel in tact, en dat maakt het album zo sterk. Één sfeer.

'This one's called Stella was a diver and she was always down'. Oké, bedankt voor de aankondiging Hier wordt al mijn aandacht weer getrokken, vooral bij het Stella I Love You gedeelte, wat Paul werkelijk alsof hij in pijn is uitspreekt, en de korte gitaarintermezzo's. De bass 'beukt' ook lekker voort. Sowieso is de basgitaar heel belangrijk binnen TOTBL, iets wat me erg aanspreekt. Het laat de muziek lekker vol en catchy klinken, omdat hij constant heen en weer 'springt' als het ware.

Roland. Tsja, weer een fenomenale outro. Meer weet ik even niet over deze knakker / dit nummer te zeggen.

En dan het verstopte hoogtepunt van de plaat, ..... The New!. Een legendarisch openingsbassriffje, gevolgt door een rustig stukje muziek. Toch? Welnee, eerst wordt je wakker geschud door de bijna atonale opbouw naar een climax, en vervolgens scheurt deze climax je oren binnen als een s-stand ferarrari op een Duise autobahn. Zó simpel maar zó effectief. Legendarisch. Geweldig. Prachtig. Alleen dit nummer zou de CD al 4* maken.

Tot slot eindigt de CD rustig met een CD opgedragen aan die Ijslandse dude, Leif Erikson, die Amerika ontdekte. Rustig einde van een voor mij prachtig album.

En toen wassie alweer voorbij. 5*, hands down.

Mijn mening over Interpol is de jaren flink bijgesteld. Ik vond het altijd een quasi-hip bandje dat alleen Joy Division nadeed. Ik heb het album een paar jaar geleden voor het eerst gehoord en het begon toen op 2,5* (het kan verkeren). Gaandeweg is het door het beluisteren van de losse nummers wat omhoog geschroefd naar 3,5*. Toen besloot ik van de week de cd maar eens te kopen, vooral omdat ik NYC eigenlijk wel een geweldig nummer vond. En hoewel ik ze nog steeds duidelijk door Joy Division beïnvloed vind en ze ook nog steeds behoorlijk gehyped zijn, kan ik er gewoon niet omheen: het is gewoon een fantastisch album. Muzikaal dik in orde, met de juiste hoeveelheid instrumentele passages en melancholie om zich te kunnen meten met de top van de post-punk (Joy Division o.a.). Inmiddels geef ik ze gewoon 4,5*, een stijging van 2* over 2 jaar (alhoewel ze daarin niet uitzonderlijk zijn, Pere Ubu deed t ook met The Modern Dance, kennelijk moet sommige muziek gewoon groeien)...



Grappig, ik vind dit dus juist het beste nummer van het album, prachtig melancholisch nummer, hoort bij mn 50 favoriete nummers...

Al bij de eerste klanken van Untiteld voelde je dat er iets bijzonders aan de hand was. Dit is niet de zoveelste nieuwe gitaaract uit NYC; dit zijn de eerste akkoorden van een debuutalbum dat wel eens legendarisch zou kunnen worden.

In 2002 was iedereen het roerend eens; Interpol is een gitaarband die je eens in de zoveel jaren nodig hebt. Een nieuw geluid dat de muziekwereld eens goed wakker schudt. Alhoewel, nieuw? De donkere new wave uit Engeland, begin jaren tachtig, is overduidelijk de belangrijkste inspiratiebron van Paul Banks & co. Joy Division was een veelgehoorde vergelijking, maar dan doe je Interpol eigenlijk tekort.

Daarvoor heeft hun sound te veel smoel. Donkere staccato gitaar rifs, pulserende baslijnen, strakke drums en monotone zang zorgen voor een intense sfeer en een van de spannendste debuten van de laatste jaren. En ook al lijkt de stem van Paul Banks op Ian Curtis, en klinken die basschema's af en toe als Peter Hook...

Untiteld zet de toon, als een sobere aankondiging van wat je allemaal mag verwachten. En als Interpol bij Obstacle 1 een tandje hoger schakelt, dan blijkt hoe imposant deze wall of sound is.

Moeilijk om hier favorieten aan te wijzen; nog moeilijker om hier mindere nummers aan te duiden. NYC en Hands Away zijn nummers die je laagje voor laagje inpakken, heel langzaam en met een meesterlijke melodie. PDA en Say Hello To The Angels done hetzelfde, maar dan in een hogere versnelling. Als je één nummer zou mogen aanwijzen dat Turn On The Bright Lights het beste samenvat, dan is dat Stella Was A Diver And She Was Always Down.

Interpol produceert geen hapklare brokken. Het duurt even voor de nummers onder je vel kruipen, maar dan blijven ze er ook stevig zitten. Cool en retestrak album.

Man man, wat een heerlijk album is dit toch.

Die echoënde gitaren in Untitled, de bas van Obstacle 1, de outro van PDA, de ingetogenheid van Hands Away... Verbazend trouwens hoe die monote riffs steeds opnieuw spannend klinken.

Het venijn zit hem echter achteraan, wanneer je nog nazindert van The New en denkt dat het volgende nummer alleen nog maar kan teleurstellen. Dan openbaart zich voor mij een van de mooiste nummers ooit: Leif Erikson.

De wijze waarop ze de beginriff en het lied telkens verder uitbouwen is zo geniaal. Om nog maar te zwijgen van de zang van Banks (kippenvelmoment bij ''She feels that my sentimental side should be held with kid gloves. But she doesn't know that I left my urge in the icebox'') En dan dat moment waarop alles helder wordt. En de solo en en en...

Maar het is o zo jammer dat dit album 2 nummers bevat die me totaal niet raken nl. Say Hello To The Angels en Roland. Zonder deze was dit ongetwijfeld een vette vijf.

4,5*

Zelden gaat er een dag voorbij dat ik dit album niet een draaibeurt geef. Niet voor niets ook heb ik dit album ooit van vijf sterren voorzien. En het is dat ik geen top 10 heb opgegeven, anders zou dit album zeker in de top 3 staan, als niet al fier bovenaan. Wat een meesterwerk!

Absoluut geen slecht nummer op te bekennen en eigenlijk stuk voor stuk uitblinkers; een favoriet zou ik daarom ook niet kunnen aanwijzen. Althans, geen nummer die pertinent boven de rest uitsteekt. In het begin was Untitled mijn favoriet, daarna enige tijd Obstacle 2, toen Stella Was A Diver, tussendoor ergens ook nog een keer Obstacle 1, en momenteel is het Leif Erikson. Vraag het over twee maanden en het zou dan zomaar The New, NYC of één van de andere nog niet genoemde nummers kunnen zijn. Dat is ook het mooie aan dit album, want hij lijkt maar nooit te vervelen. Iedere keer is er wel weer iets nieuws te ontdekken, of is er een nieuw dubbeltje dat valt.

En de songteksten! Op het eerste gezicht lijken ze vaak zo random en bovendien doorspekt van seksuele innuendo alsof het ze lief is, maar na vaker luisteren wordt het al gauw duidelijk dat er zoveel meer onmiskenbare diepgang in de lyrics zit (hoewel dit natuurlijk vaak ook enigszins persoonlijk blijft).

Ja, het album is eigenlijk gewoon niet onder woorden te brengen...

Deze heeft zijn houdbaarheidsdatum toch een beetje overschreden bij mij. Opener Untitled blijf ik een fantastisch nummer vinden, maar vanaf Obstacle 1 begint de zang me sporadisch toch wat tegen te steken. Normaal heb ik geen probleem met wat geschreeuw ( ), maar het eentonige gezeik van Paul Banks werkt me echt op de heupen als ik er niet helemaal voor in de stemming ben. De rustigere passages blijven steevast erg in de smaak vallen, maar telkens ze het gaspedaal induwen gaat het wat wringen. Verder vind ik nummers als 'Roland' ook gewoon zwak, wat me al gauw naar de skipknop doet uitwijken. Toch nog een 3,5*; want met Untitled, NYC en Leif Erikson staan er ook drie enorme parels op.

Het debuut van Interpol. Allom bejubeld op deze site, dus toch maar eens proberen!

Untitled: Een geweldig beginnummer.
De opbouw is subliem, de afbouw eveneens.
Een perfectionistisch nummer: dat kun je bijvoorbeeld horen aan de bekken die de hele tijd precies op het juiste moment aangeslagen wordt. Heerlijk!

Obstacle 1: De succesvolste single. Grappig is dat bij alternatieve rockbands de wat hardere nummers juist succesvol zijn.
Zo ook bij Interpol.
Paul Banks draagt dit nummer naar mijn mening.
Heerlijk hoe hij zo veel emotie in zijn stem legt.
De uithalen zijn op kippevel van te krijgen.
Een ruststukje, en daar gaan we weer:

It's different now that I am poor and ageing, I'll never she this face again

En dan een variatie: geweldig scherpe gitaren afgewisseld met belachelijk lange zinnen.
Geen probleem voor Banks.
Dan nog even laten horen dat hij ook hoog kan zingen. Geweldig!
Ik word altijd een beetje bang van dit nummer.

NYC: Een rustpuntje aan het begin. Toch hoor je ook hier het grandiose gitaarspel alweer het nummer dragen.
Het wordt een melancholisch nummer: New York cares en dan die achtergrondzang.
Prachtig.
Maar dan. Opeens valt het nummer stil, gewoon voor een paar seconden.
Om vervolgens weer keihard uit te halen: It is up to me now, turn on the bright lights
En dan door elkaar. Gewoon een stuk of 10 keer.
En toch: het blijft boeien.

PDA: We worden opgeschrikt, nog in extase van het vorige nummer.
Een lichtelijk wanhopige Banks zingt Sleep Tight.
Let vooral op de achtergrondstemmen bij de woorden Sleep Tonight.
Elk detail telt bij Interpol.
Toch vind ik dit nummer enigszins eentonig.
Het is slechts een klein minpuntje van een geweldig nummer.
Want zie daar: ik heb het nog niet eens getypt en ze gooien het nummer compleet om.
De bas mag in dit stukje niet onvermeld blijven: het hele album speelt de bas een belangrijke rol.
En we horen weer die enigszins verre stem, die ons wanhopig probeert te bereiken.

Say Hello To The Angels: Dan trekt Interpol alles uit de kast: het rockt, het swingt!
Onmogelijk om stil te blijven zitten bij dit nummer.
En net voor het refrein even een rustpuntje, om daarna weer meedogenloos toe te slaan.
Het is juist dat rustpuntje dat het refrein zoveel kracht meegeeft.
Ze gooien nog twee variaties ertussendoor, en dan weer het couplet.
Dachten we dan.
Vervolgens verwacht je een refrein, maar nee hoor.
Een heerlijke gitaarsolo volgt, waarna de bas een hoofdrol opeist, wat geweldig!
En dan weer die Melacholieke stem van Banks: Say Hello, Say Hello, To the Angels

Hands Away: Brok in mijn keel van het begin van dit nummer. Zo mooi.
Banks weet weer iets anders prachtigs te doen met zijn stem, en de gitaren passen er perfect bij.
Heel, heel langzaam wordt het nummer vervolgens opgebouwd. Normaal zou je de zang missen, nu niet. En alweer die ietwat verre stem.
Viool erbij. En dan weer rustig aan afbouwen, niets afgeraffeld bij Interpol.
Om dan in stijl af te sluiten met alleen een gitaar.

Obstacle 2: Het tweede deel luidt het tweede deel van de plaat in. Er zijn overeenkomsten, maar toch hebben ze er iets anders van gemaakt. De gitaren af en toe ertussendoor doen me een beetje denken aan Radiohead. Paranoid Android? De overeenkomsten houden op bij die gitaar.
Ze zingen door elkaar, maar toch klopt het perfect.
If you can fix me up we'll go a long way
If you can fix me up, girl, we'll go a long way.
Hoe dat wordt gezongen, fantastisch.
Een nieuwe melodie wordt ingevoerd. De drums spelen een geweldige rol hier.
Banks gaat zelfs over tot een soort wolvengehuil. En uit.

Stella Was a Diver and She was Always Down: Waarom er wordt gezegd welk nummer het is is me een raadsel, maar de manier waarop het wordt uitgesproken bevalt me.
Dit nummer heeft alles: emotie, kracht, climax, anti-climax. Fantastisch.
Je zou zeggen dat een nummer niet zo lang weet te boeine, maar Interpol flikt het.
Na een tijdje zijn de gitaren er alleen nog. Je denkt: het is af, maar niets is minder waar.
De bas valt op precies het juiste moment in en ze gaan gewoon nog even door.
Het gemompel op het einde is geweldig. Het geeft aan hoeveel dingen Paul Banks eigenlijk met zijn stem kan.

Roland: C'mon, C'mon. Dit nummer rockt de pan uit. Precies als je het nodig hebt trekt Interpol de gitaren weer uit de kast, en weet Banks weer iets anders met zijn stem te doen.
Natuurlijk zijn ook de rustpuntjes weer aanwezig, en daar gaan we weer.
Er zit weer een stukje rustigere gitaren in, om vervolgens een prachtige gitaarsolo neer te zetten. We blijven een beetje beduust achter, als The New inzet.
Rustige gitaren, een rustige Paul Banks.
Het refrein zit vol met emotie, het doet me denken aan spijt, iets recht willen zetten.
En het rustpuntje.
Het duurt echter langer dan we gewend zijn, er klinken dreigende drums.
En dan volgt een beangstigende gitaar.
Waarom het zo eng klinkt weet ik niet, maar het sleept je helemaal mee erin.
De drums waarschuwen: Er komt zo iets bij.
En inderdaad: zang. Ook heel veel angst hoor ik in de stem.
En het samenspel van gitaar en basgitaar op het einde is om je vingers bij af te likken.
Of in ieder geval: je denkt dat het het einde is. In werkelijkheid krijg je gewoon nog een dozijn gitaren om je oren. Om vervolgens heel langzaam af te bouwen.

Leif Erikson: Prachtig nummer vol emotie.

She sweares, I'm a slave to the detail

Die zin slaat de spijker op de kop.

Een nieuw stuk begint: de drums veranderen, en wat een geweldig effect heeft dat!

Vervolgens komt de bescheiden climax. En Interpol laat nog één keer dat geweldige gitaargeluid van ze horen.

She says brief things, her love's a pony
My love's subliminal .

Al die topnummers op één album. Interpol krijgt het gelukkig voor elkaar. Wat voor veel gebruikers geldt, geldt ook voor mij. En dat is dat ik steeds andere favoriete nummers krijg. Bij een eerste luisterbeurt was het vooral NYC en PDA die opvielen. Nu, vele luisterbeurten later, vallen die nummers wat tegen. Favorieten zijn nu Obstacle 1, Say Hello to the Angels, Stella en vooral Leif Erikson. Leif Erikson behoort al een tijdje tot mijn favoriete tien nummers en Turn on the Bright Lights staat daar als album inmiddels ook.

Wat een dag. De hele dag heeft de zon zich niet laten en vervolgens begint het ook nog eens te regenen. Ik heb anderhalf uur voor niks naar nergens gereisd en nu blaas ik weer mijn eigen aftocht naar een stad waar ik ook niks te zoeken heb. En dan nog eens die snijdende wind!

In de trein volg ik de regendruppels die zich gezamenlijk over de lengte van de lege coupe bewegen. Het is 's middags, maar de lucht wordt alleen maar grijzer. Zelfs de intercity waar ik inzit heeft zich verschuilt achter een traag rijdende stoptrein. De conducteur, de mensen die bij de spoorwegovergang zie wachten en ik, we hebben allen deze hulpeloze dag al opgegeven. We willen dat iemand weer gewoon het grote licht aandoet.

Zodra ik Interpol opzet, gebeurt er iets raars. De voorbijtrekkende wereld wordt nog 3 tinten grijzer, mijn medepassagiers kijken nog onvriendelijker en de trein heeft 10 minuten extra vertraging. Maar het boeit mij allemaal des te minder. Ik hoop ten zeerste dat ik mijn aansluiting mis. Dat ik gedoemd ben om te wachten op dat moedeloze station. Dat de kou zich de weg vindt onder mijn jas. Dat de ijzige regen traag mijn nek in rolt. Dat de wind mij de tranen uit de ogen slaat.

Aangekomen op station Amersfoort zie ik mijn trein net wegrijden. Volgende komt pas over halfuur. En oh ja, ook die heeft weer de nodige vertraging.

Oh, wat een verrukkelijke, hulpeloze, grijze dag.

Dit blijkt toch wel een flinke groeier te zijn. Daarmee weet ik meteen waarom het eerst niet beviel.

In het album bestaat een vreemd contrast tussen intense zwartgalligheid en een in het begin onuitstaanbare goofyness. Neem de opener: behoorlijk intens en sfeervol, om vervolgens over te gaan in het tweede nummer wat veel ruiger is en meer rockt. In de tracks zelf gebeurt het ook. Say Hello to the Angels begint als een adhd punknummer om vervolgens los te barsten in een donker tapijt van klanken. Waar ik dit contrast eerst zag als een negatief punt is het nu genietbaar. Op dat omslagpunt was het tijd om de andere muzikale aspecten te behappen.

De muziek wordt gedragen door de stem van Banks en de duistere gitaarklanken. Die eerste heeft een zalig stemgeluid die perfect past bij het gitaarspel. Helaas laat de beste man wel wat steekjes vallen bij de teksten die drie van de vier keer nogal onzinnig overkomen. Dit vind zijn dieptepunt in Obstacle 2 wat ik ook het slechtste nummer van het album vind. De laatste twee nummers zijn tekstueel wat beter en met namen dan kan ik echt genieten. Leif Erikson in een van mijn favoriete afsluiters ooit en laat zien dat Banks wel degelijk mooie teksten kan schrijven. Al is de laatste zin weer een klein dompertje.

Muzikaal gezien een topalbum, een klassieker bijna. Tekstueel gezien matige troef. Maar wel een hele dikke voldoende.

In het geval van Turn On The Bright Lights is de aanschaf van de Deluxe editie wel de moeite waard. Het is fraai verpakt, in een boek op cd formaat, met geinige foto's van een jonge band en ook hun oefenstudio's.

Belangrijker is de muziek: hier zijn de demo's zeer interessant. Zo wordt er in volgorde gebruik gemaakt van drie verschillende demo-fases. Je hoort als het ware de songs en de donkerder sound van het album en eigenlijk van Interpol ontstaan. Ook klinkt het (behoorlijk) anders en die versies zijn leuk tot echt prettig om naar te luisteren. En, iets wat niet altijd gebeurd, ze zijn ook geremastered en klinken daarom prima. Oh ja, op Song Seven (Second Demo) gebeurt iets onverwachts... en het werkt ook nog.

De Peel sessions zijn leuk, maar voegen niet heel veel toe. B-Side Specialist daarentegen is een prima nummer, net als Gavilan/Cubed (Third Demo). Als je dit album waardeert, dan is dus deze disc 02 van de 10th Anniversary Edition zeker de moeite waard. En des te vaker ik 'm draai, des te beter ik 'm vind.

Met veel plezier herlees ik eens om de 2/3 jaar de eerste reacties bij een aantal albums uit de vroege jaren 2000 op MM. De verwondering en het eindeloze plezier dat mensen destijds bij dit album hebben ervaren, staat in schril contrast met het lauwe -ach het is wel ok- gevoel dat afdruipt van de laatste reacties.
Je kan er niet om heen, TOTBL is één van de belangrijkste releases uit het 2000-2010 tijdperk. Je had reeds The Strokes, en een aantal bandjes waren reeds in de marge bezig met de Post-punk revival, maar het was toch vooral dit album dat destijds insloeg als een bom.

TOTBL lijkt me niet eens een groeialbum. De eerste noten van Untitled raakten meteen de juiste snaar, een soort warmte-effect dat ik later nog bij weinig andere albums heb ervaren. Het desolate nachtgevoel van NY, bij uitbreiding elke grootstad, en de honger naar een nieuwe échte start wordt over de volledige lengte van het album uitgeademd. It's up to me now, turn on the bright lights.

TOTBL is een totaalplaatje, waarin zelfs de hoes een belangrijk onderdeel vormt van het gevoel dat het album kan teweeg brengen. Ondanks de vaak warme klanken is TOTBL een winteralbum, koude nachten van de ene underground pub naar de andere, op zoek naar het heldere licht. De onverklaarbare sneeuw in Roland zal de perceptie wellicht wat bijsturen.

Te statisch en te strak? Misschien, maar Interpol voert het hier naar perfectie uit en bovendien zijn er later 999 dance-punk bandjes bijgekomen, dus laat Interpol maar Interpol zijn. Say Hello is naar mijn mening zelfs uiterst funky. En voor wie een wat lichtere en meer disco georiënteerde Bright Lights wil is er The Killers' Hot Fuss.

Laten we op deze koude winteravonden een poging doen tot een evocatie van het TOTBL landschap van weleer.

Interpol, de naam klonk geregeld door de woonkamer van mijn huis, maar tot het intensief luisteren van deze band had het nog niet geleid. Ik dacht, goh, ik doe het maar eens een keer. Dat ''goh-moment'' was achteraf een prima idee want het album staat 12 jaar na zijn release nog steeds als een huis. Er wordt niets geforceerd door met onnodige gitaarsolo's of hoge octaven te experimenteren en hoewel de invloeden van bands als Joy Division en New Order duidelijk terug te vinden zijn, weet de band toch een eigen karakter te vormen. Een karakter dat o.a. The National aansprak en heel veel andere bands die in de zero's de toplijsten haalden.

Het album raakt ook niet gedateerd, al kan je daar nog niet van spreken in een tijdsbestek van 12 jaar, het is toch wel knap dat The National met het onlangs uitgekomen ''Trouble Will Find Me'' direct lijkt te zijn geïnspireerd door Turn on the Bright Side. Anno 2014 slaat het album dus nog in als een bom en dat is niet onterecht want door zijn simpliciteit blijft elk nummer zonder moeite aan elkaar sluiten. Het is makkelijk voor te stellen dat dit menig wenkbrauwen deed fronsen toen zoiets uitkwam in een tijd waarin tieneridolen als Britney Spears en Justin Timberlake de hitlijsten overspoelden. Als reactie hierop was dus Interpol geboren. Totaal iets nieuws. Joy Division was allang vergeten en opeens kwam dit uit de hemel vallen. Ik kan het als kind van 1996 moeilijk voorstellen hoeveel impact zoiets zou hebben, maar ik kan mij wel voorstellen dat menig muziekliefhebbers eindelijk weer iets vonden om zich er aan vast te houden.

Een terechte klassieker dus

4*

Hoewel ik "Interpol" al jaren in huis heb, weet ik nog steeds niet wat ik met "Turn on the Bright Lights" aan moet.

Maar Leif vond ik geweldig. Nog steeds trouwens. Dat was liefde op het eerste gehoor, zoals ik al schreef in 2007. That's it! Gekocht voor ene "Leif Erikson" dus!

Na verloop van tijd, "Antics" en "Our Love to Admire" konden mij vrijwel onmiddellijk bekoren, begon ik enkele liedjes van dit album toch wat meer te waarderen.

"Als je maar lang genoeg twijfelt... komt er ooit wel wat moois naar boven drijven".

"Hands Away", "Untitled", "The New" staan nu steevast, naast Leif natuurlijk, bovenaan in de afspeellijsten. Helaas staan hier ook wat nummers op, die mijn post-punkoren behoorlijk wat pijn kunnen doen.

Kortom, bij vlagen vind ik "Turn on the Bright Lights" geniaal en bij vlagen... nou ja, het zijn gewoon niet mijn types, die "Stella" en "Roland".

Als het gaat over debuutalbums die zo fucked up geweldig zijn dat het zelfs een beetje griezelig wordt, kunnen we Interpol natuurlijk niet onvermeld laten. Hun debuut was er één van grote, maar zich traag ontkiemende schoonheid. Zo’n album waar je even in moet komen, maar die je uiteindelijk erg makkelijk in je hart sluit zodra je ogen eenmaal gewend zijn aan de felle lichten der genialiteit.

Al van bij hun full length-debuut wist Interpol hoe je sfeer moet scheppen, zoveel is zeker. Turn On The Bright Lights klinkt namelijk alsof de hele plaat om vijf uur ’s ochtends is opgenomen, in een vlag van gefocuste creativiteit volgend op de slapeloosheid en de kater. Interpol roept hier moeiteloos beelden op van natgeregende grootsteden en eenzame autostrades. De expressieve kracht in de instrumentatie en de plechtige stem van Paul Banks (hier nog een melkmuil van een jaar of 24!), is enorm. De intro van opener Untitled alleen al is genoeg om New York City voor je geestesoog op te roepen. Zij het dan wel de lelijke kant van de stad, de kant waar het altijd crisis is en geen toerist ooit iets te zoeken heeft.

Maar Turn On The Bright Light is een subtiele plaat. Interpol was duidelijk niet geïnteresseerd in instant bevrediging, en smijt de kwaliteiten van dit album dus niet zomaar in ons gezicht. In de plaats daarvan gaven ze ons een album als een dieselmotor, eentje dat traag op gang komt, maar snelheid blijft maken tot de concurrentie niet meer te zien is in de achteruitkijkspiegel. Dan komt plots het besef. De vele Joy Division- en Echo & The Bunnymen-referenties blijken niet krampachtig maar net uiterst natuurlijk te zijn, en de plaat is helemaal niet saai, maar gewoon net zo perfect samenhangend als apart beluisterbaar.

De heerlijke intro van Say Hello To The Angels, het geweldige refrein van NYC, de gekweldheid van Stella Was A Diver And She Was Always Down, het vuurwerk op het einde van Leif Erikson, of je er nu meteen een klik mee hebt of niet, uiteindelijk moet elke fan van de wat duistere kant van de rock toegeven dat Turn On The Bright Lights precies geeft wat hij/zij nodig heeft. Een terechte klassieker.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Het kostte mij jaren om Interpol los te zien van Joy Division, als het mogelijk was zou ik ervoor in therapie gaan.
In hypnose gebracht worden door het tikkende geluid van een klok om vervolgens de demonen te lijf te gaan.
Mijn innerlijke strijd met deze vooroordelen zouden mij geen rust brengen, maar juist twijfel en verwarring.
Het gitaarspel van Obstacle 1 brengt mij in trance, en als de overgave er dan daadwerkelijk is, kan ik eindelijk aan de rest van Turn on the Bright Lights beginnen.
Kijk voor de laatste keer in dit felle licht om vervolgens met de psycholoog de reis voort te zetten.
En bij NYC maakt de kilheid plaats voor een soort van warme liefde.
Ik besluit om mij te concentreren op mijn ademhaling, en het geruis in mijn hoofd eventjes los te laten.
Een moment van gewichtloosheid, en mijn hart probeert het ritme van Leif Erikson te pakken.
Eerst voelen mijn voeten zwaar aan, dan lijk ik te zweven.
Het realistische besef van dat dit onmogelijk is, maakt zich meester van mijn gedachtes.
Opeens ben ik weer totaal in het Nu.
Tegenover mij het schokkende lichaam van mijn observator.
Alsof het overgenomen wordt door een epileptische aanval.
Glimlachend moet ik weer aan Ian Curtis denken.
She’s Lost Control .
Haar hoofd hangt scheef als een geknakte tak van een treurwilg.
Kwijl loopt uit haar mond.
Met een kort hard hoestje breng ik haar terug in het heden.
Geschrokken strijkt ze de vouwen uit haar kleding.
Ik heb geleerd om Interpol los te zien van Joy Division, een ervaring dat ieder muziek anders interpreteert is mij rijker.
Voor mij geen Say Hello to the Angels met Interpol, maar The Eternal van Joy Division.

Een van de mooiste albums die ik ken. De sfeer die hier gecreëerd wordt is donker maar ook innemend en intiem (Een album die vooral s'nachts het goed doet) . Bijna alle platen van Interpol zijn de moeite waard maar deze is toch een buitengewone uitschieter. Favorieten zijn Stella en Leif Erikson. Heb niet echt iets gezegd dat niet nieuw is maar wou toch even mijn adoratie kwijt .

Van alles dat de post-punk revival en indie rock scene heeft voortgebracht, is dit wellicht inderdaad mijn favoriete plaat. Deze plaat wat uit het oog verloren, maar ik nu het opnieuw opleg bevestigt het toch wel sterk, met een prachtig openingsnummer die meteen de toon zet.

Ik heb het een tijd niet geluisterd, deels ook omdat binnen het genre er veel me gewoon niet ligt of het compleet doet, en daardoor dit wat uit het oog verloren. Dus ik had wat schrik van dat ik dit misschien wat overschat had toen ik het 2-3 jaar geleden redelijk wat luisterde, maar dat is gelukkig niet het geval. Het is zelfs beter dan het in mijn herinnering ingeprent was. Ik weet niet of er elektronische instrumenten gebruikt worden, maar het voelt soms wel met momenten elektronisch aan, wat ook de reden is waarom het klikte indertijd. Wat ik nu ook erg goed vind zijn de meer rustige nummers die erg diepgelaagd zijn met oog voor melodie, en goed zijn in het neerzetten van een dromerige sfeer. Van Stella wist ik al dat dit het geval, maar bijvoorbeeld een NYC moet daar echt niet voor onderdoen. Nog niet een ander album of veel anders van Interpol geluisterd, dat zal ik eens moeten doen, maar op RYM neemt de gemiddelde rating album na album snel af.

Untitled, NYC, Obstacle 2, Stella, Roland en Leif Erikson zijn voor mij de beste nummers, al is er niet eens een echt minder nummer op te sporen.

Hoe meer ik er naar luister, hoe beter het wordt. Zoals iemand hierboven zei is de zanger niet zo enorm goed, maar de rest wel. Ik had eerst verwacht dat dit album zo’n typisch overrated indie rock album was maar nee het is fantastisch. Net besloten dat het toch wel 5 sterren waard is. Erg goed album

Perfecte plaat, heerlijke sfeer met een heel eigen gitaargeluid. Ook Paul Banks vind ik meer dan geweldig.

Ok, een lange, nogal harde kritiek. Dit is mijn persoonlijke mening. Mijn mening is niet veel waard. Ik ga ze toch geven

Dit is, niet enkel op MUME, een populair en geprezen album. Niet alleen in post-punk, maar zelf nillies rock in het algemeen. Sommigen geven het 5*, en stellen het op een rij met de beste albums aller tijden. Het wordt nogal vergeleken met Joy Division. Dat snap ik volledig.

De muziek op het album is niet zo slecht. Ik denk dat als ze de teksten, en de zang (en de zanger) zouden veranderen, ik het misschien wel goed zou kunnen vinden. Interpol is echter zoveel lagen pathos en drama dat je er in verdrinkt. Bij Joy Division heb ik dat niet. Ian Curtis was echt en rauw en vertaalde dat in hartverscheurende schone muziek met echte rauwe en echte emotie.

Interpol is voor mij het tegenovergestelde. Het voelt nep. Alsof ze een genre gekozen hadden (niet flauw doen, natuurlijk kiezen ze dat, iedereen doet dat) en ze spelen dan een soort rol. Kijk, hier ben ik, de poète maudit MET EEN DUUR KOSTUUM OP EEN PODIUM. Nu ben ik allergisch voor zo een gedoe. Of doe het dan origineel. Doe iets extra. Veel post punk heeft het probleem dat ze klinken als een doorslagje van JD, sommigen zijn wel beter dan anderen omdat ze iets toevoegen. Of gewoon echt goede nummers schrijven..

Ik begrijp waarom dat de overblijvende leden van Joy Division erna New Order gesticht hebben. Te hard in het verleden blijven hangen is nutteloos, en zou fake zijn. Joy Division met een andere zanger zou nep zijn. Ik hoop voor Interpol dat hun latere albums anders zijn. En dat ze een andere zanger gevonden hebben.

Getypt in de top 100 van...:

Nu-wave is een verschijnsel dat nooit meer lijkt op te houden: er grijpen al langer bands terug naar de jaren 80 dan dat de jaren 80 geduurd hebben. Het houdt echt nooit meer op, vrees ik. In dit genre is er maar 1 plaat die er echt voor mij doet en dat is deze. Het zit allemaal verdomd ingenieus in elkaar. De loopjes, de baspartijen, bijna alles is downstroke (naar beneden slaan op de gitaar) en dat zorgt voor dat elk nummer heel dwingend 1234 1234 in je hoofd wordt gestampt en zie het er dan nog maar eens uit te krijgen. Dit is een plaat die ik kan dromen. De band put duidelijk uit de Newyorkse vijver van bands als Television, en dat doen ze goed. Het gemiddelde niveau van de nummers is heel hoog; hier geen missers. PDA benadert perfectie, en het outro is één van de mooiste stukjes muziek die ik ken.

Persoonlijke ervaring met Interpol: ooit speelde ik in een band en wij speelden op het bijpodium van het Metropolis-festival in Rotterdam. Hoofdact was Interpol, die net booming waren na het uitkomen van deze plaat. Iedereen in mijn band was grote fan, we luisterden continue naar deze plaat en onze speelstijl was helemaal aan het veranderen door de invloed hiervan. Op het festival zouden wij onze helden wel even ontmoeten. Na lang backstage te hebben rondgelopen stonden ze daar met zijn vieren: allen onberipselijk strak ik het pak, zonnebrillen op, glazen rode wijn sierlijk in de hand. De bassist droeg een pistoolgordel, waarvan niet helemaal duidelijk was wat er in zat. Zijn stonden daar zo ongelofelijk ongenaakbaar te zijn, ver verheven boven de rest van het artiestenplebs, dat wij niet, maar niemand anders ook, hun durfde aan te spreken. Achteraf natuurlijk spijt, waarom nou niet, het zijn ook gewoon mensen, maar op dat moment was dat gewoon zo met die knulletjes van een jaar of 23.

Aangekruist als favoriet:
1. PDA
2. Obstacle 1
3. Leif Erikson

Na 100 jaar weer eens m'n inloggegevens opgesnord voor dit album. Nooit iets van Interpol gehoord, terwijl ze 100% in m'n straatje zouden moeten passen.
Na de 1e 2 luisterbeurten blijft met name de bijzondere intense sfeer hangen. Vooralsnog heb ik het gevoel dat de belofte van het magistrale 1e nummer niet wordt waargemaakt gedurende het album. To be continued.