Kasabian - West Ryder Pauper Lunatic Asylum (2009)

Kasabian met beeldschoon nieuw album

Het grote succes van Kasabian in Engeland (kwam binnen op 1 in UK Album Chart) mag nu toch echt overslaan naar het vaste land. Hun derde album West Ryder Pauper Lunatic Asylum zal hun daar waarschijnlijk wel mee kunnen helpen al ontbreekt de aandacht voor dit album bij diverse media nog steeds.

"Het maakt niet uit hoe moeilijk de titel te onthouden is, een rif zoals in ‘Underdog’ maakt alles goed. Sterker nog, het wakkert de sensatie aan: “Wauw, de nieuwe Kasabian is uit!”" (Bron: Ekaya.nl)

Kasabian (naar Linda Kasabian, de zwangere chauffeur van Charles Manson’s vluchtauto en latere kroongetuige tegen Manson) timmert sinds begin deze eeuw aardig aan de weg met indierock-muziek met een vleugje dance. De heren schreeuwen hard van de daken (alleen de broertjes Gallagher schreeuwen harder) maar maken het ook waar met hun muziek.

De Amerikaanse hiphop-man Dan the Automator tekende voor de productie van hun laatste CD en dat levert een afwisselend en zeer luisterbaar album op. Niet iedereen is even enthousiast over de afwisselling. Vooral liefhebbers van het stevigere werk komen in het tweede deel van de CD te kort met veel rustiger werk. De heren laten zich inspireren door Oasis, Primal Scream en The Happy Mondays maar dat zijn m.i. prima voorbeelden. Met een eigen Kasabian-sausje krijgt het toch een origineel geluid.

Een aantal nummers is zo beeldend dat ze bijna als een film overkomen inclusief de geluidseffecten. Dit vind ik dan ook de hoogtepunten van het album. Uit interviews met leadzanger Tom Meighan blijkt dat ze het nummer Fast Fuse beschouwen als de soundtrack van hun eigen Quentin Tarantino speelfilm.

Wat mij betreft scoort dit album nu al hoog in mijn persoonlijk albumlijstje voor 2009. Bij iedere luisterbeurt wordt ie alleen maar mooier.

Deze tekst is afkomstig van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

We hebben een F. We hebben een I. We hebben een R. En we hebben een E.!!!!!!!!! FIRE!!!!!!!!!!!!!!

Het debuut van Kasabian kon ik indertijd heel erg appreciëren ondanks dat het een samenraapsel van van alles en nog wat was (maar ach, welk hedendaags rockalbum is dat niet?!).
De opvolger daarentegen viel mij zwaar tegen en daarmee was het eigenlijk exit Kasabian wat mij betreft.
'The West Ryder Pauper Lunatic Asylum? Leuk hoor, ik zal het toevoegen en daar laat ik het verder wel bij'. Totdat ik het enthousiasme bij velen las waarmee het toch een beetje begon te kriebelen. Zou die tweede dan gewoon een missertje zijn geweest? Zou ik deze nieuwe dan toch weer wel weten te waarderen? Moet ik niet afhaken maar gewoon weer aanhaken?
Ja dus, en achteraf gezien gelukkig maar want The West Ryder Pauper Lunatic Asylum is wederom een typisch album uit het Verenigd Koninkrijk.
Ik vind het album één groot avontuur doordat de nummers goed op elkaar aansluiten (het is dan ook een concept-album als ik het goed begrepen heb). Alsof je in een rollercoaster terecht bent gekomen en er na 50 minuten heen en weer geschud weer uit komt. Ik las elders ook dat dit de soundtrack moest zijn van een niet bestaande film, ongetwijfeld zich afspelend bij het West Ryder Pauper Lunatic Asylum in West Yorkshire ergens aan het einde van de 19e eeuw.
T.o.v. de vorige albums is het muzikaal gezien ook wat rijker qua inkleuring en dat juich ik toe.
Nogmaals: ik ben blij dat ik toch ben gaan luisteren naar dit album en dat is te danken aan alle enthousiastelingen hier op de site want ik ga me daar vanaf nu bij aansluiten. Voor mij is Kasabian terug van weggeweest!

Had deze plaat al op mijn laptop staan, maar was er nog niet aan toe gekomen. Na het zien van de livebeelden van de nieuwe tracks van Lowlands, toch maar begonnen met luisteren.
In het begin onwennig( nog niet eerder een album van Kasabian geluisterd) en kwartje viel vooralsnog niet.
Maar vandaag meerdere malen op repeat gezet. Album werd met de tijd steeds beter.
Kan vooralsnog niet echt zwakke tracks ontdekken. Het album doet mij als geheel goed aan. Eerst maar 4 sterren en als het de tijd des tands kan doorstaan, een verhoging.

Dit derde album beschouw ik als beste album van Kasabian. Stuk voor stuk staan er uitstekende nummers op. Er is niet alleen sprake van een sterke opening, maar gedurende het hele album staan er een groot aantal sterke nummers op. Take Aim, Vlad the Impaler en Fire gaan niet onopgemerkt voorbij. Dat geldt helaas wel voor een tweetal trage nummers op het album. Happiness heeft als afsluiter niet het effect waarop ik gehoopt had en Secret Alphabets is simpelweg een te lang en zeer matig nummer.