The Mars Volta - Octahedron (2009)

El Ciervo Vulnerado is zeker niet slecht!
Copernicus ook niet, daar niet van

Dit is enorm wennen...4 trage nummers om mee te beginnen.

Heb trouwens al van veel mensen gehoord of beter gelezen (op een forum) dat dit echt tegenvalt. Ik vind de waanzin die hen zo kenmerkte en zo boven alle standaard bands deed uitstijgen wat weg...enfin ja. Nog vroeg om te oordelen, maar toch..ontgoocheld.

Ik lees hier trouwens veel negatieve commentaren over die voorganger. Komaan zeg, luister dan eens naar pakweg Agadez. Geniaal..

Ben hier de enige die post:) Ik mag 1 van mijn favoriete bands nog niet afschrijven. Het is rustiger, maar misschien hoeft het niet saaier te zijn. less is more-geval..?

Deze is idd heel wat anders dan wat we gewent zijn van The Mars Volta, zal deze nog enkele keren moeten beluisteren om echt een cijfer op te kunnen plakken...

't Is zeker niet slecht. Sfeer-cd!
The Mars Volta is een liefde voor het leven..6 december komen ze naar Vooruit:)
Leuke sinterklaas.

Super super super super goed.

Niet iedereen is blij met de nieuwe Mars Volta.

YouTube - Hitler finds out Octahedron is an acoustic pop album

Wat een heerlijk verademend album. Een album die ik helemaal kan uitzitten en zowaar nog eens op play druk. Niet dat de vorige albums slecht zijn maar dat zijn pittige kluiven waar je voor in de stemming moet zijn.

De artwork blijft ieder album meesterwerk. Wie is die kunstenaar? Ik weet dat ze bij het tweede album Frances the Mute dezelfde coveronterwerper in de arm hebben genomen als die van Pink Floyd, maar dit is volgens mij iemand anders.

jeff jordan, doet het al vanaf amputechture. Storm Thorgeson heeft de eerste 2 albums gedaan en ook nog voor amputechture, maar dat is afgewezen door de band.

Omdat The Mars Volta zowat een synoniem is voor chaotische, zuiders getinte progrock was 'Octahedron' natuurlijk een serieuze verrassing. Weg met de woest om zich heen maaiende audiorgieën en enter the blues, rustig dobberend welhaast, zo sleept 'Since We've Been Wrong' zich voort naar de laatste twee minuten die gelukkig nog wel wat interessants te bieden hebben. Was ik aanvankelijk erg enthousiast over dit album, dan is het ondertussen al fel aan het bekoelen en ik heb het gevoel dat het vanaf nu bij elke luisterbeurt nog meer richting vriestemperatuur zal gaan. Het klinkt misschien wat harder dan ik bedoel - er staan zeker leuke stukken op dit album, zoals het verrassende 'Copernicus' en het zwoele 'Teflon'. Maar een quasi-smartlap als 'With Twilight as My Guide' (dat hier als favoriet nummer is aangeduid door de MuMe'ers!) schiet toch zijn doel ver voorbij naar mijn mening. Geef mij maar weer chaos!

Prima album alleen blijf ik de teksten van TMV maar matig vinden. Wat mij betreft kraamt de zanger een hoop onzin uit. Ik vind een beetje abstracte teksten waar je zelf een beeld bij kan vormen of teksten die meer een gevoel opwekken erg leuk maar dit klinkt meestal meer als onzin, en onzin is een beetje makkelijk. Af en toe word er wel een mooi beeld geschetst en natuurlijk is lang niet alles slecht, anders kreeg dit album geen 4*, maar een beetje meer samenhang had wel gemogen.

Ik begrijp het absoluut dat veel mensen dit een tegenvaller vinden. Maar Omar en consorten zijn altijd vernieuwend vind ik en keihard op zoek naar nieuwe bizarre dingen. Het verschil tussen ATD en Mars volta vond ik ook vrij groot...

Ook dit album vind ik heel mooi, vooral die rustmomenten met die zachte piep vind ik heel sfeervol (al mocht de plaat wel gewoon wat eerder beginnen).

Vind het ook een mooie hoes trouwens (voor sommigen gaat de muziek achteruit maar de hoezen gaan wel in elk geval vooruit )....

Heb nooit wat gehad met The Mars Volta eigenlijk, maar dit is wel heel dramatisch. Wat een ontzettend zeurderig album.

Volledig mee akkoord, maar het moet dan wel binnen de perken blijven, en niet zoals in 'The Bedlam In Goliath'.

Dit album heb ik enorm vaak geluisterd in de auto tijdens de vakantie van afgelopen zomer. Een prachtig album met enkele overwelmende kippenvel momenten zoals in With Twilight as My Guide.

Het is een andere richting voor The Mars Volta, iets meer ingetogen, maar hun eigen geluid hoor je er nog steeds duidelijk in terug.

Het is gewoon heel wat anders dan iedereen van The Mars Volta gewend is, maar daarmee is de kwaliteit niet minder. Ik ben bevriend met misschien wel de grootste Mars Volta kenner en liefhebber van MuM en ook hij zat helemaal klaar voor het nieuwe album en moest haast kotsen bij de eerste luisterbeurt, maar gaandeweg is hij het juist gaan waarderen. Ik ben lang niet zo fan als hij of vele anderen, maar vind TMV nog altijd een enorm goede band, ook vele malen live gezien met die maat en het zijn gewoon steengoede muzikale optredens. Het heeft mij jaren gekost de chaos van de voorgaande albums onder controle te krijgen en nog steeds heb ik vele uren nodig om het optimaal te gaan waarderen, maar ik zie dit album niet als een achteruitgang, eerder als een bevestiging dat ze muzikaal zo divers zijn dat ze zelfs 'pop' kunnen maken en daarmee nog met kop en schouders boven de middelmaat uitsteken. Het stukkie electronic in Copernicus mag van mij wel vaker terugkomen, heerlijk!

Het is anders. Tsja. Het doet me nog steeds zeer weinig.

Dit is misschien een album van The Mars Volta wat niet zo opvalt, omdat de band bekend staat voor zijn rare, chaotische muziek (geweldig! ). Maar dit album is geweldig. Ik kocht hem op de dag dat het album uit kwam en luisterde het op die dag nog 8 keer. Allemaal iets rustiger, maar de rare, chaotische momenten zitten er toch af en toe nog in, zoals bijvoorbeeld bij Teflon en Cotopaxi. Dit album is van begin tot eind erg goed, dus ik geef het 4 sterren.

Kan mij op zich wel vinden in dit gedeelte. Ken niet veel van deze band, maar wat ik er van heb meegekregen was i.i.g verrassend, opzwepend, innovatief en vooral gedreven. Wat ik hier hoor is zeker niet onaangenaam, maar bovenstaande relatieven kan ik hier niet op toepassen. De langzame stille intro voegt m.i weinig toe aan het openingsnummer en het duurt eventjes voordat ik het gevoel krijg dat ik met The Mars Volta te maken heb.
De structuur van de nummers willen ook niet altijd beklijven, waardoor de lengte ervan niet altijd een toegevoegde waarde lijkt te hebben.
Maar op de momenten dat ze dat wel doen klinkt het ook goed, voor mij is dat toch wat later op dit Octahedron.
Ik had dus iets meer energie verwacht, dus blijf steken op 3,5*, maar dat kan ook nog omhoog gaan, omdat de rustige stukken misschien nog wat beter moeten vallen.
I.i.g. een hele mooie hoes.

Ik ben alvast aangenaam verrast door deze nieuwste worp van de Volta. Vind het persoonlijk hun beste sinds hun meesterwerk Frances The Mute.

Op de vorige twee cd's stonden ook nummers die het niveau van hun eerste twee worpen haalden (allebei horend tot het beste ooit gemaakt imo), maar in hun geheel waren Amputechture en Bedlam toch een pak minder. Hier heb ik meer het gevoel dat de plaat er in zijn geheel staat. Bovendien vind ik het zeer aangenaam dat deze cd wat rustiger is... 'T is even wennen, maar zowat alle nummers zijn gewoon goed en het is toch wel verfrissend na alle chaos op hun vorige platen. De Volta gaat toch een iets andere richting uit en dat vind ik goed, want na Bedlam had ik toch een beetje de indruk dat de ideeën een beetje op waren (en dit zeg ik als grote fan). Het zogenaamde gebrek aan energie stoort mij dus hoegenaamd niet, vind het een pluspunt... De passie is er immers nog altijd

Voor 2,50 bij de FRS kon ik deze niet laten liggen. Ik wist wel dat mij iets anders te wachten stond dan wat de band normaal gesproken op plaat zet. Dus in die zin was ik redelijk voorbereid.

Het is een positieve verrassing gebleken. Allereerst bevat Octahedron een hoog ballade gehalte. Het volgende dat opvalt is dat de melodielijnen een gemakkelijk te doorgronden structuur hebben. Sterker nog, het is al snel meeneurieën geblazen. Toch hoor je nog genoeg geschifte details die de toegankelijke rock eigenzinnig maken. Er is gewoon best veel te beleven.
De muzikaliteit staat buiten kijf en het Voltagevoel is niet verloren gegaan.

Voor The Mars Volta zal het een soort bezinningsplaat zijn geweest. En zo beleef ik het zelf eigenlijk ook.

Lekker rustig plaatje van The Mars Volta. In 2009 veel geluisterd. De liedjes zijn eigenzinnig en erg catchy voor hun doen. Het raakt mij wel.

Bij mij zitten er in Copernicus rond 4:30-5:00 "clicks" in de muziek, alsof de cd beschadigd is. Dit is echter niet het geval, het zin echt "in" de audio. Met Frances the Mute (2 laatste nummers) is dit ook al een berucht probleem!

Op YouTube kun je echter Copernicus luisteren zonder deze foutjes... Toch apart.

Minst bijzondere album van The Mars Volta. Een nummer is echter uitzonderlijk, Desperate Graves, daar hebben ze de meesterlijke kwaliteit weer even weten terug te winnen.

Dit is juist mijn favoriet van Volta. Eerst was dat altijd Frances The Mute maar deze is echt perfect in balans. De rustigere nummers zijn prachtig zoals Since We´ve Been Wrong en de drukkere nummers zoals Cotopaxi zijn gewoon zoals we van hun gewend zijn. Deze hoor ik graag en ik hoop dat de band dit idee verder gaat uitwerken.

Vrij ingetogen progressieve rock, althans op dit album. De songstructuren zijn makkelijk te behappen en de keren dat de band uit de band springt zijn op één hand te tellen. Aan de ene kant maakt dat de plaat een beetje gezapig, maar aan de andere kant is het ook wel een welkome aanvulling binnen het wat onstuimige oeuvre van de band. Al met al hoor ik The Mars Volta liever wat meer experimenteel en onvoorspelbaar, maar ach, dit is ook best mooi.

Veruit de minste plaat van The Mars Volta. Er staan wel een aantal aardige nummers op zoals Since We've been Wrong (de enige echt goeie ballad hierop) en Desperates Graves. Maar een nummer zoals Copernicus is een ware draak en veruit het slechtste van wat The Mars Volta ooit al uitgebracht heeft.

ik blijf bij mijn vorige conclusie, een echte 'geeuwplaat'. Gelukkig herpakten ze zich gedeeltelijk met hun volgende album.