Magazine - Real Life (1978)

Met die halve praatzang, ambigue en hermetische teksten, theatrale toetsen en Roxy Music-achtige portretfoto's op de hoes zou ikzelf deze plaat (en deze band) nooit of te nimmer onder de punk hebben geschaard, net zo min als bijvoorbeeld The Only Ones, toen niet en nu niet. De discussie over de begripsbepaling is interessant, maar er loopt zóveel door elkaar...

Hebben we niet een topic over post punk en wat daar al dan niet ondervalt?

Leuk boek om te lezen, aanrader!
Volgens mij was het Jon Savage, Engelse muziekjourmalist, die bij het debuut van Siouxsie and the Banshees, het eerst "postpunk" benoemde bij de bespreking van The Scream.

Ahum, herinner me nog hoe we in een niet zo ver verleden elkaar zowat het topic uitboemselden over wat wel en wat geen new wave was (bijv in verband met Talk Talk en Duran Duran); dat waren zeg maar de wave-'fundamentalisten' (onder wie ik zelve) vs de 'rekkelijken'. Heb zelf voor het eerst de term "post-punk" zien gebruiken alhier (dwz na mijn eerste peaks in 2007); daarna vond ik het vaker terug, bijv bij Simon Reynolds. Ik heb het altijd beschouwd als een tijdsmatige inkadering en niet als een klip-klare aanduiding - daarvoor vallen er te veel verschillende smaken onder. Vandaar ook "container-begrip", zoals ook post-rock.

Verder zou je - net als bij Magazine -- ook een aardige boom kunnen opzetten over in hoeverre The Clash en The Jam dan wel punk zijn - met de eerste 2 albums kan dat nog wel lukken, maar daarna wordt het lastig. Post-punk dan maar

Eind jaren '70, begin jaren '80 heb ik nimmer een muziekliefhebber de term post-punk horen gebruiken; dat bestond niet, net zoals het huidige "duurzaam" toen niet bestond.

Dat laatste bedoelde ik. Merkwaardig om in een artikel met een terugblik op die periode de term post-punk te gebruiken terwijl niemand dat in die periode zelf deed...
Wat er precies onder valt of wat de verschillen zijn, ik heb geen idee. Boeit mij ook niet zo. Maar als ik er een artikel over zou moeten schrijven, zou ik zeker de term new wave gebruiken en de periode laten beginnen in 1975-1976, met bands als television, talking heads en pere ubu.

Daar heb je zeker een punt. New wave broeide al voor / tegelijk met punk. De bands die je noemt hebben de punkfase eigenlijk overgeslagen. Het postulaat dat punk aan new wave (en postpunk!) vooraf ging, is geen absoluut gegeven. De mentaliteit van beide was echter gelijk. DIY en een afrekening met het voorgaande.

Ik kijk uit naar je artikel.

Ik reageerde op Ronald, die opmerkte: "De nieuwe Oor heeft als thema post-punk en in een inleidend artikel wordt Shot by Both Sides genoemd als eerste single met dat stickertje." En bedoelde dus: als ik daarover een artikel zou schrijven...
Dat was ik overigens niet van plan. Behalve tegen zeer ruime vergoeding

In dat artikel zou je waarschijnlijk ook melding maken van het feit dat er in 1975 nog geen fully functional internet bestond en dat er gewoon 'semi-parallelle ontwikkelingen' waren in Europa en de VS.

Ik heb wel een betoogd dat je op een bepaald manier zou kunnen betogen dat MC5 een soort proto-punk was. Overigens heb ik ook dezelfde term gebruikt zien worden voor Television, terwijl hun muziek veel verfijnder, gestruktureerder (minimalistisch dat wel) is dan veel punk (m.u.v. Little Johnny Jewel) en dus eigenlijk meer wave is - wat mij betreft kan je gerust Talking Heads, XTC en Television in een adem noemen - Polyrock en Urban Verbs passen daar wellicht ook wel bij

In de VS zelf was al sprake van een parallelle ontwikkeling: Californië vs New York (CBGB en het Ze-label). Dankzij dat label kreeg new wave ook een bredere inhoud met bijv James White en Lizzy Mercier Descloux

Voordat de mods er weer met de bezem doorgaan, dit album weer eens gedraaid nav bovenstaande discussie. Het blijft een album dat toch nog weinig afstand doet van de muzikale tradities van de jaren zeventig. Dan is de opvolger imo, toch veel meer een blauwdruk van het decennium dat zou volgen en meer een muzikaal statement maakte.

Vind je dat echt? Toen het album verscheen, werd het toch wel vrij algemeen als 'baanbrekend' gezien, zowel vanwege de teksten als vanwege de muziek. Ik begrijp dat wel: het is rauw, kritisch, breekt ruw met de destijds heersende symforock en stadionrock, maar muzikaal brengt het veel meer dan simpele punkrock (OK, op een enkele song na dan...). Samen met Marquee moon, The modern dance en The scream zie ik het echt als begin van een nieuw muziektijdperk. De opvolger waardeer ik weliswaar ook iets meer, maar dat was toch niet zo'n statement als dit album en grijpt in mijn ogen meer terug op de muziek van begin jaren 70 dan dit album. En de albums die volgden hadden helemaal weinig nieuws meer te melden, noch tekstueel noch muzikaal.

Onder postpunk versta ik bands die met punk begonnen en zich nadien ontwikkelden.
Real Life vind ik op zich een behoorlijk album - met name tekstueel zit het goed - maar opvolger Second Hand Daylight vind ik iets beter.

Zomaar een OOR-quote uit 1983 (!), uit de recensie van de eerste Chameleons-plaat: "Wie er nog aan dacht om zijn verzameling postpunk spectaculair uit te breiden, is hier aan het juiste adres."
Staat er letterlijk.

Zomaar een OOR-quote uit 1983 (!), uit de recensie van de eerste Chameleons-plaat: "Wie er nog aan dacht om zijn verzameling postpunk spectaculair uit te breiden, is hier aan het juiste adres."
Staat er letterlijk.

In die tijd werd OOR al niet meer serieus genomen omdat het inmiddels was ingehaald door het fraaie en meer boeiende tijdschrift Vinyl (dat bovendien 'floppy' singles (met nieuwe, interessante muziek) bij het tijdschrift leverde - helaas heeft Vinyl maar een jaar of 8 bestaan.

Maar dat was mijn punt niet. Ik reageerde op jouw bewering dat de term 'postpunk' eind jaren zeventig, begin tachtig niet bestond. Jon Savage, toch de grote chroniqueur op dat vlak (samen met Simon Reynolds), gebruikte 'm zelfs al in 1978.

Wat heeft dat er nou mee te maken?

Gebruik van de term postpunk in Sounds in 1978:

Power Pop part 2: The C&A Generation In The Land Of The Bland. By Jon Savage : Articles, reviews and interviews from Rock's Backpages. - rocksbackpages.com

En dan nu weer met het argument komen dat dat magazine (no pun intented ) niet serieus genomen werd zeker...

Als je werkelijk wilt beweren dat de term postpunk in die tijd (77-85) de gebruikelijke naam was van dit soort muziek, dan heb je die tijd echt niet meegemaakt. Misschien dat een enkele journalist dat deed, maar verder echt niemand.

Alsof journalisten geen invloed hebben.

Ik zei 'een enkele journalist'. Het was geen algemeen gebruik. Bijvoorbeeld niet in Vinyl, en ook niet onder fans / liefhebbers.

Je bent wel een vermoeiend baasje - denk geen Gen-x'er, eerder millenial. Maar ik ben de beroerdste niet en ik zal het daarom even voor je uitleggen.

1. Een (muziek)journalist is redelijkerwijs te vergelijken met een huisarts - kennis van een breed spectrum, maar niet diepgaand; dan moet ie verwijzen naar een specialist. Uitzondering: persoonlijke interesse en/of ervaring (case op de voet gevolgd).

Ik durf er wel een goede fles whisky op te zetten dat bij bepaalde subgenres er MuMe-maten zijn die meer inhoudelijke materiekennis hebben dan menig muziekjournalist.

2. We schrijven begin jaren '80. Er was geen internet en bladen als Sounds, NME en Melody Maker verkochten amper mondjesmaat in NL (weet ik omdat ik destijds bijverdiende in het distributiecentrum van Bruna en de tijdschriften naar de filialen zag gaan). Dat waren geen reuzestapels zoals Margriet, Libelle en Panorama - een fractie (zeg 60 - 100 exemplaren). De kans om over die info te beschikken was niet zo groot. In het centrum van het land troffen we elkaar op zaterdagmiddag om in de kroeg te toepen en muziekinfo uit te wisselen. Ongetwijfeld zullen er meer van dat soort klupjes zijn geweest, maar nogmaals dat was op kleine schaal.

3. De aanduiding typering van een bepaalde genre - progrock, postrock, postpunk - wordt over het algemeen pas na verloop van een bepaalde tijd 'geadopteerd'. En dat is lang niet altijd door toedoen van een journalist. Vaak komt de term op in de community of wordt ie voor het eerst gebruikt door een artiest zelf. Zo is bij mijn weten Goldie verantwoordelijk geweest voor het gebruik van de term jungle voor bepaalde drum 'n bass.

Uiteraard hebben journalisten een bepaalde invloed: ze schrijven, mensen lezen het en denken er het hunne van. Aan de andere kant moet je wel beseffen muziek is primair, kritiek is secundair en lullen over recensies is tertiair. Neemt niet weg dat bepaalde domeinkenners hier goed is staat zijn secundair actief te zijn ogv hun kennis en journalisten weerwoord te geven.

Je uitsluitend verlaten op de tekst/opinie van één journalist getuigt anno nu van een fikse naïviteit.

Ik ben rond de 60, dus heb die tijd überbewust meegemaakt. Het was onder muziekliefhebbers niet de term die rondging (je sprak sowieso nauwelijks over genres, alleen over de bands die je goed vond of niet, en waarom), maar in de popjournalistiek idd wel. Dus het hangt af van de mate waarin je muziekbladen las of je de term kende of niet. Denk ik. Maar hij bestond dus wél.

Best grappig altijd wel actief de punk / New wave periode gevolgd vanaf de begin periode ( half jaren '70) maar eigenlijk is de kreet post punk mij nooit echt opgevallen ( zal zeker wel voorbij zijn gekomen hier en daar) echt de term deze eeuw met name hier op de site actief beleefd.
Maar ach " what's in a name " ( WS).

Dank aan bovenstaande mensen voor hun bijdragen over de term 'postpunk'. Ik deel hun mening en vond in de Oor van 2020 meer "hard bewijs". Om niet teveel off-topic te geraken heb ik mijn indrukken geplaatst bij het forum Genres.

Is dit Real Life van Magazine postpunk? In mijn oren: neen! Te optimistisch, te snel, te punk. Wel hoor ik dat Magazine wat meer naar new wave schoof, een benaming die bijna parallel aan punk in de bladen kwam. Dit doordat de groep wat minder gebruik maakt van snelheid en scheurende gitaar.

Dit is zeker een interessante discussie wat betreft kadering en categorisering.

Ik vermoed dat ik wat betreft beleving ongeveer uit hetzelfde tijdsgewricht stam als Mjuman.
Heel herkenbaar de Melody Maker, Sounds en New Musical Expres, -op ouderwets groot krantenformaat -in de kiosken, daarnaast het Amerikaanse Interview (uit de Warhol gelederen) en de Nederlandse muziekmedia, naast de Hitkrant en Muziek Expres, Oor, Vinyl en later Heaven. Lang niet iedere zichzelf respecterend tijdschriften handelaar had de Engelse kranenuitgaven in zijn/haar/X schappen staan.

Het was nog de goede oude tijd, inderdaad ver voor internet en de toenmalige muziekliefhebber vond het nog heel erg fijn om het 'totale' product, dus album met hoes en inlegvellen/teksten etc. te consumeren en te verzamelen.

In dit huidige armzalige streaming tijdperk nemen de jongere generaties blijkbaar genoegen met het hoppen van nummer naar nummer wat betreft het horen van nieuwe muziek. (ik wil hier beslist niet iedereen over één kam scheren er zullen vast ook nog wel devote liefhebbers bij zitten die de tijd nemen om muziek goed te beluisteren ) maar het consumeren gaat vluchtiger in hapklare brokken.

Het merendeel hier van de MM-collega's zijn naar mijn idee toch ook de mensen die zich meer verdiepen in het muziekaanbod en het nog kunnen verdragen on hele albums te draaien.

Dan de diverse stromingen, de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik van Magazine 'te weinig' weet om over dit album een uitspraak te doen, het valt hier blijkbaar onder Rock.

Punk was destijds naar mijn idee heel erg Brits, echt uit de UK, met natuurlijk boegbeeld The Sex Pistols, The Clash, Stranglers etc.

Alles wat er in die tijd aan de andere kant van de oceaan werd geproduceerd (Television, Ramones, Talking Heads, Patti Smith, e.a. heel veel uit New York, werd beschouwd als New Wave. In mijn beleving bleven die twee stromingen een langere tijd naast elkaar bestaan.

Meer dan de New Wave werd de Punk stroming ook gevoed door het politieke onbehagen en acties tegen het heersende establishment. Waarschijnlijk de eerste keer in de moderne muziek dat dit op deze manier zo indringend samen viel. Daardoor denk ik ook dat Punk een grotere voetafdruk heeft achtergelaten en de term Postpunk op enig moment is ingegaan, het klimaat was weliswaar gewijzigd maar de muziek die verscheen moest ondergebracht worden.

Engelsen zijn altijd goed geweest in naamgeving wat betreft stromingen, in de mid-zestiger jaren bepaalde de Britse bands het moderne muziektoneel en had de VS zijn ogen met name daarop gericht. In de media stond dit bekend als The British Invasion.

(natuurlijk had de VS In de jaren zestig en zeventig ook zijn eigen ontwikkeling met betrekking tot de moderne muziek (Jerry Lee Lewis, Elvis Presley, Johnny Cash, de opkomst van Country etc.maar gevoelsmatig wel op een andere manier)

Rock 'n Roll kreeg met name in Engeland al snel diverse onderverdelingen, rock, pop, beat, prog rock, folk rock, blues, soul, funk, singersongwriter, electronic etc.

Maar over en door deze stromingen heen kwamen de muziek-mode-verschijnselen als Mods, Glam, Teenyboppers, Disco, Blitz, Garage, Grunge en nog weer later Britpop, Indie etc. Meerdere malen kon ik ook door de bomen het bos niet meer zien.

Aangezien ik het punk tijdperk heel bewust heb meegemaakt (ook in huize Roxy6 schalde de Sex Pistols God Save The Queen luid door de boxen) en dit al erg lang geleden lijkt vind ik de term postpunk ook zelf wat merkwaardig. Waarschijnlijk kunnen de meeste muziekacts die nu onder dit containerbegrip vallen ingedeeld worden in een van de heersende termen. Tenzij er sprake is van cross over effecten…..

Maar waar Magazine dan onder zou vallen ???

Sorry maar dit is echt klinkklare onzin.
Ramones met hun debuut ( 1976 !!!) Hadden gewoon het label punk en ook andere Amerikaanse bands uit de begin periode hadden het label punk zoals bv Richard Hell & The Voidoids , The Dead boys
Johnny Thunders & The Heartbreakers .

Je hebt recht op je eigen mening Rudi S, ik zal die niet veroordelen.

Dit heeft toch niks met mening te maken?

Ok voor jou dan nog even Arrie: ik geef duidelijk aan in mijn bericht dat in de tijd dat punk zich aandiende in de UK die stroming voortgekomen is uit grote onvrede met de situatie in het land, zich afzetten tegen het establishment en alles waarvan de punks vonden dat het niet deugde. het had alle aspecten van een muzikale revolutie.

In die tijd - en ik las veel internationale muziekbladen die ik ook noemde- werd er over de muziek die in dezelfde tijd ontstond in Amerika als The New Wave. In Amerika was er ook een volstrekt ander politiek klimaat.

Blondie, gelijktijdig opgekomen met de Ramones en beiden zwaar verbonden aan CBGB werd ook niet gezien als een punk band maar als New Wave, de Muziek van de Ramones mag dan overeenkomsten vertonen met Britse punk, maar is dan meer stevige Rock 'n Roll.

Wanneer mensen aan deze kant van de oceaan dit punk noemen vind ik dat dus hun mening.
Maar ik heb het altijd anders voorgeschoteld gekregen in de pers destijds.

wiki.