Magazine - The Correct Use of Soap (1980)

amai , wat een miskoop toen in 1980 , ik herinner me de prachtige muzikale uren met real life en vooral second hand daylight ( die titel alleen al ) maar dit was een pak minder

Nou, minder kan ik toch echt niet zeggen. Wel anders, maar toch ook goed. Deze jongens hebben eigenlijk geen slecht werk afgeleverd.

Dit album ken ik nog niet van Magazine. Een aanrader CD?

Aanrader? Voor de fans zeker. Vergeleken met Secondhand Daylight is dit toch wel heel wat minder. Wel met een pareltje erop: A Song from Under the Floorboards. Maar dat nummer staat ook op het livealbum Play uit hetzelfde jaar en die kan je blind aanschaffen.

Thanks!

Dit vind ik zeker wel een aanrader. Because you're Frightened is een van de beste nummers van Magazine, met een hoofdrol voor McGeogh! De cover van Sly & Family Stone is ook smaakvol gedaan.

Because you're Frightened is ook mooi en staat ook op Play. Dit is ook geen slecht album. Vond het enkel een behoorlijke tegenvaller na het onvolprezen Secondhand Daylight. Het album mist wat sfeer en dat het rommelde in de band tijdens de opnamen kwam het geheel ook niet ten goede denk ik.

Mij kan dit album anders zeer smaken. Het is weliswaar een vrij licht, zelfs up tempo album, maar kwalitatief toch hoogstaand. Ihb tracks 1, 2, 4, 5, 6, 7 en 10.

Na een aantal keren goed beluisterd te hebben moet ik toch concluderen dat dit een lekker plaatje is.
Een halfje erbij.

beaster1256 heeft wat mij betreft gelijk: dit was, is en blijft een tegenvaller na het geniale secondhand daylight. Rommelige productie, lelijke hoes, plichtmatige muziek. Devoto had wel gezegd wat hij te zeggen had, en voegt er nog een gezellige voetnoot aan toe. Had niet gehoeven.

Op RYM scoort ie meer stemmen en hogere punten dan Secondhand Daylight

Op het RYM forum:

"The guys from Musicmeter rate Secondhand Daylight higher than this one "

Hou je bijdehante klep eens Toon

100 % gelijk paap , trouwens wot the hell is RYM ?

De internationale musicmeter: http://rateyourmusic.com/

aha daar ik ga ik eens naartoe vliegen , bedankt beste herman , dat was ook rap van je hoor , bedankt ,

herman houdt wel degelijk een ' close watch ' op alles wat er roert in mume , een goeie huisvader,

nogmaals bedankt herman

misschien gaat er een nieuwe wereld voor me open

cheers mate

De enige minpunten op dit album vind ik I'm A Party, dat nummer hadden ze er beter afgelaten, en de Martin Hannett productie, die net wat te scherp en droog is.

Vind het toch wel rechtvaardig dat deze ook zo hoog gewaardeerd wordt op RYM.

Heel vreemd dat 'Model Worker' niet eens in het lijstje van de beste tracks voorkomt hier?? Na 'Because You're Frightened' en 'A Song from Under the Floorboards' is die toch wel mijn favoriet. Al die gekke geluidjes *:

Verder staan er naast dit drietal schitterende songs ook nog een drietal gewoon sterke nummers op deze plaat, zijnde: 'You Never Knew Me', 'Philadelphia' en 'Sweetheart Contract'.

De resterende 4 zijn eigenlijk Magazine onwaardig (met I'm a Party inderdaad op kop!).

Als ik de berekeningen doe zou een 3.75* een correcte weergave zijn van mijn gevoelens jegens deze plaat, ofte **7,5/10** Zweeft tss. 3,5 en 4 in.
-> Dus met pijn in het hart, maar ik verlaag toch maar naar 3.5*

"Model Worker" is ook een sterke song ja, maar luister ook maar eens goed naar "Stuck", wat ik heb aangeduid als favoriete track. Wat een schitterende bass/gitaar interactie, zeker naar het einde toe.

Dit album had bij mij een tijdje nodig...(omdat hij nogal verschilt van de vorige 2) Maar ik ben blij dat ik hem nu kan appreciëren. Erg leuke muziek, soms met een funky edge...

Ik heb hem nu tweemaal geluisterd en de klik die er meteen was bij Secondhand Daylight en in latere instantie ook met Real Life heb ik hier helemaal nog niet. Beetje pretpop, bijna The Police-achtig, weinig memorable en goed uitgesponnen nummers ook. Doet me denken aan de mindere momenten van Ghost In The Machine en Synchronicity. Maargoed, dit zal vast een groeier blijken. Ik geef nog niet op. Maar betoverend is het tot dusver allerminst. Devoto lijkt hier toch echt de weg kwijt.

gewoon de overbodige derde van magazine , luister dan liever eens naar the john peel sessions , veel beter dan deze zwakkere lp die ik pertangs genoeg draaibeurten gegeven heb vroeger , maar ja de vorige 2 hand daylight was in feite niet te verbeteren , devoto wist dat ook wel , trouwens wat doet de man tegenwoordig ????

alleen voor A song from under the floorboards al 5 sterren waard, maar ieder nummer is goed.

Dit was de popplaat van Magazine, met kant en klare songs en minder sfeer. Indertijd een tegenvaller na het zwaardere en imposantere Secondhand Daylight. Maar als ik er nu naar luister dan is mijn oordeel milder. Hij steekt wat mij betreft toch met kop en schouders uit tussen het modernere Engelse spul (Oasis, Franz Ferdinand, Interpol, Editors etc). De muzikale diversiteit van Magazine zette na deze plaat verder door en bracht moeilijker te verteren platen (MM&W en Devoto solo).
In tegenstelling tot anderen vind ik de productie niet rommelig. Is dit niet een Hannett plaat? Dan had hij zeker een van zijn betere dagen. Vooral Adamsons bas rommelt en knort lekker.
De enige echte tegenvaller is I'm a party, dat een beetje motown achtig klinkt. Het zoete refrein met Devoto's bijtende tekst (You can do me a favour...., I will let you hurt me, because I know it hurts you) blijft een leuk stijlfiguur en maakt het tot een anti popliedje.

Dit album was voor mij een ontdekking. En als ik jullie hier zo bezig hoor moet ik dringend op zoek naar de vorige albums: thx voor de tip! PS: gewéldige albumtitel

Een heerlijk album, wat minder punky en meer post-punk, geproduceerd nota bene door de producergod Martin Hannett (van Joy Division fame). Met geweldige nummers als 'You never knew Me' , 'A Song from under the Floorboards' en 'The Light Pours out of Me', een song uit Howard Devoto's oude Buzzcock's tijd, want een song die hij nog samen heeft geschreven met Pete Shelley.

En voor degenen die denken: 'Hé, die laatste song heb ik niet op dit album staan!'. Wel, dat kan kloppen, want ik heb de Japanse uitvoering (VJCP-17503) met 4 extra tracks:
- Twenty Years Ago;
- The Book;
- Upside Down;
- The Light Pours out of Me (version).

Hulde aan John mcgeoch.

Geweldig album, hun beste wat mij betreft !

Op reis door de gevarieerde wereld van new wave, kom ik van het debuut van The Cramps bij de derde van Magazine. Als er twee groepen zijn waar ik het voorbije jaar in deze queeste héél vrolijk van ben geworden, zijn het The Buzzcocks en Magazine, die hun ontstaansgeschiedenis delen. Gemeenschappelijke factor is uiteraard Magazines frontman Howard Devoto.

Dit The Correct Use of Soap is wat toegankelijker en ingetogener dan de voorgangers. Met de felle opener Because You're Frightened klinkt weliswaar gedreven, bijna neurotische postpunk die overeenkomsten heeft met bijvoorbeeld Joy Division (vergelijk bijvoorbeeld drumwerk van John Doyle met dat van Stephen Morris bij JD), daarna wordt het aanmerkelijk zonniger. Alleen al het zonnige piano-intro van Model Worker, al blijkt dat nummer niet zo vrolijk als door die klanken gesuggereerd.
Met You Never Knew Me hoor ik echo's van David Bowie en Roxy Music/Bryan Ferry en hetzelfde gebeurt in I Want to Burn Again. Ook heel aangenaam: de toetspartijen van Dave Formula en het gitaarwerk van John McGeoch, die kort na verschijnen van de elpee overstapte naar Siouxsie and The Banshees.

Ik krijg de indruk dat bassist Barry Adamson fretloos speelt. Vooral opvallend in Thank You, een cover van Sly & The Family Stone. Funkwave en daar heb ik dan minder mee. Liever hun eigen werk, zoals Sweet Heart Contract dat in juli 1980 in het Verenigd Koninkrijk slechts tot #54 reikte. Dan deed de elpee het beter, al was dat nog steeds geen klapper: in mei '80 twee weken #28.

Zoals gezegd, Magazine is één van mijn ontdekkingen van vorig jaar. Beter laat dan nooit. Sinds 2007 op cd met bonussen, waarbij het gesproken The Book en drie andere pareltjes. Bij The Light Pours Out of Me is een clip. Nee, geen fretloze bas?!

Volgende halte in waveland stamt ook uit mei 1980: single Call Me van Blondie, onder andere te vinden op hun verzamelaar The Best of Blondie.