The Cramps - Songs the Lord Taught Us (1980)

de ultieme cramps plaat
smerig en psychotisch zoals ergens stond beschreven "Elvis on designer drugs"

luister voor de grap ook eens naar de cd serie songs the cramps thaught us
en je weet waar de cramps de mosterd (de orginele songs want de meeste nummers van de cramps zijn covers van obscure b artiesten uit de jaren 50) vandaan halen.

The Cramps moet ik dringend eens gaan checken!

je zult er geen spijt van krijgen

TV Set, Garbage Man, Sunglasses After Dark, Zombie Dance, Strychnine zijn echt briljant. De rest is ook heerlijk om naar te luisteren.

Psychobilly!

Het meesterwerk dat The Cramps ons na zullen laten.
Net gehoord dat zanger Lux Interior is overleden.

Ja, las het ook net.
Maniakale versie van Tear It Up:
YouTube - THE CRAMPS TEAR IT UP

VUIG

Erg lekkere rock 'n roll post punk.

Spelen konden ze natuurlijk niet. Is ook niet nodig. Attitude is belangrijk. En dat hadden ze volop.

Kid Congo (Power) of wel zijn echte naam Brian Tristan, zat toch ook in deze band?

Klopt, maar pas bij het volgende album.

Heeft hij in de band gezeten tot het laatste album?

Nee, hij was eigenlijk Gun Club gitarist.
Op het derde album (A date with Elvis) , zie ik aan de binnenkant vh hoesje enkel Poison Ivy op lead en basgitaar staan.
Kid Kongo powers heeft later ook nog bij Nick Cave gespeeld.

Sterk debuut van the Cramps alhoewel ze naar mijn mening pas op hun twee volgende albums volledig tot wasdom kwamen.Desondanks smaakt deze duistere,obscuur klinkende vorm van Rock 'n' roll naar meer.De maniakale zang van Lux Interior en het zagende gitaarspel vormen het geraamte van de nummers terwijl ik zelf ook altijd het drumwerk van Nick Knox heel belangrijk heb gevonden voor de sound.Verder is het opvallend dat Alex Chilton de producer van Songs the lord taught us is.Hoe dan ook Garbage man,The Mad daddy,Strychnine en de geweldige cover van Fever blijven klassieke Cramps songs.

The Cramps is echt een band die je live moet beleven. Had moeten beleven, want ze bestaan niet meer en Lux Interior is ons ontvallen. Ooit eens in Paradiso gezien en het dak ging er af.
Leuk debuutalbum, met waanzinnige echoeende gitaar, tremolowerk, rockabilly-licks, stuwende drums en al met al een unieke eigen garagebandsound.
3,5 sterren.

In 1980 was ik met mijn ouders verhuisd naar een groter dorp en iets verder in de puberteit. Mijn smaak had zich ontwikkeld met als favoriete stijlen hardrock/metal én new wave, die laatste in de breedste zin van het woord. Want ook de hitparade bleef ik volgen, gewoon door Hilversum 3 te luisteren waar van alles langskwam van underground tot hitparadewerk. Én de Muzikale Fruitmand! , het genre van mijn (groot)ouders en oudoom en -tante.

Oor verscheen nog iedere twee weken op groot formaat en daarom was ik minimaal elke veertien dagen in de bieb te vinden waar ik oude nummers én de nieuwe spelde. Ik was dus een redelijke allesvreter wat popmuziek betrof, al hoorde ik minder namen dan ik las. Zoals The Cramps.
In het voorjaar van 1980 moet ik de recensie van Songs the Lord Taught Us zijn tegengekomen, een plaat die in mei uitkwam. Dankzij dazzler staat een fragment van die recensie uit Oor 6 van dat jaar hier op MuMe met als openingszin "De grootste rock and roll sensatie sinds de Ramones." Toe maar.
In de jaren daarna volgden meer albums en werd ik de bijbehorende psychobillyscene gewaar: een selecte groep liefhebbers met een retro kledingstijl die tegelijkertijd een eigentijds jasje had. Dat gold dus ook voor de muziek: klassieke rock 'n' roll was door een punkmolen gehaald, waarbij tevens ingrediënten uit horror en sm werden toegevoegd. Die laatste twee zijn bepaald niet mijn ding; alhoewel ik vanuit hardrock en metal wel gewend was aan het imago van doodskoppen en skeletten, was dit toch anders.

45 jaar later hoor ik dan eindelijk het gehele album. Ik herken onmiddelijk de psychobilly: zang en gitaren in echo en reverb gedrenkt, akkoordenschema's op z'n rock 'n' rolls. Overeenkomsten zijn er met L.A.M.F. van Johnny Thunders & The Heartbreakers en qua zang met Suicide, beide groepen eveneens uit New York en beide debuten uit 1977. Bij The Cramps is het echter véél meer retro. Sterker nog, op Discogs vind ik dat het album enkele covers en bewerkingen van r&r- en surfoudjes bevat, allemaal nummers die ik niet ken. Heb de jaartallen van de originele versies erbij gezocht.

TV Set is een bewerking van Sundown (1960) van Don And The Galaxies, Rock On The Moon is oorspronkelijk (1959) van Jimmy Stewart, Garbageman komt van Boss (1962) van The Rumblers, I Was A Teenage Werewolf van Strolling After Dark (1962) van The Shades, Sunglasses After Dark is oorspronkelijk (1958) van Dwight Pullen, What's Behind The Mask is een bewerking van Tornado (1958) van Dale Hawkins en I'm Cramped is geleend van Bust Out (1963) van The Busters.
Allemaal namen waar ik nooit eerder van had gehoord en dat zegt iets over The Cramps, die duidelijk studie van hun muzikale wortels hadden gemaakt en dat knap omzetten in eigen werk.

Het is niet mijn kopje thee, maar wél leuk om eens een keer in te duiken. Daarom petje af voor de groep en hun originele invalshoek, waarmee ze een nieuw genre creëerden. Op mijn afspeellijst zette ik echter Strychnine, een eigen compositie waar vooral postpunk klinkt.
De oorspronkelijke elpee sluit af met Fever, in 1956 uitgebracht door r&b-zanger Little Willie Johnson maar vooral bekend in de versie van Peggy Lee van twee jaar later. Bij The Cramps krijgt het een enigszins griezelig sfeertje op een plaat die verder vooral uptempo rockt en rollt. Het orgel wordt hier bespeeld door Booker C oftewel Alex Chilton van Big Star.

In 1998 verscheen de cd-editie met de nodige bonussen, inclusief een ruzie in de studio bij I Was a Teenage Werewolf (with false start). Plezant en gelukkig ook op streaming te vinden.

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten vervolgt. In dit land van new wave kwam ik van de Duitse elektronica-avant garde van Der Plan, volgende station is The Correct Use of Soap van het Engelse Magazine.

Zo worden ze niet meer gemaakt! Meesterwerk dit!