Bombay Bicycle Club - I Had the Blues but I Shook Them Loose (2009)

Nogmaal beluisterd en het blijft een flauw en saai album, ik hoor hier niets bijzonders in.

Gek dat de BBC niet de waardering (lees: airplay) krijgt die het in mijn ogen verdient. De radiostations komen er echt wel mee weg als ze de singles draaien. Het is namelijk nog nét geen mainstream, maar lijkt dat in de toekomst wel te gaan worden. Heel erg leuk. London Calling ? Ben benieuwd

Ik vind de cover echt vet, ik heb die ook zonder teksten (ideaal als achtergrond). De muziek kende ik verder niet, maar daar is inmiddels verandering in gebracht!

Ik zie alleen wel dat de tweede EP niet op MuMe staat, How We Are EP. Deze duurt ook zo'n 15 minuten en bevat ook vier tracks net als de eerste EP.

Wellicht een kwestie van tijd, het eerste nummer How Are We is meteen al een topper! Over dit album kan ik nog weinig melden, die heb ik nog niet gehoord.

"Allereerst verstaan ze de kunst, net als de eerder genoemde Monkeys, interessante tempowisselingen aan te brengen in hun nummers. Die zijn niet de enige bron van verscheidenheid binnen dit album. BBC is evenmin vies van genreoverstijgende overgangen." Las ik ergens. Vind ik ook.
Twijfel nog of ik deze van BBC in het jaarlijstje moet opnemen.

Wat een geweldig album. Goed en lekker vol geluid, maar ook breekbaar op zijn tijd. Stem doet mij enorm denken aan The Crash, voor velen van jullie waarschijnlijk onbekend.
Verkozen tot beste nieuwkomer van 2009 door NME en wat mij betreft volkomen terecht!

Heerlijk heerlijk. Raak de laatste tijd steeds meer bevangen door 'aparte' stemgeluiden. Zo maakt het eentonige stemgeluid van de zanger van the XX, zijn zang juist zo interessant. De stem van de zanger van BBC is verre van zuiver te noemen. Toch is dat juist hetgeen dat me het meest raakt in hun muziek.

Deze plaat was tijdens het uitkomen veel in de belangstelling. Daarom heb ik em ook maar eens beluisterd en dat bleef niet bij een enkele luisterbeurt. Wat een geweldige plaat. Bij alles is nagedacht. De bas en de gitaar die tegen elkaar inlopen en soms zelfs helemaal van elkaar weglopen. Het spanningsveld dat zo gecreëerd word en in een wat meer rechtoe rechtaan refrein door een klap in je gezicht tot een hoogtepunt komt. Denk aan "ghost".
Deze plaat zal nog regelmatig afgespeeld worden.

Live is deze band echt geweldig.
Ik heb ze gezien in de vaartkapoen in Brussel een tijdje geleden en vooral qua sfeer was het een waanzinnig optreden.

In het vooruitzicht van de nieuwe deze weer veel gedraaid. Wat een fantastische plaat is dit toch.

Ik vond ze op Lowlands lichtelijk tegenvallen maar toch deze plaat gekocht, vooral omdat ik 'm thuis al zo geweldig goed vond klinken. Ook het nieuwe album mag er zijn, toch een waardige opvolger van dit album aangezien 'Flaws' die status helaas niet kon waarmaken.

Dit debuut van Bombay Bicycle Club vind ik nog altijd hun beste, erg frisse rockmuziek met een poppy inslag. Enkele nummers zijn gezegend met erg herkenbare melodielijnen, waardoor het moeilijk is om niet mee te zingen. Bovendien schrijft deze band ook gewoon kwalitatief sterke nummers, iets waar een band als The Drums bijvoorbeeld niet zo goed in slaagt. Het duo 'Evening/Morning' en 'Dust on the Ground' vind ik het sterkst, echt zwakke broeders staan hier niet op, hoogstens enkele meer onopvallende nummers.

3,5 sterren

Moeilijk in te schatten plaatje. Op het eerste gehoor klinkt het weinig bijzonder. Beetje springerig, zoals het Britrock betaamd, maar niet al te melodieus. Ik had ook wat de neiging om te luisteren zonder echt te luisteren. Ondanks dat ik na de eerste poging dus nauwelijks onder de indruk was, kreeg ik wel snel weer zin om de plaat opnieuw te luisteren. De aantrekkingskracht ligt dan ook vooral in het detail. De drums, zo valt mij nu op, zijn erg fijn. Eigenlijk behoudt het album gedurende de hele lengte hetzelfde midtempo aan, wat het geheel sterker maakt en verbindt. De zang klinkt in eerste instantie ook typisch Brits, wat zeurderig ook wel. Toch heeft het iets. Het is met Bombay Bicycle Club net zoals het een paar jaar geleden was met de tweede plaat van The Rifles. Ik weet niet waarom, maar ik luister meer en meer naar de plaat en ik vind hem steeds leuker worden. Misschien zit het 'm juist in dat subtiele. Akkoordwisselingen zijn er weinig, vaak maar twee akkoorden per refrein en de meeste nummers hebben een repetitief gehalte. Toch groeit deze plaat aan mij. Waar ik eerst gevoelsmatig op een 2.5* zat, neig ik nu toch al stiekem naar een 3.5* Een groeiertje dus. Doet me soms denken aan Foals ook wel. heel strak gespeeld, lichtelijk abstract gehalte en die fijne drums he. Ik ben benieuwd hoe ik hier over twee weken weer over denk.

Werchter 2014 , Dust on the ground vind ik een sterk nummer

Ze waren een van de grote verassingen van werchter, prachtig live gebracht !!

Onbegrijpelijk dat dit zo weinig stemmen heeft hier. Iedereen die van indie rock houdt zou deze plaat gehoord moeten hebben. Werd indertijd afgebroken door de critici, maar door het publiek op handen gedragen. En na een zestal jaar staat hier nog steeds geen roest op. Eén van de leukste debuten van de laatste paar jaren.

De absolute hoogtepunten zijn voor mij 'Lamplight' en 'What If'. Wat een bazenplaten.

Toch nog verhoogd naar 4,5. Waar dat ik eerst het gevoel had dat enkel het eerste gedeelte van deze plaat vol zat met hoogstaande nummers, is sinds kort ook deel twee goed beginnen door te dringen. Stuk voor stuk sterke nummers. Wat mij betreft zon typische 1+1=3 plaat.

Maar is de debuut gecheckt van BBC. So Long, See You Tomorrow vond ik 6 jaar geleden wel aardig, maar daarna nooit meer opgezet. Dit is zeker een stuk steviger dan de plaat die ik gehoord heb, maar alles blijft wel binnen de lijntjes. De vele tempo wisselingen houdt het album erg interessant en levend. De stem van de zanger is niet helemaal mijn ding. Ik snap wel dat veel mensen dit heel erg goed vinden.