Wilco - Wilco (The Album) (2009)

Na een keer of tien luisteren en het lezen van onderstaande reacties wil ik zes dingen toevoegen:

1) Vergeleken met al hun vorige platen komt de vergelijking met Summerteeth het vaakst terug in recensies e.d., ik kan me daar tot op bepaalde hoogte wel in vinden.
2) Nu al zijn persoonlijke sores zo'n beetje achter de rug lijken te zijn, en hij de meest stabiele band tot nu toe om zich heen heeft verzameld, lijkt Jeff Tweedy nu vooral te proberen een echte popplaat te maken, iets dat hij volgens mij altijd al wilde doen. Grappig is dat juist dat het enige is waarmee Wilco, die zo'n loyale fanbase hebben dat ze echt alles kunnen maken, de fans van zich zouden kunnen vervreemden. De meeste fans van de band zitten waarschijnlijk eerder te wachten op een nieuwe Yankee Hotel Foxtrot of een weergave van het livefenomeen dat Wilco nu is (en ja, Ashes Of American Flags is echt een meer dan essentiële live-dvd).
3) Veel mensen gaan ook teleurgesteld zijn in deze plaat omdat Jeff Tweedy niet genoeg heeft geleden de laatste jaren. Hieronder zegt iemand zoiets als: ik hoop dat hij weer last krijgt van migraine. Ik schrok zelf ook van het (naar Wilco-begrippen) zorgeloze sfeertje op sommige stukken van deze plaat ('Wilco will love you, baby'?), maar is het niet een beetje slecht karma om iemand ellende toe te wensen zodat jij kan genieten van een plaat? En nu ik toch klink als een hippie: is het niet een beetje een decadent vooroordeel dat artiesten moeten lijden? Heeft die gedachte niet meer te maken met jezelf dan met het schrijven van mooie liedjes?
4) Ik vind deze plaat soms hartverscheurend mooi. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat het geen slechte Wilco-plaat is, of het een meesterwerk is weet ik nog niet. Maar kom op, het is Wilco. Een matige Wilco-plaat is altijd nog beter dan, eh, de meeste andere dingen.
5) Waarom was iedereen zo teleurgesteld in Sky Blue Sky? Prachtige cd.
6) Het is echt zeldzaam om op internet een forum te vinden waarin mensen zo genuanceerd en beleefd hun mening te verkondigen als op de reacties op deze plaat. Mijn complimenten aan iedereen die heeft gereageerd.

Wat een verhaal heb ik getikt zeg... Ik houd echt van Wilco.

Wilco stelt zich aan u voor

Tijdens een concert raadde een medebezoeker mij aan, nadat ik me positief uitsprak over Grizzly Bear, om ook eens naar de nieuwe Wilco te luisteren. Ik had dit album (Wilco, The Album) al een tijdje genegeerd, omdat ik de band niet kende en de hoes mij niet uitnodigde. Maar als iemand mij dat zo nadrukkelijk aanraad ben ik toch benieuwd.

Its name comes from the voice procedure term "wilco" meaning "will comply." (bron: en.wikipedia.org)

Wilco komt voort uit het in 1994 ter ziele gegane roots rockers bandje Uncle Tupelo en ook daar had ik nog nooit van gehoord. In 1995 maakte ze hun debuutalbum en het moet dan nog tot 2009 duren voordat ik, aangespoord door een grote fan, er eens naar ben gaan luisteren.

Door hun nieuwste album Wilco (The Album) te noemen en het eerste nummer Wilco (The Song) lijkt het net alsof Wilco zich wil herintroduceren. Het album mag volgens de volgers worden gezien als een consolidatie van hun opgedane muzikale ervaringen te horen op hun vorige albums en waar liedjes waren uitgegroeid tot ware muziekcollages.

Op dit nieuwe album wordt nauwelijks geëxperimenteerd en is de ambitie niet zo hoog, maar dat levert dan wel een strak en lekker album op waar ik met slechts 1 vraag blijf zitten. Waarom werd mij Wilco geadviseerd naar aanleiding van mijn uitgesproken liefde voor Grizzly Bear? Had mijn liefde voor The Beatles niet meer richting gegeven aan het advies?

Tekst overgenomen van mijn blog