Wilco - Wilco (The Album) (2009)

Lekkere plaat van Tweedy en zijn mannen.Het klinkt allemaal wat zorgelozer en vrolijker en op 1 of andere manier wringt dat niet.Lekker vrolijk met de nodige rustpuntjes.Een ideaal plaatje voor de zomer .In sommige gevallen heb ik het idee dat ik naar The Jayhawks zit te luisteren, qua vrolijkheid.Ik heb Wlco weer in mijn hart gesloten na een paar mindere albums.Misschien moet ik de 2 voorgangers nog maar eens een kans geven.

Vooral A Ghost Is Born!
Toch wel één van de besten naar mijn mening.

Ben hem aan het draaien, ben geen Wilco fan of liefhebber laat staan kenner, maar vind het een mooie plaat. Vandaag hier binnen gekregen.... Ook nog eens 4**** in de Volkskrant vandaag.......

Morgen kom ik 'm halen, maar dat had ik zonder jouw reaktie ook wel gedaan.. Maar ik vind het wel leuk om te lezen,dat bepaalde muziek jou ook wel raakt, waarvan je in het verleden wel eens schouderophalend je mening gaf

Nou gisteren dus opgehaald en hij klinkt gewoon lekker, zoals dat ventje op tv pindakaas "gewoon lekker" vindt zonder er verder over door te lullen of het "waarom". Als daar toch belangstelling voor is, over mijn "waarom", zal ik daar later na wat meer luisterbeurten. Vooralsnog ja ik er "gewoon" even van genieten.

hier ken ik niks van, maar de titels zijn wel geweldig:
wilco
wilco (the album)
wilco (the song)

vind het humoristisch dat je die dingn tussen haakjes daarbij zet, maarja dat is mijn soort humor

Gebrek aan fantasie kan idd heel grappig zijn. Maar het album is gelukkig zeer de moeite waard

Denk dat 't meer een stukje zelfspot is (dat overigens werkt).

Ben ik dan echt de enige die deze plaat enorm vind tegenvallen? Ik heb Wilco hoog zitten, maar met deze nieuwe kan ik niet bijster veel. Gewoon geen sterke songs, en een veel te gladde dichtgeplamuurde productie.

De tour heet:

Wilco (the tour)

phaa
wat een bekakte namen allemaal

In Rolling Stone staan een paar interessante artikelen over het album, die toch leuk zijn om te weten. (vind ik tenminste). De eerste opnames zijn opgenomen tijdens Jeff's verblijf in Nieuw Zeeland, waar hij meewerkt aan Neil Finn's projekt 7 Worlds Collide 2. (op You Tube staan daar mooi dingen over, op). Hij raakte daar al musicerend met allerlei andere "bekendheden" op muziekgebied, gefascineerd door de mogelijkheden van de studiomogelijkheden. Vandaar misschien het overgeproduceerde (De-noir). Later heeft de Wilco het album afgemaakt in een studio in Chicago, terwijl zij tot dan altijd simpeler studio's gebruikten. Jeff en Nels Cline, de gitarist, zijn heel enthousiast over het eindresultaat. Wat betreft het projekt 7 Worlds Collide, ben ik overigens zelf heel benieuwd. Dat wordt een "knaller" m.i. en komt dit jaar nog uit. Even terug naar dit album. Naarmate ik 'm meer draai, vind ik 'm steeds een beetje groeien. Iets wat mij verbaasd en eigenlijk niet had verwacht. Maar het is even wennen aan "deze "Wilco. Eigenlijk staat er niet één zwak nummer op, maar ook geen nummer waar je acuut kippenvel van krijgt. Hij luistert heerlijk weg. Bij You Never Know heb ik steeds het idee dat Jeff Lynne in een hoekje van de studio, stiekem zit mee te spelen, terwijl de geest van George Harrison door de studio waart. Grappig, maar mooi. Al met al een prima tot zeer goed album

Hoor ik daar in "You Never Know" het geluid van een "bandje" uit Liverpool? Lekker nummer! Een ode aan The Beatles wellcht?

Zou zo maar kunnen!!!!!!!

de euforie van het eerste uur is terug! Geweldig album, laat me achter met een big smile en natte ogen. In amper 43 minuten komt alles wat Wilco zo uniek maakt voorbij, zonder daarbij in herhaling te vallen (bij nadere beluistering is I'll fight ook geen rip off van on and on and on). De 4 wordt een 4,5.

Vooral "my sweet lord" van Harrison solo feitelijk. Na afdoende draaibeurten sowieso (samen met I'll Fight) zo een beetje het zwakste nummer op het album, niet bepaald een creatief hoogtepunt in Wilco's oeuvre.

Nee joh! "You never know" is juist het perfecte liedje tussen "You and I" en "Country disappeared"; een luchtig en zonnig nummer, maar daarom niet minder creatief ("Summerteeth" staat er vol mee). Niet gemakkelijk hoor om zoiets te schrijven. Trouwens, het hele oevre van Wilco is sterk beinvloed door de Beatles (maar welke band niet?).
En "I'll Fight" sluit op zijn beurt weer prima aan op "Solitaire" en kent een meesterlijke melodie.

Na een keer of tien luisteren en het lezen van onderstaande reacties wil ik zes dingen toevoegen:

1) Vergeleken met al hun vorige platen komt de vergelijking met Summerteeth het vaakst terug in recensies e.d., ik kan me daar tot op bepaalde hoogte wel in vinden.
2) Nu al zijn persoonlijke sores zo'n beetje achter de rug lijken te zijn, en hij de meest stabiele band tot nu toe om zich heen heeft verzameld, lijkt Jeff Tweedy nu vooral te proberen een echte popplaat te maken, iets dat hij volgens mij altijd al wilde doen. Grappig is dat juist dat het enige is waarmee Wilco, die zo'n loyale fanbase hebben dat ze echt alles kunnen maken, de fans van zich zouden kunnen vervreemden. De meeste fans van de band zitten waarschijnlijk eerder te wachten op een nieuwe Yankee Hotel Foxtrot of een weergave van het livefenomeen dat Wilco nu is (en ja, Ashes Of American Flags is echt een meer dan essentiële live-dvd).
3) Veel mensen gaan ook teleurgesteld zijn in deze plaat omdat Jeff Tweedy niet genoeg heeft geleden de laatste jaren. Hieronder zegt iemand zoiets als: ik hoop dat hij weer last krijgt van migraine. Ik schrok zelf ook van het (naar Wilco-begrippen) zorgeloze sfeertje op sommige stukken van deze plaat ('Wilco will love you, baby'?), maar is het niet een beetje slecht karma om iemand ellende toe te wensen zodat jij kan genieten van een plaat? En nu ik toch klink als een hippie: is het niet een beetje een decadent vooroordeel dat artiesten moeten lijden? Heeft die gedachte niet meer te maken met jezelf dan met het schrijven van mooie liedjes?
4) Ik vind deze plaat soms hartverscheurend mooi. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat het geen slechte Wilco-plaat is, of het een meesterwerk is weet ik nog niet. Maar kom op, het is Wilco. Een matige Wilco-plaat is altijd nog beter dan, eh, de meeste andere dingen.
5) Waarom was iedereen zo teleurgesteld in Sky Blue Sky? Prachtige cd.
6) Het is echt zeldzaam om op internet een forum te vinden waarin mensen zo genuanceerd en beleefd hun mening te verkondigen als op de reacties op deze plaat. Mijn complimenten aan iedereen die heeft gereageerd.

Wat een verhaal heb ik getikt zeg... Ik houd echt van Wilco.

Sandokan-veld: Ik kan me in alle zes de punten prima vinden.

Ik zou er graag nog een puntje aan toe willen voegen.

7) Er zijn maar weinig bands die liedjes, op het eerste gehoor, zo (bedrieglijk) eenvoudig kunnen laten klinken en waar er altijd meer achter blijkt te zitten. Dat is ook de reden dat ik de oude platen van Wilco nog steeds kan blijven draaien. Of dat bij deze ook het geval is, zal de toekomst moeten uitwijzen.

Dan heb je nog nooit migraine gehad: ongelooflijk zoiets.

Iedereen zo teleurgesteld in Sky Blue Sky:
Dat album staat maar liefst op 4,01 hier op Musicmeter.

Nou, ik geloof dat je de teksten van ST er nog eens moet bijnemen dan, zonnig en luchtig is dan wel het laatste waar je aan denkt. Het is misschien dat wat nog meer dan de nogal fletse melodie stoort aan 'You Never Know': de ongelofelijke ongeïnspireerde lyrics. Klinkt in dat nummer idd alsof het Tweedy allemaal niet veel meer kan schelen.
De melodie van I'll Fight lijkt dan weer irritant veelop die van 'on & on & on', en dat nummer was gewoon eerlijker.


Eh, ik geloof dat ik iets in die aard gezegd heb maar dat was uiteraard een boutade.

En SBS is een CD die vooral verguisd wordt door fans van de periode ST-YHF-AGiB, had de indruk dat hij bij de meer neutrale, casual Wilco-luisteraar daarentegen meer lof oogstte. Ik vind hem persoonlijk uitstekend, maar kan me gerust inbeelden dat dat album voor sommigen wat te braaf was.
Recensie op indie-zine Pitchfork van WTA is overigens opvallend genuanceerd en redelijk hard spot on: Pitchfork: Wilco: Wilco (The Album) . Als het goed is moeten we het ook zeggen.

Hoewel ik een lichte Wilco-fanboy ben, vond ik deze passage:



behoorlijk treffend. Desalniettemin een erg fijne plaat die bijzonder makkelijk wegluistert. Mooiste nummer blijft One Wing.

Met zonnig en luchtig doel ik idd op de melodie van "You Never Know", maar flets? Je hebt gelijk dat de tekst idd niet bijster opbeurend is, maar ongeïnspireerd is te makkelijk. Tweedy is tamelijk pessimistisch en dat verwoord hij mooi, toch? En op het eind laat hij een sprankje hoop gloren, hetgeen wellicht te relateren valt aan het huidige presidentschap van Obama, die hij tijdens diens campagne al uitvoerig steunde.

Vond dit aanvankelijk ook, maar inmiddels heeft "I'll Fight" een eigen bestaansrecht verworven, los van O&O&O. De melodie is krachtiger en tekstueel wat bijtender/harder.

De pitchforkrecensie is een meevaller en idd genuanceerd, en de inmiddels ook verschenen Rollingstone recensie is positief as ever. Ook SPIN is vol lof behalve dan merkwaardiger wijze over "Bull Black Nova"...

Afgezien van de lullige hoes is dit met The Manic Street Preachers, veruit het beste album van het moment. Wilco vernieuwt steeds en het wordt alleen maar beter. Waar houdt het op????

Ietsje minder goed dan 'sky blue sky' deze nieuwe hier wat mij betreft. sky blue sky vond ik foutloos, hier hoor ik 2 dieptepunten: opener wilco the song en bull black nova. Vooral dat dram dram dram drein drein drein karakter van laatstgenoemde song vind ik hoogst irritant...
... maar voor de rest: sterke plaat alweer; 'everlasting everything' is een wondermooie afsluiter en you never know zou zo een george harrison song geweest kunnen zijn.

4

Na het veel geluisterd te hebben is mijn mening over de plaat wel iets veranderd. Het is idd een prima plaat maar hij heeft duidelijk betere platen gemaakt voor wilco vind ik het dus maar een gemiddelde plaat en had eigenlijk op meer gehoopt. Maar een matige wilco is toch nog 4* waard en dat zegt genoeg denk ik.

Was ik ff vergeten. Ik ga 'm 5***** geven, Waarom? Hij wordt steeds beter, naarmate je 'm meer beluistert en hij stond al 4.5*. Dus is deze stap een logisch gevolg.

Klinkt allemaal wel aardig en een paar nummers meer als aardig; You never know/Country Disappeared hebben de x-factor. Bull Black Nova heeft een lekker sausje Arcade Fire gevoel over zich.
Maar ja, verder, idd. wat Nihilisme ook al aanhaald; Het voelt wel comfortabel, maar echt opwindend of interessant wil het voor mij niet worden.
Een kabbelend beekje is af en toe ook wel eens relaxed, maar hier had wel eens een flinke kei in gegooid mogen worden.
Dit album brengt weinig rimpelingetjes teweeg.

Sterker nog. Het haalt ze zelfs weg!!! En da's hard nodig bij mij>

Jemig, Wilco wordt gewone iedere plaat beter. Ik heb deze band leren kennen bij A Ghost is Born. Een pareltje. Maar Sky is beter en deze is nog beter. Zo'n nummer als "You and I", dat is toch wel zo verschrikkelijk mooi!!! Dit is gewoon de beste band van de laatste jaren.