Prince and the Revolution - Around the World in a Day (1985)

Aangezien dit één van mijn favoriete albums ooit is zal ik er toch iets meer schrijftijd aan moeten besteden
Around the World in a Day was eigenlijk de eerste LP waar ik echt naar uitkeek als kersverse Prince-fan. Met Purple Rain had Prince zich bij mij in de aandacht weten te werken: genoeg om mezelf fan te noemen. Het kostte een paar singles om zo ver te gaan ook het album zelf te kopen. Bij Around the World in a Day lag dat anders. Die LP wilde ik op voorhand gewoon hebben.
En toen was het zover, heel snel na het Purple Rain succes eigenlijk.
Er was geen single die dit album vooruit snelde, het album was ineens daar (wel snel gevolgd door Paisley Park op single, maar dat was dus na de album release).

De opener Around the World in a Day beschouw ik nog steeds als een super-opener van een album. De oud (Arabische luit) en de darbuka spelen een hoofdrol in dit oosters getinte titelnummer. Het nummer nodigt uit tot een trip met onbekende bestemming "Open your heart, open your mind, a train is leaving all day, a wonderful trip through our time, and laughter is all u pay". Het is tevens het eerste nummer dat Prince in samenwerking schreef met zijn vader.
Dan is de bestemming bekend: Paisley Park, "A Park that is known 4 the face it attracts", snel na de release van de LP kwam dit nummer in Nederland op single uit, maar i.t.t. de singles van Purple Rain bleef dit steken in de tipparade.
Het tweede couplet verhaalt over de vrouw in de bloemetjesjurk, uiterst links op de hoes (die werkelijk schitterend is als je hem uitklapt). Zij is bedrogen, maar ook zij zal rust vinden in Paisley Park.
Condition of the Heart is een ontroerend mooie ballad. De vocale prestaties hier zijn van ongekende hoogte. De stem als instrument !
Raspberry Beret: voor mij de ultieme popsong, nog steeds. Het zal altijd behoren tot mijn favoriete Prince-songs. Het strijktrio zorgt voor een barok tintje. Het werd de 2e single en zorgde voor meer hit-succes.
Tamborine is een kaal nummer dat ik als een leuk tussendoortje zie.
America volgt snel. Het is het eerste echte funknummer van dit album. Ook dit werd een single (de 4e), maar had geen enkel succes. Op de dansvloeren bleef het goed overeind. Vooral de 12 inche was bijzonder: het nummer werd opgerekt tot 20 minuten en verveelde geen moment.
De 3e single van het album was Pop Life. Hierin liet Prince zijn afkeur blijken over drugs. Het is een funky nummer, voorzien van rijke arrangementen.
The Ladder is het tweede nummer geschreven in samenwerking met zijn vader. Dit nummer is een sprookje over de koning van Sinaplenty op zoek naar zijn zieleheil (The Ladder).
Het nummer kent de gedragenheid van een nummer als Purple Rain. Het is tevens het eerste nummer van Prince waarop de saxofoon werd geintroduceerd.
Slotnummer Temptation is een zwaar boogieende blues over Sex-Verleiding-Lust. De versterkers worden opengezet om de gitaar te laten scheuren. Ook hier weer gebruik van de saxofoon. In een rap maakt hij duidelijk hoe hij over het thema denkt: "O Darling I can almost taste the wetness between your...". Maar al snel wordt hij van hogerhand tot de orde geroepen. God met een donkere barse stem (draai de LP op 45 toeren en je krijgt de normale Prince-stem) zegt dat de zanger moet sterven. Vanuit het hiernamaals verklaart Prince vervolgens "I'm sorry, I'll be good, This time I promise, love is more important than sex, now I understand, I have to go now,I don't know when I return. Goodbye".
Een einde van een album dat wel eens kon verwijzen naar het feit dat Prince meldde te stoppen met optreden. Uiteraard werd dit geen waarheid, want vanaf 1986 was Prince vele malen live te zien in Nederland
Voor mij was dit album het bewijs dat we hier te maken hadden met een muzikaal genie. Het zorgde er tevens voor dat ik alle albums van voor Purple Rain ook in rap tempo ging kopen.
Hoe dan ook heeft dit album gezorgd voor een bijzondere verstandhouding tussen deze artiest en mij. Een verstandhouding die later een stuk minder werd, maar nooit meer helemaal is verdwenen.

Op het moment van dit schrijven klinken de laatste tonen van Temptation: en wéér ben ik volledig onder de indruk. Mooi dat een plaat dat kan blijven doen !

Dat zijn dan ook de meest toegangelijke nummers die je daar noemt. Vanavond deze weer eens gedraaid en ik vind Condition of the Heart (piano!), The Ladder (klinkt als een Purple Rain 2, maar toch erg mooi) en mijn favoriete track is momenteel Temptation. Hier gaat onze geilneef helemaal los (vocaal gezien ook) en een prachtig stukje muziek ook. Bijzondere nummers, dat weet ik wel

Ook ik kon niet wachten op de opvolger van Purple Rain, wat ik fantastisch vond. Dit Around the World in a Day bleek anders te zijn, dat getuigde van lef. Toch moest ik even slikken toen ik de plaat voor het eerst hoorde en zeker even wennen aan sommige nummers en de gehele sound. Aan de andere kant, het was onmiskenbaar Prince en gelijk vond ik een paar nummers al erg goed. Ook het artwork van de LP was heel fraai gedaan.

Na een aantal keren draaien ging ik overstag, hij had het gewoon weer voor elkaar. Dit was een hele mooie en ook een bijzondere plaat. Niet altijd even makkelijk voor de toen 19 jarige oren, maar des te vaker ik de plaat draaide des te beter ik 'm vond. Het stomme is, die ervaring had ik nu, 28 jaar later, weer. Ik zette de plaat na lang weer eens op en hij raakte me vol. Zodanig dat ik 'm nu, in 2013, verhoog naar 5,0*. Wat me opvalt is dat de sfeer op en de sound van de plaat echt fantastisch is. Elk nummer is minimaal erg goed, de meesten zijn prachtig. Dit AtWiaD vormt samen met Purple Rain, Parade, SOTT & the Black Album zijn meesterwerken.

Een gewaagde plaat van Prince. Want na Purple Rain was het makkelijk cashen geweest voor de man. Hij had nog zoveel op de plank liggen wat veel meer in de lijn van Purple Rain lag, en dus autmatisch een dikke hit had kunnen zijn, maar in plaats daarvan duikt Prince met zijn band de studio in tijdens de Purple Rain tour om dit album op te nemen! Het tekent de grilligheid van de man. Maar als je als 18 jarige het al voor elkaar krijgt om een contract bij WB te tekenen, waarbij je afdingt alles zelf te willen doen, moet dit een peuleschil geweest zijn voor hem. Hij had Carte blanche, en daar maakte hij dankbaar gebruik van.
Het is geen makkelijke plaat, zeker niet vergeleken met zijn voorganger. Het is wat rauwer, maar heeft wel die typische Prince sound. ook zijn op dit album de klassieke tonen van Clare Fisher voor het eerst te horen. Dit zou het begin zijn van een zeer lange en mooie samenwerking.

1.Around the World in a Day (3:25)
Prince nodigt ons uit op een reis, en ik ga maar al te graag mee! De eerste klanken brengen me al in een Prince mood, en dat wordt gedurende deze song alleen maar erger. Had funky instrumentale deel vind ik het hoogtepunt van de song.."I think I wanna dance" roept Prince, en dat gevoel heb ik nog steeds bij dat stuk. De opener belooft veel goeds!

2.Paisley Park (4:41)
We zijn in het paradijs beland!
Een nummer wat tot single werd verkozen, maar niet echt een hit werd. Ik snap dat wel, ondanks het feit dat het refrein toch wel erg aanstekelijk is. Het maakt niet zoveel uit, Prince is altijd meer een album artiest geweest. Ik heb dit altijd een lekker nummer gevonden, en na 30 jaar vind ik dat nog steeds.

3.Condition of the Heart (6:46)
Dit nummer behoort tot een van mijn ultieme Prince favorieten. Dat was niet zo toen ik dit album kocht als 12 jarig ventje. Het is voor een jong mannetje iets te moeilijk denk ik, maar later begreep ik de schoonheid van dit nummer, vanaf de eerste toon, tot aan de laatste hartkloppingen.... Schitterende song!, mooie tekst!

4.Raspberry Beret (3:31)
De succes single van het album. Ik vond m toen erg leuk, ben 'm nu wel een beetje zat. Als ie 'm live speelt (doet ie nog veel) heb ik er ook weinig mee. Typisch makkelijk nummer, dus ik snap de keuze om te spelen wel... Lange versie bevat wat humor met een hoestende Prince.

5.Tamborine (2:46)
Ook dit nummer heeft er wat jaren over gedaan om te waarderen. Maar ook dit nummer vind ik nu super! Lekker rommelig, maar ooh zo lekker. Vooral het schreeuwerige einde. Zo mag Prince er wel tig maken van mij.

6.America (3:40)
Dit is geen loflied over de USA, integendeel, het is een kritische song. Het begin heb ik altijd zeer interessant gevonden, met de wat vreemde start, maar het luistert altijd heerlijk weg. De lange versie van 21 minuten luister ik net zo makkelijk weg, en verveelt echt voor geen moment. Waar het op dit album wordt weg gedraaid gaat die versie verder met vooral instrumentale delen. Lekker gitaar e.d.

7.Pop Life (3:42)
Ook een single geweest, zonder succes. Begreep ik toen niet, want toch ook een makkelijk top 40 deuntje? Mooi, dat echo effect in de stem. Het vreemde tussenstuk met joelend publiek stoort wat, maar ik weet ondertussen niet beter meer... Van dit nummer is een lange versie, en een remix beschikbaar (gemixt door Sheila E) die beide erg de moeite waard zijn. Deze bevatten ook nog een extra couplet, die niet op de album versie is te horen.

8.The Ladder (5:26)
Prince heeft een levensles te vertellen, maar wel een verdomd mooie. De manier waarop deze song wordt gebracht vind ik echt genieten. Prince zingt op een vertellende manier, en in het refrein komen de dames (W&L) erbij.. wat een mooie combinatie. De climax op het einde is wederom waanzinnig. Een schreeuwende Prince.. Wat hou ik daarvan!

9.Temptation (8:21)
Een felle Prince op gitaar opent het nummer.Sex, Temptation, Lust fluistert Prince ons toe.. Ok, de toon is gezet. Het is een heerlijk rauwe rock song, met een lekkere gitaar sound. Veel discussie thuis gehad of dit nummer aub wat zachter kon. Gitaar met een schreeuwende Prince, mijn ouders hebben er waarschijnlijk nog nachtmerries over. De dierlijke lust van Prince moet los, en dat is wat er gebeurd in dit nummer, totdat God het zat is en Prince tot rede roept.: Oh, silly man, thats not how it works, You have to want her for the right reasons uiteindelijk begrijpt Prince de boodschap: Love is more important than sex en geeft dat graag mee aan de luisteraar. Bedankt Prince! Het is een wat bizar maar toch intrigerend einde van dit nummer. Ik luister het elke keer weer helemaal uit.

De 4 singles brachten ook nog B-kanten die niet op dit album stonden.
She's always in my hair, waarvan ook een lange versie bestaat. Favoriet onder veel Prince fans, en terecht, want het behoort tot een van zijn beste songs. Werd tijdens de laatste tour nog live gespeeld, en hoe!
Hello, was een kritisch nummer over de kritiek die hij kreeg over het niet aanwezig zijn tijdens het "we are the world" project. (in plaats daarvan nam hij een nieuwe track op voor het We are the world album, 4 the tears in your eyes)
Girl is een typisch geil Prince nummer wat heerlijk wegluistert.

Deze 3 songs hadden met gemak op dit album erbij gepast, en had het geheel echt niet slechter gemaakt. Wellicht nog wel sterker.

De plaat bewijst waarom Prince zo dominant aanwezig was in de 80's.. hij deed wat ie wilt, en had zo enorm veel inspiratie, dat ie bijna niet wist waar ie 't moest laten. Maar alles wat de man maakte was gewoon uitzonderlijk goed. Ook dit album dus.....

Laat ik maar eerlijk zijn, Around the World in a Day vond ik een behoorlijke tegenvaller na het rockende Purple Rain.
De singles waren een stuk minder pakkend, en al snel verzwakte de aandacht voor zijn werk.
Toch begint het album wel sterk, met het exotische titelnummer, waarbij ik gelijk aan Eldorado van Drum Theatre moest denken; toevallig ook uit 1985.
Toen was deze sound nog wat vreemd, later gebruikte Prince dit wel vaker; Thieves In The Temple is misschien wel het bekendste voorbeeld.
Het einde van het nummer is nog even een vette knipoog naar zijn vorige twee albums.
Paisley Park is de geflopte single, en dat is voor mij best begrijpelijk.
Eigenlijk rockte alles op Purple Rain meer, en dit is een beetje een vertraagde versie van wat op dat album staat, waardoor het kracht mist.
De conclusie was na twee nummers al duidelijk.
Prince is een artiest die gewoon doet waar hij zelf zin in heeft, en niet alleen profiteert van zijn net opgebouwde sterrenstatus.
Around the World in a Day is een wereldreis, met het exotische zuiden, maar ook het verkilde westen, zoals de opbouw van Condition of the Heart.
Raspberry Beret overtuigde mij echter nog het meeste.
Het straalt onbevangen vrolijkheid uit, maar bleef voor mij in de schaduw staan van het al eerder genoemde vorige werk.
In de loop van tijd heeft deze zijn credits alsnog verdiend.
Tamborine heeft die slappende Funksound, zoals later vaker terug te horen is, maar waarmee we in deze periode nog niet zo van hem gewend waren.
America zou nog zeker wel op Purple Rain gepast hebben; een beetje in de stijl van Baby I’m A Star, en een mooie invallende rol van de gitaar.
Pop Life heeft de vibe van Take Me With You, maar die was net iets sensueler.
The Ladder begint met iets wat op het outro lijkt van Purple Rain, en zou alleen daarom al eerder als eerste nummer op dit album gepast hebben, het titelnummer zou dan naar het einde verplaatst kunnen worden.
Hier hoor je de saxofoon terug, die later een grotere rol zou gaan spelen, en onze eigen Candy Dulfer van een mooi extra zakgeldje zou voorzien.
Temptation is Darling Nikki, maar dan in een langere uitvoering, waarbij de tekst nu voor 16 jaar en ouder is; in plaats van 18 jaar en ouder.
Die overgang rond de 5 minuten begrijp ik niet helemaal, dit klinkt als een ander nummer, en ook niet helemaal af.
Maar wat kon dat kleine kereltje gitaar spelen; ongelofelijk!
Voor zijn carrière is heeft dit album een minder grote rol gespeeld, maar ik denk wel dat het voor hemzelf boeiender was dan Purple Rain, getuige het latere gebruik van elementen die hierop voor het eerst overtuigend te horen zijn.

Uit de gouden periode 1980-1988 is deze Around The World In A Day mijn op één na minst beluisterde Prince-plaat, na Controversy. En van deze acht scoort ook alleen Controversy lager qua sterrenaantal trouwens. Zie ik deze eendagswereldreis dan als een eiland van matigheid in een zee van genialiteit? Zeker niet. Deze plaat pakt me gewoon veel minder in dan zijn drie opvolgers, twee voorgangers en Dirty Mind, ik bemerk tijdens het luisteren altijd een soort afstand tussen mezelf en deze liedjes.

Het fenomeen zal jullie vast wel bekend zijn, alleen dan misschien niet in verhouding tot deze plaat, die toch wel als een Prince-klassieker geldt.

Vanwaar dan mijn eigen terughoudendheid? Aan de sound van het album ligt het alvast niet, want die bevalt me wel. ATWIAD klinkt zonnig en zomers, en dan bedoel ik niet het ‘vamos a la playa’-type zomers, maar het zomers van lange, zorgeloze vakanties, van een huisje huren ergens vlak buiten het dorp, van aangename wandelingen door velden vol woeste bloemen terwijl je de hand vasthoudt van een leuk meisje met een roze beret, waar je zelfs jaren later nog weleens aan terugdenkt. Kortom, Prince schildert hier met fellere kleuren, en met minder paars.

Sowieso vind ik het altijd wel tof wanneer artiesten niet te strak vasthouden aan hun successound, maar deze zien als iets dat constant beweegt, reageert, evolueert, in plaats van als iets dat je in een museumdisplay moet bewaren tot het einde der tijden. En dat is natuurlijk Prince ten voeten uit.

Nee, ik denk dat het stomweg aan de liedjes zelf ligt. Als je mij zou vragen om alle nummers die Prince ooit gemaakt heeft te rangschikken van best naar minst, dan zouden bijvoorbeeld bijna alle liedjes van Purple Rain wel hoger staan dan die van ATWIAD, denk ik. Prince sloot zich vrijwel meteen na het beëindigen van de Purple Rain-tour alweer op in zijn studio om aan een opvolger te werken. De aard van het werkverslaafde beestje natuurlijk, maar misschien was dat zelfs voor een genie op de top van zijn kunnen iets te snel?

Mijn drie absolute topfavorieten hier zijn de titeltrack (prachtige melodieën), Raspberry Beret (perfecte popsong) en America (lekker fel, komt precies op het goede moment in de tracklist). De rest van de plaat bestaat voor mijn gevoel uit mooie liedjes, die helaas net niet mooi genoeg zijn om van dit album een Purple Rain-achtige monoliet te maken. Absoluut knap gemaakt, maar ze missen net die edge, die ongrijpbare x-factor die geweldige platen wel hebben, maar goede platen niet, hoe goed ze ook zijn.

En zo is ATWIAD voor mij een album dat ik absoluut kan waarderen en waar ik graag naar luister, maar niet vaak naar teruggrijp.

Ik ben een lastige klant, ik weet het.

Dit album ging er bij mij super gemakkelijk in. Ik vond het vanaf de eerste luisterbeurt al onmiddellijk goed en dat gebeurd bij mij maar zelden. Paisley Park is een van mijn favoriete Prince nummers geworden. Daarnaast is Raspberry Beret een van de leukste pop nummers die Prince geschreven heeft.

Hoewel de opener me niet zo veel doet, Paisley Park wat te veel leunt op één idee, en America stijver klinkt dan de live-versies die ik ken, staan hier een paar fantastische nummers op: Raspberry, Pop Life, The Ladder en Temptation.

De productie (met name de drums en de lijzige achtergrondkoortjes) zijn niet altijd naar mijn smaak, maar de visie van Prince kruipt gelukkig altijd door de kieren. Zo kunnen zelfs die lompe computerdrums de rollende bigband-rock & roll van Temptation niet slopen.

Check zeker ook deze heerlijke liveversie van Raspberry Beret.

Indertijd enthousiast verwelkomd in mijn vriendengroep "omdat we nu eindelijk weer eens iets anders dan Purple rain konden draaien", en wàt een leuke opvolger vonden we dit, met een psychedelische insteek, een aardige single, veel nieuwe geluidjes en een gedreven Prince. Achteraf moet ik constateren dat het album na het geweldige America toch flink instort, met de nietszeggende melodie van Pop life, de topzware religieuze lofzang The ladder inclusief zeer lelijke sax, en de afsluiter die eerst de ultieme ode aan sex lijkt te gaan worden maar halverwege een kolderieke ommezwaai maakt naar een dialoog met God. Zo blijft het eerste trio nummers van dit album subliem, maar kan ik het na het tweede trio eigenlijk wel afzetten, want aan het derde trio beleef ik weinig plezier. Misschien zou het beter gaan als ik zelf zou behoren tot die "everybody" die kennelijk op zoek is naar die ladder en dat zieleheil, maar dat zit er toch niet in.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Prince & The Revolution - Around The World In A Day (1985) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Prince & The Revolution - Around The World In A Day (1985)
Prince bereikte zijn creatieve piek in de jaren 80, waarin hij meerdere onbetwiste klassiekers afleverde, waaronder wat mij betreft ook zeker het wat onderschatte maar ijzersterke Around The World In A Day uit 1985

Ik had tot 1985 niet zo heel veel met de muziek van Prince, maar toen kwam Around The World In A Day, dat me van mijn sokken blies. Een jaar later zou de Amerikaanse muzikant met een aantal idioot goede concerten nog een schepje bovenop doen, maar Around The World In A Day heeft inmiddels bijna veertig jaar een speciaal plekje in mijn hart. Het is een album met hier en daar wat invloeden uit de psychedelische muziek, maar het is ook zeker een album met de unieke Prince sound. Het album bevat een drietal nagenoeg perfecte singles en een aantal wat langere tracks die de muzikaliteit en genialiteit van Prince laten horen. Het is een van mijn favoriete albums aller tijden.

Het is dit voorjaar alweer negen jaar geleden dat Prince overleed. Met de ongelukkige dood van de muzikant uit Minneapolis verloor de muziek wat mij betreft een van de allergrootsten. In de top 10 van de talloze concerten die ik heb bezocht staan meerdere concerten van Prince en ook een aantal van zijn albums schaar ik onder het allerbeste dat ik de afgelopen decennia heb gehoord.

Volgende week ga ik aandacht besteden aan het fenomenale Sign “O” The Times, dat samen met Purple Rain wordt gerekend tot de onbetwiste klassiekers binnen het oeuvre van de Amerikaanse muzikant, maar mijn favoriete Prince album is het met The Revolution gemaakte Around The World In A Day uit het voorjaar van 1985.

Het is een album dat het wat minder goed deed dan voorgangers Purple Rain en 1999 en ook wat achter bleef bij opvolgers Parade en Sign “O” The Times, maar Around The World In A Day is het album dat mijn liefde voor de muziek van Prince aanwakkerde, waarna ik tijdens de concerten in de zomer van 1986, ook met The Revolution als band, fan voor het leven werd.

Tijdens de drie zo indrukwekkende concerten in Ahoy was Around The World In A Day vertegenwoordigd met Pop Life, Raspberry Beret en één keer America, maar op alle drie de memorabele avonden (audio opnames op YouTube laten horen dat het minstens net zo goed was als in mijn herinnering) werd geopend met de titeltrack van het album.

Het is een track die uitstekend past bij de psychedelische hoes waarin het album gestoken is. Prince neemt je mee naar de psychedelica van de jaren 60, maar gooit er het inmiddels uit duizenden herkenbare Prince sausje overheen. Paisley Park is vervolgens wat toegankelijker en is wat mij betreft, mede door het geweldige gitaarwerk en het randje psychedelica, een van de beste singles van Prince.

In Condition Of The Heart kruipt de muzikant uit Minneapolis achter de piano en volgt een van de mooiste en meest indringende ballads uit zijn oeuvre, die door de rijke orkestratie opeens omslaat van klein naar pompeus en weer terug. Raspbery Beret, op Spotify met afstand de meest beluisterde track van het album, is de volgende geniale single op Around The World In A Day en met Pop Life heeft het album er nog een.

Met Tamborine en America krijgt het album ook nog de van Prince bekende funkinjectie, waarna het prachtig opgebouwde The Ladder weer een prijsnummer toevoegt aan het album. The Ladder had niet misstaan op de setlist van de weergaloze concerten die Prince in 1986, 1987 en 1988 gaf in Nederland, maar kwam helaas niet voor op deze setlists. Het album sluit af met het acht minuten durende Temptation, waarin de Amerikaanse muzikant zijn liefde voor de soul, funk en jazz uit het verleden combineert met wederom geweldig gitaarwerk.

Around The World In A Day is niet het meest geprezen album van Prince, maar het is een album waarop wat mij betreft alles klopt. Het is een album dat net als Purple Rain, Parade en Sign “O” The Times alle kanten van de Amerikaanse muzikant laat horen en dat in muzikaal opzicht zeker niet onder doet voor deze albums. Dat doet het album ook zeker niet met de songs, want Around The World In A Day bevat een aantal van mijn favoriete Prince songs. Zijn veel te vroege dood blijft een enorm verlies voor de popmuziek, maar wat heeft het genie uit Minneapolis ons veel moois nagelaten, waaronder het prachtige Around The World In A Day. Erwin Zijleman