Prince and the Revolution - Around the World in a Day (1985)

Ik durf het best te zeggen: de beste van Prince. Okee, Sign Of The Times is ook te gek, maar die heeft weer een hoop minder sterke nummers. Deze niet.

Ben ik het niet helemaal mee eens. Het is inderdaad een meesterwerk, maar ik vind dat er op dit album juist een enkel iets minder nummer staat en op Sign o' the times weer niet. Maar ja die iets mindere nummers behoren in mijn ogen wel tot zijn allerbeste songs ooit. Zegt al genoeg over de kwaliteit van dit album.

Of over de kwaliteit van zijn songs. Grapje natuurlijk, ik ben een groot bewonderaar van de kleine prins in zijn gouden jaren '80. Begin jaren '90 raakte hij helaas de weg kwijt, en ik dus hem.

Ik vind dat hij in de jaren 90 toch wel goede muziek heeft gemaakt, ik weet dat geen enkele Prince fan dat ook vind.....en Musicology vind ik echt weer een super goed album!

Aangezien dit één van mijn favoriete albums ooit is zal ik er toch iets meer schrijftijd aan moeten besteden
Around the World in a Day was eigenlijk de eerste LP waar ik echt naar uitkeek als kersverse Prince-fan. Met Purple Rain had Prince zich bij mij in de aandacht weten te werken: genoeg om mezelf fan te noemen. Het kostte een paar singles om zo ver te gaan ook het album zelf te kopen. Bij Around the World in a Day lag dat anders. Die LP wilde ik op voorhand gewoon hebben.
En toen was het zover, heel snel na het Purple Rain succes eigenlijk.
Er was geen single die dit album vooruit snelde, het album was ineens daar (wel snel gevolgd door Paisley Park op single, maar dat was dus na de album release).

De opener Around the World in a Day beschouw ik nog steeds als een super-opener van een album. De oud (Arabische luit) en de darbuka spelen een hoofdrol in dit oosters getinte titelnummer. Het nummer nodigt uit tot een trip met onbekende bestemming "Open your heart, open your mind, a train is leaving all day, a wonderful trip through our time, and laughter is all u pay". Het is tevens het eerste nummer dat Prince in samenwerking schreef met zijn vader.
Dan is de bestemming bekend: Paisley Park, "A Park that is known 4 the face it attracts", snel na de release van de LP kwam dit nummer in Nederland op single uit, maar i.t.t. de singles van Purple Rain bleef dit steken in de tipparade.
Het tweede couplet verhaalt over de vrouw in de bloemetjesjurk, uiterst links op de hoes (die werkelijk schitterend is als je hem uitklapt). Zij is bedrogen, maar ook zij zal rust vinden in Paisley Park.
Condition of the Heart is een ontroerend mooie ballad. De vocale prestaties hier zijn van ongekende hoogte. De stem als instrument !
Raspberry Beret: voor mij de ultieme popsong, nog steeds. Het zal altijd behoren tot mijn favoriete Prince-songs. Het strijktrio zorgt voor een barok tintje. Het werd de 2e single en zorgde voor meer hit-succes.
Tamborine is een kaal nummer dat ik als een leuk tussendoortje zie.
America volgt snel. Het is het eerste echte funknummer van dit album. Ook dit werd een single (de 4e), maar had geen enkel succes. Op de dansvloeren bleef het goed overeind. Vooral de 12 inche was bijzonder: het nummer werd opgerekt tot 20 minuten en verveelde geen moment.
De 3e single van het album was Pop Life. Hierin liet Prince zijn afkeur blijken over drugs. Het is een funky nummer, voorzien van rijke arrangementen.
The Ladder is het tweede nummer geschreven in samenwerking met zijn vader. Dit nummer is een sprookje over de koning van Sinaplenty op zoek naar zijn zieleheil (The Ladder).
Het nummer kent de gedragenheid van een nummer als Purple Rain. Het is tevens het eerste nummer van Prince waarop de saxofoon werd geintroduceerd.
Slotnummer Temptation is een zwaar boogieende blues over Sex-Verleiding-Lust. De versterkers worden opengezet om de gitaar te laten scheuren. Ook hier weer gebruik van de saxofoon. In een rap maakt hij duidelijk hoe hij over het thema denkt: "O Darling I can almost taste the wetness between your...". Maar al snel wordt hij van hogerhand tot de orde geroepen. God met een donkere barse stem (draai de LP op 45 toeren en je krijgt de normale Prince-stem) zegt dat de zanger moet sterven. Vanuit het hiernamaals verklaart Prince vervolgens "I'm sorry, I'll be good, This time I promise, love is more important than sex, now I understand, I have to go now,I don't know when I return. Goodbye".
Een einde van een album dat wel eens kon verwijzen naar het feit dat Prince meldde te stoppen met optreden. Uiteraard werd dit geen waarheid, want vanaf 1986 was Prince vele malen live te zien in Nederland
Voor mij was dit album het bewijs dat we hier te maken hadden met een muzikaal genie. Het zorgde er tevens voor dat ik alle albums van voor Purple Rain ook in rap tempo ging kopen.
Hoe dan ook heeft dit album gezorgd voor een bijzondere verstandhouding tussen deze artiest en mij. Een verstandhouding die later een stuk minder werd, maar nooit meer helemaal is verdwenen.

Op het moment van dit schrijven klinken de laatste tonen van Temptation: en wéér ben ik volledig onder de indruk. Mooi dat een plaat dat kan blijven doen !

Ja het is een erg goede plaat, maar niet zo goed als Purple Rain of Sign O' The Times. Het probleem zit hem in de laatste paar nummers, die zijn gewoon niet zo goed als het fenomenale begin. Zo'n nummer als Temptation, dat begint na een paar minuutjes toch wel te trekken. Het beste nummer op het album vind ik 'Raspberry Baret'. Een werkelijk perfecte popsong.

4*

Tja, ik als mega prince fan moet zeggen dat ook ik na Controversy, 1999 en Purple Rain enorm uitkeek naar dit album. Misschien viel hij daarom iets tegen, maar waar ik bij purple rain alle nummers al goed vond (en sommige geweldig) moest ik bekennen dat ondanks meester werkjes als condition of the heart en pop life ik tambourine niet om aan te horen vond evenals temptation. Ik was blij dat mijn kleine hoogheid zich weer had overtroffen toen Sign of the times uitkwam.

hier, - in eindhoven - had je ooit een blaadje genaamd musicminded

daarin stond iedere maand een mijlplaat, met een bijbehorende tekst van iemand die bechreef waarom hij/zij die plaat zo geweldig vond

ook deze

kheb um na die mijlrecensie ongehoord gekocht en ben er nog steeds weg van, draai um nu weer

zit zo ontzettend veel sfeer in, dit is prince op topniveau

een dikke 5

Wat minder bekend, maar prachtig album van Prince: 4,5*

Fikse tegenvaller na het uitmuntende 'Purple Rain'. Ik beschouw dit album dan ook meestal als een zeer matig tussendoortje, 'Tamborine' en 'America' zijn ronduit zwakke nummers, en dan zwijg ik nog over het flauwe openingsnummer. Haaks hierop staan dan weer 2 Prince-favorieten van me: 'Raspberry Beret' en 'Poplife'.

Gelukkig zou Prince zich hierna revancheren met 'Parade' en natuurlijk 'Sign O' The Times'.

Dit is nog een erg goed album van Prince, geen meesterwerk helaas. Raspberry Beret, Paisley Park en Poplife zijn voor mij de toppers van het album!
Ook vind ik Tambourine een erg lekker nummer, dat geschreeuw op het einde gaat door merg en been, love it!

@andré: Dat ben ik niet met je eens. Naar mijn gevoel heeft Parade meer album fillers dan Around the world, waar elk nummer op z'n eigen manier toch heel bijzonder is.

Ik vind America overigens wel een lekker nummer. Andere favs: Around The World In A Day, Paisley Park, Raspberry Beret, Pop Life en Temptation !

Ik zei het kortgeleden nog tegen Aero: dit is mijn favoriete Prince-album, werkelijk geen slecht nummer op te ontdekken. Raspberry Beret is een van de meest aanstekelijke popliedjes ooit

Ik ben zelf helemaal verzot op Temptation, kan daar geen genoeg van krijgen. Tussendoortje? Absoluut niet!

Zeker geen slecht album, maar verre van zijn beste. Around the world, America en Tambourine zijn de toppertjes, maar daar staan The Ladder en Condition of the heart als 'dieptepunten' tegenover.

Absoluut geen slecht album van Prince. Een hele goede productie, en een aantal sterke songs op dit album, zoals "America", "Temptation", "Paisley Park" (met ingenieus gitaarspel), en uiteraard "Rhaspberry barret". De vinyl versie heeft een mooie 3-fold hoes.

Prince's variant op de sixties psychedelica en goed geslaagd.
Prachtige hoes die dat psychedelische beeld zeer goed naar boven haalt, al doen hoezen weinig terzake, het is de muziek die moet spreken.
En dàt doet de muziek gelukkig meestal wel op dit album !
Hier en daar een opvullertje heb ik toch het gevoel
daarom een milde 4 sterren ! ****

Vrij matig Prince-cd'tje. Niet slecht, maar gewoon nummers die bij mij niet blijven hangen. Muzikaal zit het dik in orde, maar juist vocaal boeit Prince me minder op deze cd.

3,5 ster.

What's the matter with your hair?
Does anyone live in there?

Toch ironisch, aangezien de man er toen zelf bijliep met een hairdo om 'U' tegen te zeggen...

Op zijn tijd heeft Prince best wel humor When I want sax, I call Candy.. Dat soort zinnetjes vergeet je gewoon nooit weer Dit blijft nog steeds een van zijn betere albums vind ik en de hoes is ook geweldig mooi.

Maar dit grapje is natuurlijk niet te vinden op dit album (wel op de lange versie van het nummer Partyman).
De hoes vind ik ook de mooiste van Prince: ik heb het nog op LP waar het uiteraard als uitklaphoes beter tot zijn recht komt.
Normaal vind ik zijn hoezen oerlelijk.

Misschien weer eens aanschaffen op cd, heb in 1985 de originele cassete gekocht. De cassete heb ik uit elkaar gesloopt en weer andersom erin gezet om de "verborgen" boodschappen te kunnen horen. Flauwekul natuurlijk, cassete is nooit meer de oude geworden. Dat psyschedilische trekje had zich waarschijnlijk in mijn hersenpan verstopt.

Dit album verkocht minder dan zijn vorige "Purple Rain" omdat hier geen grote hitsingles opstaan. Het album is ook minder toegankelijk en op het eerste gehoor vrij warrig.
Na meerdere luisterbeurten ontdek je de muzikale gelaagdheid van dit sfeervol en psychedelisch getinte album met gedurfde arrangementen. Ik durf zelfs te beweren dat dit één van de beste albums van Prince is, die niet voor de veilige weg heeft gekozen door een kopie te maken van zijn gigantische succes "Purple rain", en nieuwe wegen verkent.
Vooral "Paisley Park", "Raspberry Beret" en "Pop Life" zijn top.

Dat zijn dan ook de meest toegangelijke nummers die je daar noemt. Vanavond deze weer eens gedraaid en ik vind Condition of the Heart (piano!), The Ladder (klinkt als een Purple Rain 2, maar toch erg mooi) en mijn favoriete track is momenteel Temptation. Hier gaat onze geilneef helemaal los (vocaal gezien ook) en een prachtig stukje muziek ook. Bijzondere nummers, dat weet ik wel

Het valt me op dat America even niet genoemd wordt. Wat een knaller is dat nummer toch, zeker in de 20 (!) minuten durende extended version.

Dit was de tijd dat Prince heel veel extended versions uitbracht die allen vaak nog beter waren dan album-versies (denk b.v. aan Let's Go Crazy van Purple Rain).
In die tijd was het sowieso gebruikelijk om lange versies op 12" uit te geven; eind jaren '80, begin jaren '90 kwamen de remixen opzetten en dan moest je het doen met soms 6 verschillende vage remixen van 1 nummer

"America" (het ritme lijkt wel wat op "Computer Blue") is inderdaad sterk evenals de ballad "Condition of the heart" (machtige piano!). Gisteren nog gedraaid, dit album, en ik blijf het één van de beste van Prince vinden.

ach, prince...
voor mij altijd een raadsel, andere kant, altijd verrassend
het bliebt mij te erg, maar wel een KunsteNaar,
4,0 voor deze
de rest is mij te hitsig..

voor mij ook een van prince's beste

er staat geen enkel slecht nummer op en het geheel doet mij aan als een conceptplaat

nummers in andere volgorde beluisteren doet het namelijk beduidend minder goed

immer originele die prince, en er zit stiekum meer muziek in dan je op het eerste gehoor zou zeggen, zelfs in ene meezinger als paislay park

en de man kan ook nog eens een flink potje degelijk gitaar spelen

5

stiekum = stiekem!

Toen ie destijds uitkwam moest ik er heel erg aan wennen.

Hij had wel ballen om gewoon tijdens de Purple rain tour dit album in elkaar te flansen en tussendoor effe lekker te releasen!
Was heel makkelijk geweest om zijn groeiende populariteit uit te gaan bouwen, maar ipv kwam dit album...

En nu.. 23 jaar later, een fantastische plaat, die met het volume op 10 moet worden afgespeeld!