Bonnie 'Prince' Billy - I See a Darkness (1999)

Geweldig album dit.de teksten zijn heerlijk, een vlaag van negativiteit vloeit in je lichaam maar blij word ik van de treurigheid, van de manier waarop hij zingt over zware dingen als de dood (Death to everyone, I see a darkness) en zijn gevecht tegen zijn pessimisme in Black.Om vervolgens in bloedjemooie stijl af te sluiten met Raining in Darling waar hij via een mooi en lief nummertje laat horen dat hij 'er weer bovenop' is.
Humor heeft ie ook, getuige Madeleine-Mary, een nummer waarmee hij mij althans op het verkeerde been zette..
Een dikke 4.5

Vind ik ook. De compositie van dat nummer, het gebruik van de instrumenten en vooral de timing ervan, gewoonweg schitterend! Het nastreven van de perfectie. 'Another day full of dread' vertoont ook deze kwaliteiten. Met stip de beste nummers van het album.

Een dikke 5* en een plaatsje in mijn top 10.

Goh, zijn meningen persoonlijk

Ik vind het overigens ook het beste nummer, alhoewel ik niet erg enthousisast ben over het album. Het pakt me (nog) niet. Toch blijf ik het maar proberen.

Dat is doorgaans een goed teken. Ik heb dat ook wel eens.
Je vindt het allemaal niet zo geweldig, maar je blijft luisteren. Dan komt het meestal nog wel

Bij deze had ik dat overigens niet.

Wat een enorm mooi album vind ik dit. Het creeërt echt een eigen sfeertje, wat ik echt heel erg kan waarderen. Binnenkort staat deze in mijn toptien denk ik. Eerst nog paar keer luisteren.

Ik heb het nu wel; geef nu 4*
Dit album straalt een fantastisch sfeer uit; donker maar hartverwarmend.

Beginnen op 3.5*, het kan slechter .

Erg leuk. Dit ga ik zeker nog vaak draaien!

zo, ongeveer 20% van iedereen die op dit album heeft gestemd, heeft het een plaatsje in zijn of haar top10 gegeven. Ik ben nummer 39

En bij mij staat ie op 11, kun je nagaan als dat ook nog eentje verschuift.

Ah joh, wat let je

mmmmmmmmmm....

lekker mooie melancholische plaat van de country troubadour bij uitstek

Melancholie, plattelandsgevoel, ingetogenheid, eenvoud en schoonheid, het zijn zo spontaan de woorden die in me opkomen als ik naar dit prachtig werkje luister.

****1/2

Doe hem er bij dan, die halve.

Deze I See A Darkness is wat mij betreft de meest consistente plaat van Bonnie 'Prince' Billy. Op elke Bonnie-album valt wel wat moois te rapen, maar vaak staan er ook een aantal vrijblijvende nummers op. Niet enkel de composities, maar ook het instrumentarium is hier toch wat rijker in vergelijking met een Ease Down The Road of Master Of Everyone. De grote constante doorheen deze plaat is natuurlijk de onvaste stem van Will Oldham, not everyone's cup of tea. Hoewel ik aanvankelijk voornamelijk door Oldhams stem werd aangetrokken, moet ik toch toegeven dat de betovering een beetje is uitgewerkt.
Het begint veelbelovend met A Minor Place: de perfecte opener en één van de sterkere songs op I See A Darkness.
Het smekende Nomadic Revery (All Around) bouwt zorgvuldig naar een explosieve climax. De weerhaakjes laten zich voor het eerst voelen.
En dan gaat het licht uit.
Het hartverscheurende I See A Darkness is een brok pure wanhoop. Oldham bindt de strijd aan met zijn demonen, maar weet verduiveld goed dat hij er nooit als winnaar kan uitkomen. Deze prachtsong is al meermaals gecoverd (ik denk aan Johnny Cash en Yevgueni), maar de desolate uitvoering van dit album blijft onovertroffen. Ook de ludiekere versie op Summer In The Southeast kan daar niks aan veranderen.
Met het tegendraadse Another Day Full Of Dread gaat de bebaarde bard nog eventjes door op het lichtend pad, het verkeerde spoor. Samen met het vorige nummer voor mij het allerbeste van dit album.
Death To Everyone houdt zich evenwel goed staande na al dat fraais, en de gitaren mogen weer wat scheurender voor de dag komen.
Niet te lang weliswaar want het ingetogen Knockturne staat voor de deur. Solide.
Het gaspedaal kan worden ingedrukt voor het fenomenale Madeline-Mary, een ander prijsbeest.
Song For The New Breed is opnieuw een erg mooi, ingetogen nummer. Zo eentje waar Oldham een patent op heeft.
Today I was an evil one is een prima lied, maar laat op mij toch geen onvergetelijke indruk achter.
Black is zonder twijfel een sterke song, maar de akoestische kant van Bonnie 'Prince' Billy ligt me om de één of andere manier misschien toch een beetje minder.
Afsluiten doet het hoopvolle Raining In Darling, wél één van mijn favorieten.
I See A Darkness slaagt er wonderwel in om van de eerste tot de laatste seconde mijn aandacht vast te houden. Reken daar dan nog 'ns de fenomenale hoogtepunten bij en je kan niet anders besluiten dan "Pure schoonheid"!

Mooie review

Fuck (excusez), maar nu pakt me dit ineens enorm. War een gevoel legt Bonnie toch in zijn nummers, zo verschrikkleijk aandoenlijk gewoon. Ben gewoon weer helemaal verliefd op deze muziek

Hoe raar kan het soms lopen, 2 jaar geleden de grootste moeite met dit album en nu zet ik het met alle gemak in mijn top 10 Met name het titelnummer is inmiddels een van mijn favoriete songs aller tijden geworden. A Minor Place heeft een prachtige opbouw die een climax heeft die zijn weerga niet kent. Oef, go Bonnie!

Opvallende evolutie, musicfriek. Een jaar geleden irritteerde z'n stem je nog mateloos. Prachtig hoe goede muziek altijd komt bovendrijven. Al duurt het soms wat langer

Heb je twee jaar nodig gehad om tot de conclusie te komen dat dit een prachtig album is, musicfriek?
Ik heb dit album onlangs nog gekocht en na enkele keren draaien ('s avonds laat) vond ik het ook prachtig. Heerlijk ingetogen, sfeervol, gevoelig en melancholisch. Alle songs vind ik mooi en dan vooral "A Minor Place", "I See a Darkness" en "Another Day Full of Dread".

Ik heb dit album nu zo'n 2 jaar in bezit, maar ik kan er maar niet inkomen! Aan Will Oldham zelf kan het niet echt liggen, want er zijn genoeg songs op andere albums die ik prachtig vind, maar dit... ik weet niet... misschien moet ik het ook maar eens 's nachts gaan draaien.

Dit is echt zo'n plaat die je beluisterd en dat je God dankt voor de schepping van muziek. Oftewel gewoon hemelse muziek, hoe paradoxaal dat ook mag klinken gelet op de sfeer en teksten op de cd. Echt een meesterwerk.
Ik ben verder helemaal niet thuis is dit genre. Heeft iemand misschien tips voor mij?

Je kunt ook Palace Music proberen, dat is dezelfde artiest onder een andere naam. Wat primitiever, en op het eerste gehoor (voor mij althans) minder dan deze, maar uiteindelijk gewoon nóg net iets beter

Verder lijkt Didn't It Rain van Songs: Ohia me wel een aanrader. Behoorlijk andere insteek, maar wel dezelfde kwaliteiten, vind ik.

Het absolute meesterwerk van deze man.

Hoe mooi ik Viva Last Blues ook vind, ik verwelkom I See A Darkness Terug in mijn top10. Wat DJ Maus zei

Blijkbaar nog nooit iets geschreven hier, dus dan maar eens doen. Sowieso bij het grote publiek dé favoriet en bij veel anderen evengoed ook, hoewel (zoals ik al vaker betoogd heb) nog altijd onterecht. Niet omdat dit geen mooie plaat is verder, maar meer omdat Oldham gewoon een zootje mooiere gemaakt heeft (Viva Last Blues, Arise Therefore, PB/Days in the Wake, Hope) waar deze niet aan kan tippen. Dat is echter vooral omdat I See a Darkness hier en daar gehinderd wordt door de wat mindere nummers. Songs als A Minor Place, Nomadic Revery, Another Day Full of Dread, Today I Was an Evil One, noem ze maar op, zijn stuk voor stuk wél geniaal en kunnen voor mij zonder moeite tippen aan Oldham's eerdergenoemde meesterwerken.

Daartegenover staat een voorzichtige misser als het titelnummer. De immense populariteit die die song geniet (ook evident in het feit dat Cash hem coverde en dat ook niet-Oldham-kenners zich genoodzaakt zien het nummer als een meesterwerk te bestempelen) zegt wrang genoeg haast alles. Het sentiment van een frase als Did you know how much I love you is vrij toegankelijk en toegankelijkheid is sowieso vrij kenmerkend voor de gehele song, waarmee ik bedoel te zeggen dat het eigenlijk iets teveel op het oersimpele afstevent zonder verder veel memorabels te bieden (in minimale platen als Days in the Wake en Arise Therefore zit dan zóveel meer). Verder vind ik Death to Everyone en Madeleine-Mary vaak iets teveel een doorn in het oor; songs die het prachtige understated gevoel van de overige composities een beetje teniet doen.

Dat gezegd hebbende (al dat gezeur over I See a Darkness van mijn kant dan nu eindelijk eens achter me gelaten) kan ik verder intens van deze plaat genieten (althans: van de prachtige momenten) zoals ik van Palace-platen kan genieten. Buiten de missers om is dit zondermeer Oldham op zijn allerbest en allermooist. I See a Darkness markeert voor mij echter wel het einde van een era, want hierna wilde het nooit meer zo bijzonder worden als in de 90's, met een hele enkele uitzondering (Get the Fuck on Jolly Live) en een stapel platen die verder wel gewoon erg mooi zijn (zoals The Letting Go), maar toch ook een zootje wat mij eigenlijk niets doet (Ease Down the Road, Master & Everyone).

Samengevat: ultieme haat-liefde-plaat voor mij. 4,5*

Juist de simpelheid en doeltreffendheid van de tekst, maakt I See A Darkness tot een fantastische song, vind ik. Oldham kiest de juiste woorden, zingt het op de juiste manier, waardoor het een prachtig weergave is van gevoelens die iedereen kent. Een 'universele popsong'.

En juist het idee van I See a Darkness als 'universele popsong' vloekt wat mij betreft met a) een artiest als Oldham en b) de rest van deze plaat. Ik wil hem er niet van betichten makkelijk te hebben willen scoren met de titelsong, want dat is totaal niet aan de orde, maar er zal eens I love you in het refrein gezegd worden en plots is het allemaal maar mooi want dat snappen we allemaal wel. Pure gruwel. Ik wil het van Oldham's kant geen oppervlakkigheid noemen, maar de immense populariteit van puur die song is wel kenmerkend voor enige oppervlakkigheid van de massa die ervoor in katzwijm viel/is gevallen/valt.

Overigens voor mij muzikaal gezien (hemelse melodieën en arrangementen) ook erg pover, hoor, dus het ligt echt niet alleen aan die toegankelijkheid.

Ik snap op zich wel wat je bedoelt, Sven. Mij stoort het echter totaal niet met dit nummer, terwijl ik me er aan andere nummers vaak wel aan stoor. Mischien is het de manier waarop hij Oldham het brengt of is het gewoon tijd om mn roze bril af te zetten?

I See a Darkness is een prachtige ode aan vriendschap. Het nummer grijpt aan, of je nu al zijn albums en ep's in de kast hebt staan of enkel dit nummer van de radio kent, dat maakt niet uit. Ik denk dat Oldham zelden zo doeltreffend een tekst heeft geschreven. Om "Did you know how much I love you" als simpel en toegankelijk te bestempelen vind ik wel erg makkelijk, als je het in de context van de hele tekst beschouwt en dus ziet dat het hier niet om een liefdesrelatie gaat maar over vriendschap dan vind ik deze woorden eerlijk gezegd alles behalve voor de hand liggend en juist aangrijpend.

Als het nou een ander nummer was geweest dat door veel mensen (of door de massa zoals jij het noemt) geliefd zou zijn, had je dan dát nummer een misser gevonden in plaats van I See a Darkness? Zo komt het eerlijk gezegd wel een beetje over namelijk. Dingen als "niet-Oldham-kenners" snap ik niet helemaal, alsof je een kenner moet zijn van zijn hele oeuvre om dit ene nummer te kunnen waarderen.

wat bubba zegt.