Bonnie 'Prince' Billy - I See a Darkness (1999)

Deze I See A Darkness is wat mij betreft de meest consistente plaat van Bonnie 'Prince' Billy. Op elke Bonnie-album valt wel wat moois te rapen, maar vaak staan er ook een aantal vrijblijvende nummers op. Niet enkel de composities, maar ook het instrumentarium is hier toch wat rijker in vergelijking met een Ease Down The Road of Master Of Everyone. De grote constante doorheen deze plaat is natuurlijk de onvaste stem van Will Oldham, not everyone's cup of tea. Hoewel ik aanvankelijk voornamelijk door Oldhams stem werd aangetrokken, moet ik toch toegeven dat de betovering een beetje is uitgewerkt.
Het begint veelbelovend met A Minor Place: de perfecte opener en één van de sterkere songs op I See A Darkness.
Het smekende Nomadic Revery (All Around) bouwt zorgvuldig naar een explosieve climax. De weerhaakjes laten zich voor het eerst voelen.
En dan gaat het licht uit.
Het hartverscheurende I See A Darkness is een brok pure wanhoop. Oldham bindt de strijd aan met zijn demonen, maar weet verduiveld goed dat hij er nooit als winnaar kan uitkomen. Deze prachtsong is al meermaals gecoverd (ik denk aan Johnny Cash en Yevgueni), maar de desolate uitvoering van dit album blijft onovertroffen. Ook de ludiekere versie op Summer In The Southeast kan daar niks aan veranderen.
Met het tegendraadse Another Day Full Of Dread gaat de bebaarde bard nog eventjes door op het lichtend pad, het verkeerde spoor. Samen met het vorige nummer voor mij het allerbeste van dit album.
Death To Everyone houdt zich evenwel goed staande na al dat fraais, en de gitaren mogen weer wat scheurender voor de dag komen.
Niet te lang weliswaar want het ingetogen Knockturne staat voor de deur. Solide.
Het gaspedaal kan worden ingedrukt voor het fenomenale Madeline-Mary, een ander prijsbeest.
Song For The New Breed is opnieuw een erg mooi, ingetogen nummer. Zo eentje waar Oldham een patent op heeft.
Today I was an evil one is een prima lied, maar laat op mij toch geen onvergetelijke indruk achter.
Black is zonder twijfel een sterke song, maar de akoestische kant van Bonnie 'Prince' Billy ligt me om de één of andere manier misschien toch een beetje minder.
Afsluiten doet het hoopvolle Raining In Darling, wél één van mijn favorieten.
I See A Darkness slaagt er wonderwel in om van de eerste tot de laatste seconde mijn aandacht vast te houden. Reken daar dan nog 'ns de fenomenale hoogtepunten bij en je kan niet anders besluiten dan "Pure schoonheid"!

Zelden zo'n lastige plaat gehad om te beoordelen. Mijn appreciatie van 'I See a Darkness' heeft al heel wat gejojood, omdat het zo'n typische plaat is waarvoor je in de stemming moet zijn. De breekbare stem van Will Oldham, het zachte gitaarspel, het trieste pianogepingel, het draagt allemaal bij tot een intieme sfeer die elk ander album laten klinken als een vloek in een kerk - zie ook 'Pink Moon' van Nick Drake. Als je niet in de stemming bent klinkt het voor geen meter. Als je wel in de stemming bent - ik wens het niemand toe - dan is dit een vrij geniale plaat. Er staan enkele fantastische nummers op, zoals de opener 'A Minor Place' en 'Death to Everyone', dat met een verrassende gelaagdheid je als luisteraar laat meegenieten van Oldham's morbide fantasieën. Helaas zijn er ook wat mindere nummers, zoals 'Song for the New Breed' die net iets te vrijblijvend voortkabbelen.

De Arthur-Recensies, deel 2:

Ik vond dit een zeer lastig album om te becijferen, laat staan bespreken. Zelfs na alle luisterbeurten van de voorbije dagen kost het me nog steeds moeite om duidelijk te beschrijven wat ik van deze plaat vind.

Laat ik het zo zeggen: kippenvelopwekkende pracht en praal wordt op deze ‘I See A Darkness’ afgewisseld met nummers of stukken van nummers waar ik niet warm of koud van word. Onder die eerste categorie schaar ik het titelnummer, Another Day Full Of Dread en vooral A Minor Place. Nummers waarbij alles op zijn plaats valt: heerlijk sereen sfeertje, prachtig gezongen en mooie teksten. Ook Dead To Everyone, Nomadic Revery en Madeleine-Mary mag ik graag horen.

Dat is de helft van het album. De andere helft bestaat uit nummers van de tweede categorie. Ze zijn niet slecht, maar kabbelen maar wat voort en in het slechtste geval verslapt mijn aandacht volledig. Zo vergeet ik constant hoe Song For The New Bleed precies gaat, dat nummer grijpt me langs geen kanten.

User Gajarigon zei in zijn bespreking van dit album al dat de stemming van de luisteraar veel invloed heeft op wat je er uiteindelijk van vind. Ik geef hem hierin gelijk. De volgende keer dat ik in een depressieve bui ben ga ik deze nog eens draaien, misschien valt alles dan wel op z’n plek. Voor nu geef ik ‘I See A Darkness’ een 3.5*

Dit beste album aller tijden is eindelijk beschikbaar op Spotify.

Grappig dat dat bij mij ook zo is Gegaan. Tiental. Jaar geleden vond ik het oké. Enkel Death to everyone vond ik er echt bovenuit schieten. Dan, lied oer lied, won de plaat mij voor zich, tot ik nu, op mijn 32ste, het volledig beeld van de schijf apprecieer.

sjezusmina wat een elitair gedreutel! En volkomen onnodig/overbodig wat mij betreft. Wat kan de beste man er aan doen dat deze song hem een ‘groot’ publiek geschonken heeft? Een begenadigd muzikant in tekst en muziek is wat hij is. En ja, ook al ver voor deze plaat met zijn Palace/Songs/Brothers/Music output. Maar om deze song af te doen als ware het een hit, man man man…