The Black Eyed Peas - The E.N.D. (2009)

The Black Eyed Peas maakt al veertien jaar muziek. De undergroundcrew bestond uit will.i.am, Taboo en Apl.de.ap, maar groeide uit tot een hitmachine sinds de komst van zangeres Fergie. Sterker nog, de groep heeft het record gebroken van de meeste hits in de Top-40 in het laatste decennium en laat Nickelback en The Backstreet Boys achter zich. De “hippop” die de groep maakt, heeft bewezen bij het grote publiek aan te slaan. Lekkere beats van Will.I.Am met bekende samples en makkelijke teksten vormen de vaste succesformule voor The BEP. Met haar nieuwste plaat The E.N.D (The Energy Never Dies) wil de groep haar toppositie in de lijsten wederom claimen.

The E.N.D is een album met een duidelijk thema. Producer will.i.am flirt als nooit tevoren met house-muziek en probeert met de uptempoproducties zijn weg naar de clubs te banen. Elk nummer heeft een electrobeat en als de muziek versneld zou worden, zou het house zijn geweest. Tracktitels als Boom Boom Pow, Rock That Body, Ring-A-Ling, Rockin To The Beat en Party All The Time proberen dit gegeven dan ook niet te verhullen. Alle tracks klinken door de commercialiteit als potentiële singles. Zo bestaan alle producties uit tamelijk simpele deuntjes die in het hoofd van de luisteraar blijven spoken en elke keer als de mond van een BEP lid opengaat, vliegt er een clichézin uit. Slechts een select aantal liedjes heeft het in zich om hoog te klimmen in de charts. Deze zijn ook commercieel, maar hebben dan toch net een lekkerdere beat en pakkende teksten die niet zo stom klinken dat niemand zal willen meezingen.

Een van die tracks is de eerste single Boom Boom Pow. De electronische beat maakt gebruik van een sample van de houseklassieker Be (van Steve Angello & Laidback Luke) en bevestigt nogmaals dat de muziek je aan het dansen moet krijgen. De titel is een omen van het niveau van de teksten op het hele album. Het schrijven van de zang en rapteksten vraagt geen greintje talent. Maar in sommige gevallen, zoals bij de eerste single, zijn deze lyrics die weinig breinactiviteit vergen: wat men bij het uitgaan nodig heeft. Terwijl Jay-Z autotune al dood heeft verklaard lijken de heren van The BEP op The E.N.D niet zonder de robotische stemmen te kunnen. Naast Boom Boom Pow kunnen Rock That Body en I Gotta Feelin op positieve feedback rekenen. Bij beide tracks heeft David Guetta zich bemoeid met de productie en de hand van de ervaren Franse house-DJ is duidelijk herkenbaar. De beats bevatten meer geluiden dan de meerderheid van de andere tracks, maar zijn toch harmonieus afgemixed.

Op het overige deel van het album zijn nog een paar lekkere tracks te vinden, maar voor de rest is het heel erg slecht. Naast autotune die in 2008 tot in den treure is gebruikt, zijn de onderwerpen van de tracks in slechts twee groepen te onderscheiden: liefde en feesten. Ook is geen enkel akoestisch instrument te horen, maar slechts elektronische booms en pows. Hoewel dit geen probleem hoeft te vormen, begint het album saai te worden wanneer de artiesten het zelfde trucje zeventien keer achter elkaar toepassen.

The Black Eyed Peas heeft met The E.N.D weer een album samengesteld dat ongetwijfeld veel hits zal opleveren. Dat er bijna geen variatie te horen is op de plaat en dat er vrij weinig talent voor nodig was om het grootste gedeelte van de tracks te maken, is een gegeven dat gemiddelde TMF-kijker niet zal beïnvloeden. Naast een paar nummers die men met het verstand op nul en een glas alcohol wel kan pruimen is The E.N.D vooral een verzameling tracks die het album niet had mogen halen.

Bron: hiphopleeft

Ik zit nu voor het eerst te luisteren. Was toch wel benieuwd, want ik vind de single toch wel erg leuk.

Track-by-track, eerste impressies:

1. Boom Boom Pow
De single kende ik natuurlijk al wel. Het science fiction-achtige intro met die zware stem bevalt me wel, zeker als die fijne pulserende bass eronderdoor komt. Wat pretentieus allemaal, maar het werkt wel. Het nummer zelf is ook erg sterk. Vind het wel opvallend dat het nummer continu opbouwt en geen echt refrein kent. Die oosterse theremin vind ik wel een leuke vondst, maar het nummer explodeert pas echt als Fergie haar scheur opentrekt en de synths erin knallen. Wat een break. BOOM BOOM. De veelbesproken autotune wordt hier ook goed uitgebuit, wat mij betreft. Past perfect bij dit nummer. Popsingle van het jaar misschien wel, wat mij betreft. 4,5*

2. Rock That Body
Het intro is heel erg Boys Noize, de samples zijn heel erg begin jaren '90 rave en de vocalen zijn tamelijk des Daft Punks. Fergie zingt het refrein in de ueberpitch, waardoor ze klinkt als een jongetje van 5 (kent iemand Dur Dur D'etre Bebe nog?), maar storend is dat wat mij betreft niet. Behoorlijk overdonderend en ontzettend catchy nummer. Mooie brug ook met die soulvocalen en die gedempte bas. Knap hoe BEP hier een aantal trends van de laatste jaren feilloos naar hun hand weet te zetten. Tweede hoogtepunt op rij. 4,5*

3. Meet Me Halfway
Na twee knallers wordt er niet bepaald gas terug genomen met Meet Me Halfway. Dit nummer doet een beetje aan als een eurohouseballad met Fergie in de vocale frontlinie, maar het tempo blijft onverminderd hoog. Lekker melodieus nummer met bij vlagen wat foute synths. Was BEP niet ooit een hiphopgroep? Dat is hier nauwelijks aan af te horen. Wederom een knappe break waarin William cs. nog even hun vakmanschap bewijzen. Superieure pop. 4*

4. Imma Be
Hier gaat het roer dan eindelijk een beetje om. Een wat kaal nummer dat me nog het meeste doet denken aan My Humps. Een relatief kale beat waarover Fergie rapt. Het monotone loopje (Imma Be Imma Be Imma Imma Imma Be) is wel een beetje saai en doet wat afbreuk aan het nummer. Jammer, want verder loopt het nummer over van de catchiness. En dan is er opeens een omslag. Het tempo gaat omhoog en het nummer krijgt een compleet andere vibe. Niet onaardig, maar of het nu echt iets toevoegt? De electrosynths naar het einde toe en een de hese Fergie die af en toe langs komt zijn wel leuk, maar ik heb het idee dat hier meer in had gezeten. 3*

5. I Gotta Feeling
Dit gaat wat meer de pop/rock-kant uit waar BEP blijkbaar ook wel eens bivakkeert. De eerste echte meezinger van de plaat, het is duidelijk bepaald anthem en het zal ook ongetwijfeld als single worden uitgebracht. Denk dat dit het wel goed zal doen op de radio, want op Kink FM/3FM hoor je voortdurend van dit soort poppy rocknummertjes. Vind dit zelf niet enorm geweldig, het is me iets te kinderachtig (mazzeltov! let's burn the roof!) en Fergie klinkt hier als een kopie van Pink!, waar ik ook al niets mee heb. 2*

6. Alive
Oei, dit begint niet best. Een ge-autotune Will.i.am die kweelt als een foute arrenbiejert over een pianobeatje. Heeft wel iets van de spaarzame ballads van Daft Punk, maar dan echt stukken minder. You Make Feel Alaiaiaiaiaiaaiaiaive... Auw. Fergie wisselt af met rustige raps, waardoor dit nummer een beetje als een duet aandoet. Net als in track 2 ook hier weer de standaard dancebreak met gedempte bas. Heeft toch wel iets. Opvallend is dat het nummer verder gaat met nogal glitchy beats en er zowaar een wel een fout synthriedeltje om de hoek komt kijken. Hier schiet BEP wel een beetje door met de effecten op de zang, want verder is het wel een aardige electropopballad. 3*

7. Missing You
Dit begint met een gitaarriffje en een Fergie die zingt als een ware 80's rockmadame. Het is nog net geen Because the Night of Total Eclipse of the Heart. Gaandeweg het vocale intro komt er een danceroffel in en horen we wat smerige beats (beetje Ed Banger-achtig eigenlijk wel) en rustige raps van Will.i.am. Aardig nummer, maar geen echte hoogvlieger. Her en der heb ik wel wat eurohouse-deja-vu's. Dit nummer gaat wel wat te lang door eigenlijk. 3*

8. Ring-A-Ling
Dit nummer is ongetwijfeld bruikbare munitie voor de BEP-sceptici, want dit is wel bijzonder knullig. Raps die nergens over lijken te gaan en muzikaal ook niet echt heel bijzonder. Het outro is dan wel weer erg opvallend: hier wordt een jaren '80 danceplaat gesampled en goed ook. Goed gedaan, maar het lijkt er nogal willekeurig aangeplakt en weet het nummer dus niet echt te redden. Filler dus eigenlijk. 2*

9. Party All the Time
Dit nummer zal het wel goed doen in de clubs, want de beat is lekker vet. Verder een nummer dat me qua meezingbaarheid doet denken aan de hits van Bob Sinclair, al is het bij lange na niet zo catchy. Inmiddels trouwens 40 minuten aan het luisteren en nog niet eens op 2/3e van dit album. Verder weinig te melden, behalve dat de rijmelarij van Fergie wel erg knullig (ibiza - pizza...) is. Hoe komen ze erop. 2,5*

10. Out of my Head
Dit is gelukkig weer andere koek. Discokoek om precies te zijn. Fergie als soulqueen, begelijk door een lekkere funky bass en fijne trompetjes. Het mist een beetje schwung over de hele breedte, maar op zich een lekkere vibe. Jammer dat er nog een man verveeld door hun komt wauwelen op het eind, was niet nodig geweest. 3,5*

11. Electric City
Trommelintro doet nogal aan dat van Bow Wow Wow's I Want Candy denken, maar helaas is het vervolg bij lange na niet zo geweldig als dat nummer. Fergie rapt hier met een meer Zuidamerikaans accent. Op zich niet onaardig, maar ik merk dat ik langzamerhand mijn BEP-tax bereik en vermoeidheid mij ten deel valt. M.I.A. is ook een naam die me opeens te binnenschiet. Aan het einde heeft het een wat drum 'n' bass-achtig ritme, wat op zich niet onaardig is. Al met al geen heel geweldig nummer. 2,5*

12. Showdown
Dit biedt niet veel nieuws ten opzichte van het vorige, behalve dan dat er geen herinneringen worden opgeroepen aan leuke pophitjes van langer geleden. Uptempo electropop met een repetitief gitaarriffje en de onvermijdelijke raps. Her en der lekkere trance-synths, maar verder doet dit me niet zoveel. 1,5*

13. Now Generation
Hier wordt even 'flink' uitgehaald naar de niet-kopende jeugd, aka the downloaders (denk ik). Akoestisch gitaartje, een mondharmonica en een rockbeat. Fergie schreeuwend als een rockdiva (Pink! revisited), maar erg overtuigend is dat niet. In de uithalen van Will.i.am zowaar een GNR-deja-vu (you could be mine). Wat een ellende dit, dit nummer hadden ze beter achterwege kunnen laten. 1,5*

14. One Tribe
Na al het geweld op het eerste gedeelte van de plaat, worden op het einde nog even wat sociaal bewogen nummers ten gehore gebracht. Dit nummer doet me wel een beetje denken aan Where's The Love. Blije baslijn. Een van de weinige nummers met wat groeipotentie ook, denk ik. Alhoewel dit nog steeds geen hoogvlieger is, ben ik toch wel blij dat het niveau weer wat omhoog gaat na de vorige matige nummers. One Tribe Y'All. Let's Catch Amnesia. Forget About That Evil. Het is in ieder geval goed bedoeld. 3,5*

15. Rockin' to the Beat
Dit nummer heeft een beat die me erg veel aan Billy Jean doet denken, met daarover wat gemuteerde vocalen en de synthesizergitaar die we ook kennen van (daar zijn ze weer) Daft Punk. Het kan zijn dat ik een BEP-overkill heb gehad, maar volgens mij heeft dit nummer wel erg weinig om het lijf. Redelijke afsluiter van het album. 2,5*

Conclusie: een veel te lange plaat; had track 8, 9, 11, 12 en 13 geschrapt en sommige nummers een halve minuut ingekort en je had een daverende popplaat gehad van net iets meer dan 40 minuten. Nu wordt het een krappe 3* in plaats van een hoger cijfer. Kwaliteit is er gelukkig wel te vinden op dit album: veel sterke en melodieuze hooks, effectief gebruik van de pitch en de autotune (niet in elk nummer, maar soms werkt het meer dan goed), leuke productie met knipogen naar recente electro-hypes. Het is vooral de overdaad (70 minuten is bijna altijd teveel voor een studio-album) die schaadt, alsmede de soms wat te vol gestopte nummers en de her en der bijzonder kinderachtige teksten. 3* lijkt me dan ook meer dan genoeg. Nu maar hopen dat Rock That Body de tweede single wordt.