The Black Eyed Peas - The E.N.D. (2009)

denk dat ik het begrijp

muziek voor als je net 14 15 16 jaar oud bent en voort eerst met je medepubers op camping de paal in Bergeijk zit, je grenzen niet goed kent en jezelf in coma gaat zitten zuipen op waardeloze muziek die op geen enkele manier enige hersencellen doet aanspreken, en waarom zou het ook


die doelgroep zal men wel voor ogen gehad hebben

anders weet ik het ook niet

Camping de Paal . Daar was ik in mijn héle jonge jaren een vaste gast.

ik had al zo'n vermoeden...

Zoals ik al eens zei,Dit is hip/hop met humor,zoals dat bedoeld is vindt ik,
niet dat gezeik over ghetto's en al die negativiteit eromheen.

dat betekent niet automatisch dat het dan wel ok is

Dat had ik ook niet gezegd.

Mag ik alle positivoos hier de recensie van deze schijf in NRC/NRC-Next van Saul van Stapele, van afgelopen weekend, van harte aanbevelen. Voor alle duidelijkheid: Saul doet 'urban' en weet waar ie over praat. En helaas, die recensie is niet positief, maar wel klip ende klaar.

Urban

Urban wordt in Platomania - www.platomania.nl (voor de klikhandjes) wel eens gebruikt als GENERIEKE aanduiding voor alle zwarte muziek (behalve jazz); daaronder valt dus ook (hip)hop. rap, r&b, (nu)soul - niet zo jammeren dus, pimpy!

kan je even een link van die recensie geven hier.

Ik vindt het nummer 'Out of my Mind' een soort MJ stijl hebben bij die beat.

Het artikel van Saul van Stapele is van 23 juni - waarschijnlijk is het niet algemeen toegankelijk via internet - en heeft als titel "Erwten maken peuterpop met overdosis robotzang".

De titel is dus een aardige giveaway en ik hoop dat jullie niet te veel geld in de schijf hebben gestoken. Zoals al eerder gezegd; toen Fergie 'leuk' begon te doen bij de tweede schijf, haakte ik af en heb ik zowel Elephunk als Monkey Business aan mijn neefje gegeven - aan deze schijf waag ik me zeker niet.

Oke jammer dat ik het niet kan vinden.

Ik moest bijna huilen bij het stukje 'Will.i.am drop the beat now' en de walgelijk slechte beat die toen volgde.
Rotzakken zijn het, wel talent hebben maar verdommen om het te gebruiken.

Inderdaad, ik luister het nu en ik heb zelden zo'n ongeinspireerde troep als dit gehoord.

Ik zit nu voor het eerst te luisteren. Was toch wel benieuwd, want ik vind de single toch wel erg leuk.

Track-by-track, eerste impressies:

1. Boom Boom Pow
De single kende ik natuurlijk al wel. Het science fiction-achtige intro met die zware stem bevalt me wel, zeker als die fijne pulserende bass eronderdoor komt. Wat pretentieus allemaal, maar het werkt wel. Het nummer zelf is ook erg sterk. Vind het wel opvallend dat het nummer continu opbouwt en geen echt refrein kent. Die oosterse theremin vind ik wel een leuke vondst, maar het nummer explodeert pas echt als Fergie haar scheur opentrekt en de synths erin knallen. Wat een break. BOOM BOOM. De veelbesproken autotune wordt hier ook goed uitgebuit, wat mij betreft. Past perfect bij dit nummer. Popsingle van het jaar misschien wel, wat mij betreft. 4,5*

2. Rock That Body
Het intro is heel erg Boys Noize, de samples zijn heel erg begin jaren '90 rave en de vocalen zijn tamelijk des Daft Punks. Fergie zingt het refrein in de ueberpitch, waardoor ze klinkt als een jongetje van 5 (kent iemand Dur Dur D'etre Bebe nog?), maar storend is dat wat mij betreft niet. Behoorlijk overdonderend en ontzettend catchy nummer. Mooie brug ook met die soulvocalen en die gedempte bas. Knap hoe BEP hier een aantal trends van de laatste jaren feilloos naar hun hand weet te zetten. Tweede hoogtepunt op rij. 4,5*

3. Meet Me Halfway
Na twee knallers wordt er niet bepaald gas terug genomen met Meet Me Halfway. Dit nummer doet een beetje aan als een eurohouseballad met Fergie in de vocale frontlinie, maar het tempo blijft onverminderd hoog. Lekker melodieus nummer met bij vlagen wat foute synths. Was BEP niet ooit een hiphopgroep? Dat is hier nauwelijks aan af te horen. Wederom een knappe break waarin William cs. nog even hun vakmanschap bewijzen. Superieure pop. 4*

4. Imma Be
Hier gaat het roer dan eindelijk een beetje om. Een wat kaal nummer dat me nog het meeste doet denken aan My Humps. Een relatief kale beat waarover Fergie rapt. Het monotone loopje (Imma Be Imma Be Imma Imma Imma Be) is wel een beetje saai en doet wat afbreuk aan het nummer. Jammer, want verder loopt het nummer over van de catchiness. En dan is er opeens een omslag. Het tempo gaat omhoog en het nummer krijgt een compleet andere vibe. Niet onaardig, maar of het nu echt iets toevoegt? De electrosynths naar het einde toe en een de hese Fergie die af en toe langs komt zijn wel leuk, maar ik heb het idee dat hier meer in had gezeten. 3*

5. I Gotta Feeling
Dit gaat wat meer de pop/rock-kant uit waar BEP blijkbaar ook wel eens bivakkeert. De eerste echte meezinger van de plaat, het is duidelijk bepaald anthem en het zal ook ongetwijfeld als single worden uitgebracht. Denk dat dit het wel goed zal doen op de radio, want op Kink FM/3FM hoor je voortdurend van dit soort poppy rocknummertjes. Vind dit zelf niet enorm geweldig, het is me iets te kinderachtig (mazzeltov! let's burn the roof!) en Fergie klinkt hier als een kopie van Pink!, waar ik ook al niets mee heb. 2*

6. Alive
Oei, dit begint niet best. Een ge-autotune Will.i.am die kweelt als een foute arrenbiejert over een pianobeatje. Heeft wel iets van de spaarzame ballads van Daft Punk, maar dan echt stukken minder. You Make Feel Alaiaiaiaiaiaaiaiaive... Auw. Fergie wisselt af met rustige raps, waardoor dit nummer een beetje als een duet aandoet. Net als in track 2 ook hier weer de standaard dancebreak met gedempte bas. Heeft toch wel iets. Opvallend is dat het nummer verder gaat met nogal glitchy beats en er zowaar een wel een fout synthriedeltje om de hoek komt kijken. Hier schiet BEP wel een beetje door met de effecten op de zang, want verder is het wel een aardige electropopballad. 3*

7. Missing You
Dit begint met een gitaarriffje en een Fergie die zingt als een ware 80's rockmadame. Het is nog net geen Because the Night of Total Eclipse of the Heart. Gaandeweg het vocale intro komt er een danceroffel in en horen we wat smerige beats (beetje Ed Banger-achtig eigenlijk wel) en rustige raps van Will.i.am. Aardig nummer, maar geen echte hoogvlieger. Her en der heb ik wel wat eurohouse-deja-vu's. Dit nummer gaat wel wat te lang door eigenlijk. 3*

8. Ring-A-Ling
Dit nummer is ongetwijfeld bruikbare munitie voor de BEP-sceptici, want dit is wel bijzonder knullig. Raps die nergens over lijken te gaan en muzikaal ook niet echt heel bijzonder. Het outro is dan wel weer erg opvallend: hier wordt een jaren '80 danceplaat gesampled en goed ook. Goed gedaan, maar het lijkt er nogal willekeurig aangeplakt en weet het nummer dus niet echt te redden. Filler dus eigenlijk. 2*

9. Party All the Time
Dit nummer zal het wel goed doen in de clubs, want de beat is lekker vet. Verder een nummer dat me qua meezingbaarheid doet denken aan de hits van Bob Sinclair, al is het bij lange na niet zo catchy. Inmiddels trouwens 40 minuten aan het luisteren en nog niet eens op 2/3e van dit album. Verder weinig te melden, behalve dat de rijmelarij van Fergie wel erg knullig (ibiza - pizza...) is. Hoe komen ze erop. 2,5*

10. Out of my Head
Dit is gelukkig weer andere koek. Discokoek om precies te zijn. Fergie als soulqueen, begelijk door een lekkere funky bass en fijne trompetjes. Het mist een beetje schwung over de hele breedte, maar op zich een lekkere vibe. Jammer dat er nog een man verveeld door hun komt wauwelen op het eind, was niet nodig geweest. 3,5*

11. Electric City
Trommelintro doet nogal aan dat van Bow Wow Wow's I Want Candy denken, maar helaas is het vervolg bij lange na niet zo geweldig als dat nummer. Fergie rapt hier met een meer Zuidamerikaans accent. Op zich niet onaardig, maar ik merk dat ik langzamerhand mijn BEP-tax bereik en vermoeidheid mij ten deel valt. M.I.A. is ook een naam die me opeens te binnenschiet. Aan het einde heeft het een wat drum 'n' bass-achtig ritme, wat op zich niet onaardig is. Al met al geen heel geweldig nummer. 2,5*

12. Showdown
Dit biedt niet veel nieuws ten opzichte van het vorige, behalve dan dat er geen herinneringen worden opgeroepen aan leuke pophitjes van langer geleden. Uptempo electropop met een repetitief gitaarriffje en de onvermijdelijke raps. Her en der lekkere trance-synths, maar verder doet dit me niet zoveel. 1,5*

13. Now Generation
Hier wordt even 'flink' uitgehaald naar de niet-kopende jeugd, aka the downloaders (denk ik). Akoestisch gitaartje, een mondharmonica en een rockbeat. Fergie schreeuwend als een rockdiva (Pink! revisited), maar erg overtuigend is dat niet. In de uithalen van Will.i.am zowaar een GNR-deja-vu (you could be mine). Wat een ellende dit, dit nummer hadden ze beter achterwege kunnen laten. 1,5*

14. One Tribe
Na al het geweld op het eerste gedeelte van de plaat, worden op het einde nog even wat sociaal bewogen nummers ten gehore gebracht. Dit nummer doet me wel een beetje denken aan Where's The Love. Blije baslijn. Een van de weinige nummers met wat groeipotentie ook, denk ik. Alhoewel dit nog steeds geen hoogvlieger is, ben ik toch wel blij dat het niveau weer wat omhoog gaat na de vorige matige nummers. One Tribe Y'All. Let's Catch Amnesia. Forget About That Evil. Het is in ieder geval goed bedoeld. 3,5*

15. Rockin' to the Beat
Dit nummer heeft een beat die me erg veel aan Billy Jean doet denken, met daarover wat gemuteerde vocalen en de synthesizergitaar die we ook kennen van (daar zijn ze weer) Daft Punk. Het kan zijn dat ik een BEP-overkill heb gehad, maar volgens mij heeft dit nummer wel erg weinig om het lijf. Redelijke afsluiter van het album. 2,5*

Conclusie: een veel te lange plaat; had track 8, 9, 11, 12 en 13 geschrapt en sommige nummers een halve minuut ingekort en je had een daverende popplaat gehad van net iets meer dan 40 minuten. Nu wordt het een krappe 3* in plaats van een hoger cijfer. Kwaliteit is er gelukkig wel te vinden op dit album: veel sterke en melodieuze hooks, effectief gebruik van de pitch en de autotune (niet in elk nummer, maar soms werkt het meer dan goed), leuke productie met knipogen naar recente electro-hypes. Het is vooral de overdaad (70 minuten is bijna altijd teveel voor een studio-album) die schaadt, alsmede de soms wat te vol gestopte nummers en de her en der bijzonder kinderachtige teksten. 3* lijkt me dan ook meer dan genoeg. Nu maar hopen dat Rock That Body de tweede single wordt.

Hip Hop? Ik vind dit niet meteen Hip Hop. Eerder Dance hier.

En inderdaad, Rock That Body vind ik ook echt geweldig! Maar het album in het geheel valt wel tegen, mede door de lange speelduur inderdaad.

Dance, maar toch zeker ook hiphop.

Ja zeker wel hip/hop in combinatie met dance.

Elementen van, op zijn max.

Die schaamteloze autotune terzijde, dit album is weer een schoolvoorbeeld van hapklare brokken popmuziek zonder ziel of inspiratie. Een puinhoop.

Ik weet niet wat ik ook zo leuk vond aan deze cd, maar na een tweede luisterbeurt is er bijna geen 1 nummer die ik nog leuk vind.

Er zijn blijkbaar nog mensen die zich kritisch opstellen t.o.v. dit stelletje gebakken lucht. Dat was vroeger toch anders, het was de band waar je bijna niets fout mocht over zeggen. In 2003 was Elephunk het album dat je moest hebben, in 2007 werd BEP officieel erkend als populairste band in Vlaanderen en in 2009 staan ze opnieuw op de eerste plaats van de hitparade met hun Boom Boom Pow. En ik snap de hype nog altijd niet. Zelfs een station als Studio Brussel draait het plat, terwijl iets als Abba daar helemaal uit den boze is. Je muziek mag nog zo slecht zijn, als je het onwaarschijnlijk pretentieus verpakt met een strikje 'wij zijn hip' of 'wij zijn alternaief verantwoord' zal het wel verkopen.

Het zonder twijfel de orgineelste hip/hop wat er op het moment is.
'Kanye West' probeerde het,Black Eyed Peas is het gelukt.

Die singles van Kayne West vind ik als hitparademuziek nog leuk, daar zit tenminste nog een beetje gevoel, ritme en melodie in. BEP is gewoon kotsherrie waarin elk aspect van muziek gewoon ontbreekt. Als dit iets origineels moet voorstellen dan mogen er van mij nog 1000 retro-artiesten genre Duffy of Last Shadow Puppets bij komen. Waar zit de ziel, het originele of gewaagde aspect van de muziek? Ik hoor enkel pretentieuze troep, de naam muziek niet eens waardig.

Dat heb ik dan een beetje gemist. In mijn omgeving was er niemand die Elephunk had en daarvoor had ik sowieso nog nooit van ze gehoord. Heb het altijd wel een leuke singlesband gevonden. Best gevarieerd ook: dan weer een hiphop/soul-nummertje, dan weer iets funky's, dan weer iets met een dancevibe of een rocknroll-nummer. Het is bepaald geen muziek met eeuwigheidswaarde, maar voor mij wel prima amusement. Meer dan dat moet je er ook niet achter zoeken, denk ik.

Om dit nou met 'serieuze' muziek of zelfs hiphop in het algemeen te vergelijken lijkt me een beetje onzinnig. De serieuze benadering van dit soort popbands heb ik sowieso nooit begrepen, sommige users scheppen er wel erg veel plezier in dit soort bands continu af te zeiken... Beetje jammer, vind ik.

(overigens reken ik jou niet tot die categorie users)

Black Eyed Peas neem ik ook niet serieus en muziek hoeft voor mij niet persé serieus klinken (zelfs the Beatles neem ik niet altijd serieus) maar ik heb wel de nummers hiervan voorbeluisterd. De melodieën zijn wel érg simpel en van diepgang is geen sprake. Wat mij nog meer stoort is het gebrek aan emotie, het klinkt mij te mechanisch en te vlak en van dat voortdurende gebruik van autotune ga ik over de nek.

Ik heb niets tegen commerciële of hitparadepop op zich - het door Lost Highway vermelde Abba is een schoolvoorbeeld van goede hitparadepop - en "Fuck You" van Lily Allen bv. is weliswaar een kermisdeuntje maar het is goed gezongen, heeft een leuke tekst en melodie en het maakt mij vrolijk. Dat kan ik moeilijk zeggen van de nummers van Black Eyed Peas.

Ik heb dit album eigelijk geluisterd naar aanleiding voor hun concert op Werchter, aangezien ik er niet om heen kan. Maar ik vind het nog niet zo erg eigelijk deze CD, en live zullen sommige van deze nummers best wel een feestje worden denk ik.

eigenlijk moet the bep het laten bij singles alleen

komplete albums zijn de moeite niet, nu en dan een single die er net ff uitspringt maar het meerendeel is van zon bedroevend niveau dat je je afvraagt waarom men uberhaupt een album denkt uit te moeten brengen, en dat geld voor nog duizenden so called 'artiesten'

De serieuze benadering naar BEP toe heeft alles te maken met het verleden van de groep (die jij overigens niet kent, waardoor begrijpelijk dat je niet begrijpt).
Check de lyrics van BEP Empire maar eens waar ze soort van kritiek geven op hiphop groepen en nu precies hetzelfde doen.
Ook in oude interviews spreken ze over hoe matig de "surface hiphop is" en nu doen ze er zelf aan.