a-ha - Foot of the Mountain (2009)

Verassend sterk album waarop A-ha naar mijn mening voor het eerst echt over de gehele linie 'volwassen' klinkt. Hiermee doel ik op het ontbreken van de wat meer oppervlakkige nummers met een hoog 'popdeun'-gehalte, zoals bv. (het refrein van) 'Analogue' van het gelijknamig album, 'Oranges on appletrees' van 'Lifelines', 'Summer Moved On' van 'Minor Eart Major Sky' en 'You're The One' van Stay On These Roads'. Een nummer als 'Riding the crest' zou hier in een andere situatie makkelijk aan kunnen worden toegevoegd, ware het niet dat de producer(s) ditmaal de plank volledig raak hebben geslagen! Zelf dit nummer is behoorlijk cool en helemaal niet poppy in negatieve zin.
Met 'Foot Of The Mountain' is A-ha eindelijk een weg ingeslagen die wat mij betreft nog wat meer bewandeld mag worden in de toekomst. Nummers als 'Start The Simulator' (doet me een beetje denken aan 'Space Oddity'), 'Real Meaning', 'Shadowside' en 'What There Is' zijn stuk voor stuk pareltjes waar ik nog erg van ga genieten voor de rest van mijn leven. 'Scoundrel Days' blijft voor mij de magnum opus van A-ha, maar de plek hierna is zonder meer gereserveerd voor deze plaat. Ik geloof weer!

Er staat geen enkel nummer op dit album waar ik me aan stoor.
Sterker nog, allemaal zijn ze voor mij te waarderen.
Dat kan ik van veel albums niet zeggen.

Paar weekjes laten sudderen/ronddraaien in mijn hoofd, en ik vind het ook een schitterende plaat.

Het start wat slap, the bandstand blijft voor mij wat hangen in middelmatigheid, en riding the crest is al iets beter maar ook nog niet geweldig.

Maar daarna is het gewoon genieten. What There is - Foot of the mountain - Real Meaning is een schitterend drieluik, met real meaning als absolute uitschieter. Dit 'warme' nummeris voor mij op dit moment mijn favoriete nummer van het album.

Shadowside valt dan weer wat tegen, klinkt iets te gewoontjes, iets te vlak, maar misschien goed dat het even wat minder wordt, want daarna gaat het terug in stijgende lijn verder tot aan de finish met Start The Simulator.

Een vlak stukje als aanloop, dan het eerste klimwerk met zelfs een col buiten categorie, een korte afdaling en dan verder klimmen tot op de Mont Ventoux, ze komen met deze plaat misschien niet als eerste boven, en de witte trui voor beste jongere gaan ze ook niet meer winnen, maar ze sprokkelen toch weer heel wat punten in het klassement 'beste popband met inhoud uit de jaren 80'.

Hele mooie plaat, ik vind scoundrel days nog altijd onklopbaar (veel te veel historie ook verbonden aan die plaat) maar deze leunt toch heel nauw aan bij analogue. Anders dan analogue, andere klankkleur ook, maar wel diezelfde warmte en flow. Mooi, mooi, mooi.

Jahoor, ik hoor toch echt een gitaar (acoustische) op het titelnummer.

Oei.. Ik weet vrij zeker dat er in elk nummer behalve Riding the Crest gitaren zitten, hier en daar wel verstopt maar ze zijn er absoluut!

Afgelopen zondag kwam de cd in Engeland de eerste week (de release daar was uitgesteld) binnen op nr. 5: de Nederlandse dj's/vj's...

... die snappen het echt niet. Mag best gezegd worden

Geheel mee eens..

Tijdens een van de vele promotiebezoekjes aan radiostations en tv programma's in Engeland (ze traden o.a. in het tv programma van Jonathan Ross) speelden ze live een cover van Depeche Mode: A Question of Lust. :

YouTube - a-ha - A Question of Lust live in BBC 2 radio (With Lyrics)).....original song by Depeche Mode

Tja, Nederland is nou eenmaal Duitsland en Japan voorbijgestreefd in slechte smaak. Dan komt een in alle opzichten gegroeide band als A-Ha hier helaas niet meer aan de bak (weer wel in Japan misschien, want daar slaat echt álles aan).

Op de TV in Engeland was er reclame gemaakt voor dit album, verscheidene keren op Sky. De muziek is daarnaast erg catchy, en zou veel mensen aan moeten spreken. Raar dat dat dus niet lukt. Want wat ik tot nu toe heb gehoord klinkt best goed.

Zozo, als ik dit zo lees krijg ik het vermoeden dat ik deze plaat onterecht zomaar aan mij voorbij heb laten gaan. Ik heb hun latere periode überhaupt een beetje links laten liggen en bleef met mijn hoofd altijd in die Manhattan Skyline hangen
Misschien dat ze weer een beetje in demand zijn geraakt omdat Coldplay van de daken schreeuwt hoe fantastisch zij ze vinden. Of misschien....misschien....maken ze gewoon nog steeds prima platen.
Ik ga deze snel halen in de hoop een plaat te horen die Scoundrel Days misschien wel benaderd. Dat zou me toch wat zijn! Vol verwachting klopt mij hart!

geweldig album! Bandstand vind ik het minst.. mijn favoriete: Foot of the Mountain, Nothing is Keeping you Here, Mother Nature goes to Heaven, Shadowside..

de nieuwe single in UK gaat worden: Nothing is Keeping You Here (uitstekende keuze), de single gaat nog wel remixed worden.

de nieuwe single voor buiten de UK wordt: Shadowside (ook hier wordt een geremixede versie van uitgebracht), Shadowside zal in de UK de 3e single gaan worden....

En nu maar hopen dat ze naar Nederland gaan komen tijdens hun tournee!!!

Zag (en hoorde) net een optreden van a-ha op de Duitse TV. Ze speelde eerste The Sun Always Shines..., toen Scoundrel Days en daarna The Bandstand. En helaas moet ik zeggen dat ik het toen heb afgezet. Zo goed ik deze band de laatste tijd ben gaan vinden, zo slecht vond ik hun live performance klinken. En dan heb ik het vooral over de stem van Morten. Ik zet de cd maar weer op.

Na alle lof die ik hier las, heb ik ook een poging gewaagd om het nieuwe werk te gaan beluisteren..

Moet eerlijk zeggen dat het wel een leuk en aardig album is, en dat er mooie melodieen op zitten, maar het is wel HEEL erg electronisch allemaal.. In vergelijking met hun eerdere werk, mis ik toch wat gitaar geluiden.. (was al niet heel veel, maar nu bijna niks)
Het doet me heel erg denken aan de 1e 2 Depeche Mode albums, qua geluid.
Mijn vriendin riep dat het op Keane leek, ik snap wel wat ze bedoeld, maar Keane kopieert natuurlijk alles van de jaren 80 qua sound, maar misschien heeft A-ha toch ook weer een beetje naar Keane geluisterd.

Wat ik vooral mis, zijn de mooie uithalen van Morten.. hij zingt zo erg relaxed, het lijkt wel of ie ze vanuit bed heeft ingezongen..

Al met al denk ik dat voor mijn persoonlijk met wat meer instrumenten, en wat gedurfderererere (:P) zang echt een heel goed album kan zijn...

Nu.. leuk.. maar niet heel bijzonder...

3 sterren voorlopig...



En wat een onzin statement... Als er 1 band niet is verpauperd is het DD wel.. Hun album Astronaut laat dat wel horen. Feit dat ze iets nieuws willen proberen (in dit geval met de verschrikkelijk Timbaland en lake..) is alleen maar een getuigenis van lef. Als Madonna of David Bowie het doet is het fantastisch en gewaagd, als DD het doet is het zielig.. Ik snap die kritiek echt niet.

Ik moet ook nog zeggen dat die samenwerking me nog veel positiever is uitgevallen dan ik gevreesd heb...

Zo.. dat moest ik effe kwijt



In Duitsland is David Hasselhof ook een groot artiest

Oke, dat heb je verkeerd begrepen. Zie vooral even mijn commentaar bij het laatste DD-album, waarin ik mijn verbazing toon waarom DD uberhaupt het lef wil tonen om iets nieuws te proberen. Waarom toch? Blijf lekker net als A-ha op deze plaat trouw aan je roots, dat werkt het beste. Foot of the Mountain vind ik namelijk een prachtig mooi album geworden. Mijn kritiek richt ik hier alleen tegenover het laatste Duran Duran-album. Astronaut vind ik namelijk erg sterk.

Waarom? tja, het is heel makkelijk om voort te borduren op wat eens succesvol, daarom vind ik het dus wel gewaagd als je wat anders probeert. Zal ongetwijfeld ook te maken hebben met het feit dat alles wat Timbaland aanraakt in goud veranderd (behalve dit DD album dan ) dus dat is marketingtechnisch gezien ook een logische keuze... Of het een wijze keuze is, is een 2e, maar ik vind het wel "ballen" als je dat durft. Net zoals ze nu met Mark Ronson gaan opnemen..

Als A-ha dit ook zou doen zou ik dat alleen maar toejuichen.. stap eens af van de routine.. doe eens gek..

In het geval van dit album grijpen ze juist terug op "vroegah" en dat is nou juist hetgene wat me teleurstelt.. terwijl het verder wel een ok album is...

En de laatste van grunge held Chris Cornell

AU AU AU!!!

Toen ik de titeltrack hoorde kwam deze band ook meteen in me op, dat typische "Hopes and Fears" geluid. Vergelijkingen zijn zowel instrumentaal als vocaal te maken.

Ik moet zeggen, vind het allemaal wel aardig klinken. Leuk om te horen dat ze nog steeds op een goed niveau produceren, echter beklijven de songs imo veel minder dan het oude werk. 3 sterren kunnen er wel vanaf, maar meer zal het niet worden, vrees ik.

***

Ik ben het na meerdere keren luisteren een beetje eens met Lennon; het is allemaal af en toe wel iets te gezapig, en de opmerking dat het lijkt "alsof Morten uit zijn bed zingt" onderschrijf ik volkomen. Verder gewoon een lekkere, kwalitatief goede plaat. En a-ha mag van mij experimenteren wat ze willen (ze zijn al wel eens vaker gedurfd uit de hoek gekomen) maar laten ze Timbaland alsjeblieft links laten liggen...

Over het (gedeelte) van het concert dat afgelopen zondag op tv was, Morten was vooral aan het begin van het concert erg slecht bij stem, kromme tenenwerk absoluut. Toch jammer dat je niet verder hebt gekeken rkdev, later werd het absoluut beter. Iedere zanger heeft wel eens een slechte avond en het was duidelijk merkbaar dat hij er zelf ook van baalde. Neemt niet weg dat z’n stem aan het veranderen is, ook niet zo heel gek als je bijna 50 bent maar het lijkt minder krachtig te zijn geworden.

Nu vind ik dat Morten lang niet altijd een goeie zanger is geweest, alhoewel hij naar mijn mening een van de mooiste en meest veelzijdige stemmen heeft, het vermogen er “live” goed mee om te gaan lijkt vaak te ontbreken. Alsof hij er niet genoeg controle over heeft.

Ook tot Paul’s grote frustratie, zoals hij in het nummer “Daylight’s Wasting” (uit 1996, met zijn soloband Savoy) zingt:

I had a band of certain fame
The brownstone walk
Ups was our name
The singer was fair but got it wrong
He never did justice to my songs
He did more for me and that's a fact
When he went and stabbed me in the back

Een akoestische live uitvoering van dat nummer kun je hier beluisteren: YouTube - savoy - Daylight's Wasting (Live)

Over dat het nieuwe album misschien te gezapig is, te weinig gedurfd, hier ben ik het gedeeltelijk mee eens. In een recent interview met Magne en Morten zei eerstgenoemde dat hij het album het liefst veel meer “harcore electronic” had willen laten klinken maar dat Paul een voorkeur had voor ook een meer organisch geluid, met strijkers e.d. Elk album dat A-ha opneemt lijkt een soort van compromis te zijn tussen de drie individuele smaken, waar Magne vrij experimenteel is in zijn soloprojecten is Paul meer van het grootse, zeer gedetailleerde muziekwerk. Een perfect A-ha album bestaat naar mijn mening nog niet, alhoewel Scoundrel Days aardig in de buurt komt (afgezien van Cry Wolf…), dat is misschien ook wel onderdeel van hun drive en wat de “fans” zo lang tot “fans” maakt, een gedeeltelijke bevrediging. Dat maakt hun live-muziek weer erg interessant, omdat de nummers dan meestal rauwer klinken.

Toch ben ik van mening dat Foot of the Mountain een erg sterk album is met kwalitatief hoogstaande nummers.

Dit is wel een erg fijne versie van "Scoundrel Days", Morten erg lekker op dreef:

YouTube - Scoundrel Days (Bergen '94)

En van afgelopen vrijdag, Morten solo "A Change is gonna come":

YouTube - Morten Harket -"A Change is Gonna Come"

Hoorde het titelnummer gisteren op Radio 1 (Langs de lijn), het wordt in ieder geval gedraaid, maar een groot publiek zal het niet bereiken.
Iemand naast me dacht overigens dat het Keane was...

Dat nummer is lijkt ook enorm op Keane. Wel wat onorigineel, maar ik vind het een goed nummer en daar gaat het om.
Ben trouwens ook wel een Keane fan.

Ik ook, geweldige band.
Van dit album vind ik overigens "Nothing Is Keeping You Here" een echt Keane nummer.

Ik ben het eens met rkdev: "Nothing Is Keeping You Here" klinkt inderdaad érg Keane. In Groot-Brittannië komt dat nummer nu op single uit, in een remixversie (is wel via YouTube te vinden). In Europa komt een remix van "Shadowside" eerst als single uit. Voor beide nummers worden videoclips gemaakt.

Ik vind het verwijt dat A-ha teveel als Keane zou klinken trouwens wel een beetje vreemd. Bands als Keane en Coldplay zijn amper tien jaar actief, terwijl A-ha al 25 jaar rondhuppelt. Bovendien geven die bands zélf aan dat A-ha een inspiratiebron voor ze vormt.

Wat het scoren van "Foot of the mountain" (zowel album als single) betreft: Wij willen er in Nederland niet aan, maar in Duitsland waren beiden een grote hit. Het album stond daar zelfs op nummer 1. Dus de vraag dient zich aan: ligt het aan A-ha, of ligt het aan de slechte muzieksmaak in Nederland?

Ik vind dit wel heel veel lof voor een band die al 25 jaar meedraait en mijns inziens met dit album een aardige plaat heeft afgeleverd, niet meer maar ook niet minder.
Ik vond ze nooit eerder zoveel op Keane lijken als hier, dus ik ga ervan uit dat hier sprake is van wederzijdse bestuiving...
En overigens, laten we het niet hebben over de muzikale smaak van onze oosterburen, Dennie Christian werd daar wel groot...

Ik vind de muzikale smaak van Duitsers in veel opzichten superieur aan de onze. Ik vind het ook terecht dat "Foot of the mountain" daar een vette hit is, zeker als je kijkt naar de bagger die hier de Top 10 vervuilt.

Ik vond A-ha op hun vorige cd (Analogue) trouwens veel meer op Keane lijken dan op dit album. Qua sound zit "Foot of the mountain" dichter in de buurt van "Lifelines" uit 2002, met zelfs een vriendelijke knipoog naar hun eighties-tijd (toen de leden van Keane nog op de basisschool zaten). Analogue werd in Engeland zelfs gepromoot als "the original Keane" en de gelijknamige single werd mede daardoor een Top 10-hit; hun eerste in 18 jaar tijd.

Ik denk inderdaad ook dat er wederzijdse bestuiving is tussen een aantal bands die openlijk hun bewondering voor elkaar uitspreken. In dit rijtje horen Coldplay, Pet Shop Boys, A-ha, Keane en zelfs The Killers.

Dat zegt toch niet dat ze op een gegeven moment wat kunnen kopiëren van Keane?
Maar ik vind het ook geen verwijt. Eerder een compliment.
Maakt mij niet uit als iets gekopieerd is, als het maar swingt.
Ik vind alleen het titelnummer op Keane lijken, de rest niet.

Klopt, Harribo. Het valt dan ook niet te ontkennen dat een nummer als "Nothing is keeping you here" érg klinkt als een Keane-nummer, hoewel je dat bij de single-remix minder goed hoort.

Ik deel je mening: zolang de nummers maar goed in elkaar zitten. En daar zorgt A-ha doorgaans goed voor, met 4 prima albums op rij.

Heb deze mix net op youtube gehoord, maar ik vind het echt geen verbetering. De mooie melodie uit de albumversie is helemaal om zeep gehaald.