Eminem - Encore (2004)

Hier moet ik toch even mijn hart over luchten. Alvast excuses voor de enorme lap tekst.

Ik leerde Eminem kennen via een vriendin, die weg was van The Marshall Mathers LP. Omdat zij zo enthousiast was en ik Stan een geweldig nummer vond (Stan werd al vroeg veel gedraaid op 3FM) en het geluk had een vakantiebaantje te hebben in een warenhuis, heb ik het album diverse keren door de winkel laten schallen (niet iedereen was daar even blij mee). Het album was in de aanbieding, dus ik heb het toen ook gekocht. The Marshall Mathers LP groeide uit tot één van mijn favoriete cd's. Het album is duister, neemt je mee naar de donkere kanten van de ziel, is humorvol, schockerend en fascinerend (niet zelden allemaal tegelijk). Eminem had de kracht om je van het ene gevoel naar het andere te slingeren. Kritiek die je op hem kon hebben, ontkrachtte 'ie al voordat je de kritiek kon verwoorden.

Daarna kwam te Eminem Show, wat commercieler, gelikter, meer cartoonachtig (niet de cartoonachtigheid van The Slim Shady LP, maar veel braver), maar het album had toch een paar verdomd goede en lekkere nummers.

En nu is Eminem's laatste wapenfeit Encore. En tja... Nee, dit is helemaal niet waarom ik van Eminem hield. Om eerlijk te zijn word ik er droef van hoe de subtiele en tegelijkertijd onsubtiele humor met dubbele bodems en teksten waarover is nagedacht en aan is geschaafd, zijn vervangen door de veel te gemakkelijke poep-en-pieshumor van Puke, My 1st Single, Big Weenie en Ass Like That. Het is allemaal veel te simpel en veel te banaal. En natuurlijk is daar de verplichte eerste dancesingle (Just Lose It), die het presteert én een veel zwakkere broeder én een herhalingsoefening van Without Me te zijn. Een heel album lang heeft Eminem nauwelijks iets boeiends te melden. Waar hij dat wel doet, vergist hij zich regelmatig. Zo rapt hij dat de Shady Records/Murder Inc of 50 Cent en Eminem/Ja Rule vete "way beyond some Jay-z and Nas shit" ging (in Like Toy Soldiers). Sorry Em, maar die disses die ik heb gehoord zouden echt nog geen voetnoot zijn in de strijd tussen die twee verbale zwaargewichten. Waar de teksten wel ergens over lijken te gaan, heb ik het gevoel van "been there, done that", zoals in Crazy In Love over zijn haat/liefde verhouding met Kim en Mockingbird, wat weer een herhalingsoefening is van het al zwakke Hailie's Song. Alles wat in die nummers wordt gezegd, heeft hij allang eerder en beter gezegd. Over de muziek kan ik kort zijn: de producties van het album zijn gelikter dan gelikt en missen de kracht en de duisternis die The Marshall Mathers LP en The Slim Shady LP voortdurend spannend hielden.

Waarom dan toch twee sterren? Tja, het is net als met je eerste liefde. Nadat de liefde over is en je elkaar een paar jaar niet hebt gezien, merk je ook pas op dat ze dikker is geworden, wel een heel raar lachje heeft en haar hobbies saaier zijn dan een gemiddeld bezoek aan een woonboulevard. Maar je herinnert je ook de mooie tijd die je hebt gehad en ondanks alles snap je toch ergens ver weg waarom je van haar hield, zeker als de herinneringen weer langzaamaan boven komen drijven. Met andere woorden: Eminem blijft Eminem en of hij nou een heleboel of niks te melden heeft, het is Eminem. En Eminem op een halve of een kwart kracht, is nog altijd interessanter dan zo'n 90% van alle andere mc's op volle kracht. Maar de liefde, die is wel voorbij.

Als Eminem op een wat agressieve manier rapt bevalt hij me het best, bijvoorbeeld zoals in 'Mosh'. Maar het grootste probleem van dit album is dat er weinig inspiratie van uitstraalt. Eminem lijkt zijn beste tijd gehad te hebben.

2,5 ster.

Inderdaad de minste plaat van de beste man, vlak en ongeïnspireerd. Muzikaal en tekstueel stelt het allemaal niet veel voor en de positieve uitschieters zijn inderdaad op één hand te tellen. Het voelt ook aan als het laatste album van Eminem, maar ik hoop niet dat dit zijn daadwerkelijke 'toegift' zal zijn. Kom op, nog één sterk album om het af te leren!

Vind het maar een matig Eminem album. Heb niet zo veel te klagen over de goede nummers, Mockingbird, Like Toy Soldiers en Just Lose It vind ik gewoon goed.
Maar het probleem zit hem meer in de "fillers," en het album staat daar vol mee. Puke bijvoorbeeld is niet om aan te horen. Over het algemeen veel op volgende rammen, en daardoor niet meer dan een
2.5*

Heb een soort haat-liefde verhouding met dit album. Aan de ene kant is Eminem best sterk op pakweg de eerste 7 tracks, maar daarna gaat het zohard de afgrond in. Het is allemaal niet fris meer, niet grappig meer en ook de producties zijn vreselijk. Dre lijkt veel te snel tevreden te zijn, en Eminem zelf doet ook niet al te veel goed als producer. De emorm irritante drums op Mockingbird bijvoorbeeld.

Mockingbird vond ik een paar jaar geleden wel een mooi nummer, maar nu zie ik dat wel totaal anders. Die track kennen we al, en stukken beter, van TES. En waar het daar nog eerlijk leek, was dit meer een cheape cash in. Melodramatische piano, en dan maar een verhaal vertellen dat we allemaal wel kennen. Word er niet al te blij van.

Toch heeft dit album ook wel wat goede tracks, maar als album faalt het enorm. Daarom kom ik niet verder dan 1.0 sterren, terwijl er toch tracks opstaan die ik zelf nog best vaak luister. De bonus tracks zijn stuk voor stuk geweldig, en Encore is een van de weinige tracks waar ik de driekoppige hydra tot zijn recht zie komen.

Nadat Shady een geweldig album uitgebracht genaamd: The Eminem Show, komt hij nu met zijn opvolger: Encore.

Als ik terug ga ik mijn jeugd, zie ik mezelf nog los gaan op nummers als: Just Lose it & Ass Like That! Maar als ik nu kijk, moet ik toch beoordelen op kwaliteit.

Laten we dan maar beginnen bij nummer 5 want de nummers ervoor zijn toch zeer matig.
Bij Like Toy Soldiers begint het. Een mooi kwaliteits nummer. Dit is de Eminem die toch wat kwaliteit hier levert!

Oke Puke, een nummer wat je juist geweldig of echt verschrikkelijk vind.
Ik snap dat hier negativiteit over geproken is, maar ik blijf flow hier echt goed vinden.

OOH IK VERGEET MOSH! altijd een nummer dat ik vergeleek met White America! Ik kees het laaste net wel als beter, maar ook dit nummer doet het zeer goed!

Stomp, push shove, mush, fuck Bush

My first single is ook nog wel aardig, slaan we wat over. en zijn de volgende goede nummers:

- Just Lose it
- Ass Like That
- Mockingbird
- One shot 2 shot
- Encore

En daar blijft het eigenlijk wel bij...

Nummers als: Rain man - Big weenie..... Ik wil er niet eens over beginnen

Shady's slechtste album tot nu toe. Desastreus als je het begint te vergelijken met de vorige twee meesterwerken eigenlijk.

De absolute climaxen zijn de drie 50 Cent collaboraties, Like Toy Soldiers, Mosh en Mockingbird.
Yellow Brick Road, Rain Man, Just Lose It, Ass Like That, Crazy In Love en One Shot 2 Shot zijn ook goed, maar kunnen zich niet meten met de hierboven vermelde tracks. Evil Deeds is op zich ook tof, maar de eerste strofe is tergend slecht.

Puke, My 1st Single en vooral Big Weenie zijn grote vergissingen.

3* voor deze teleurstelling.

Destijds vond ik het een erg teleurstellend album.Tegenwoordig kan ik Encore wat beter hebben maar het blijft wisselvallig en af en toe zelfs wat flauw.Dat laatste gaat voornamelijk over sommige teksten die wel van een erg bedenkelijk niveau zijn.Ook zijn de beats regelmatig niet al te sterk bevatten te weinig afwisseling.Uitzonderingen zijn ondermeer,(natuurlijk) Mockingbird,Just lose it en toch ook wel Rain man.Na Encore haakte ik eigenlijk af wat Eminem betreft maar krijg nu toch weer zin om aan het wat recentere werk te beginnen.Ben benieuwd maar voorlopig blijft dit nog zijn zwakste album.