Madonna - Like a Virgin (1984)

Favoriete tracks

Shoo-Bee-Doo (1 stem)

Ondanks de stompzinnige titel een van mijn favoriete nummers van dit album, geweldige opbouw en zo heerlijk meeschreeuwen

Ben de enige die daar zo over denkt blijkbaar. Heerlijk.

Gewoon een klassieker

Deze vrouw heeft veel betekend in de pop muziek

Naar mijn mening dan,

Like A Virgin, waarvan de betekenis overigens helemaal wordt uitgediept in Reservoir Dogs, is één van Madonna's klassiekers en de klank dat daar uit haar keelgat komt is leuk en herkenbaar aan Madonna. Material Girl is er ook nog, stuk minder dan Like A Virgin, maar opnieuw erg Madonna.

Nadat ik heb gemerkt dat ik toch wel een beetje een zwak heb voor Madonna moest ik natuurlijk even de platenbakken bij de kringloopwinkel af en missie geslaagd; Like A Virgin lag er tussen, met een mooie hoes en een krasvrije plaat (wat redelijk bijzonder is, wanneer je al die troep in de kringloopwinkel ziet) en ook nog eens voor een vriendelijk prijsje. Net als True Blue ontkomt het niet aan de poppy-eighties-feel maar Madonna leert me om over mijn fobie voor dat soort pop heen te komen, en er gewoon van te genieten. Want dit is, misschien een tikkeltje minder dan True Blue, gewoon een hele lekkere plaat van de popdiva. Er staan zeker mindere nummers op; zo kan Material Girl me niet helemaal bekoren, Pretender vind ik ronduit slecht, en ook Stay is een twijfelgevalletje. Maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt door de genoeg heerlijke pop-dance nummers als Over and Over en Into the Groove, de onsterfelijke hit Like A Virgin (titeltrack) of de toch wel best mooie Shoo-Bee-Doo. Mooiste nummer is voor mij echter Love Don't Live Here Anymore, daar hou ik nou van! En ook al is niet alle muziek even goed, de plaat is zoiezo de moeite waard door die bloedgeile cover. Waar de cover van Hard Candy 26 jaar na dato eerder voor braakneigingen zorgt, moet ik hier toch wel een beetje bij kwijlen. Ze doet me beetje denken aan (een opvolger van) Marilyn Monroe, zelfs inclusief de moedervlekken op haar gezicht, maar dan is de onschuld al lang uit het plaatje verdwenen en blijft er pure sex over. Of ze nu gekleed is in wit of niet. In ieder geval heb ik weer een fraai exemplaar om in mijn platencollectie te stoppen.

Een aantal nummers hebben ondertussen net zo’n cult status verworven als de albumcover. Inmiddels klinkt dit album natuurlijk gedateerd maar doet niet af aan het feit dat dit een retestrakke 80s popplaat is. Nummers als ‘Like a virgin’ en ‘Material girl’ zijn pure pop perfectie maar naast deze twee klassiekers staat ook nog het lekkere en minstens zo klassieke ‘Into the groove’. Buiten deze drie nummers zijn er geen echte knallers meer te vinden maar ‘Dress you up’ en ‘Love don’t live here anymore’ zijn ook beide de moeite waard op deze plaat. Alle overige nummers zijn aardig maar zijn weinig memorabel en niet bepalend voor de gehele Madonna discografie. Desondanks de gedateerde sound denk ik dat deze muziek vreemd genoeg op een bepaalde manier als tijdloos kan worden beschouwd; huidige tieners luisteren ook nog veel naar de classics van Madonna. Dat zegt veel over de veel besproken artieste die live eigenlijk helemaal niet veel voorsteld. Een entertainer is ze echter zeker!

LIKE A VIRGIN 1984

Elke navel zingt zoals hij gebuikt is.

Toen de blote navel van Madonna ons in 1984 toelachte op het televisiescherm
werden wij als puber meteen in het kruis aangesproken. En in het leven van Madonna
heeft het kruis altijd centraal gestaan. Net als Prince paarde zij in de jaren 80 seks aan religie.

Haar tweede album Like a Virgin bezegelde ook haar internationale doorbraak.
Zijn de composities nog hoorbaar in handen van een songwriters team dat Madonna
maar al te graag wil groot maken, toch slaagt zij er als nog jonge zangeres en stoeipoes in
om, veel meer nog dan op haar debuut, de songs naar haar wispelturige hand te zetten.

De discodreun van Like a Virgin stond in december 1984 in schril contrast
met de meezinger Do They Know It's Christmas van Band Aid. Een scharniermoment.
Tot aan de legendarische kerstsingle regeerde de Britse popmuziek (de meeste artiesten
zijn trouwens op die plaat te horen) de wereldzeeën. Madonna kondigt een verschuiving aan.
Vanaf 1985 vinden Amerikaanse artiesten weer gemakkelijker de weg naar Europa.

Voor Material Girl heb ik altijd een zwak gehad. Dat vond ik een geniale zet.
Madonna als de Marilyn Monroe van de 80s pop. Alles klopte in de clip en het was
ook een prettig liedje. Opvolger Angel werd overschaduwd door twee soundtrack hits.

In de US was Crazy for You één van de best verkochte singles van 1985.
Maar de bijhorende film Vision Quest (1985) ging in Europa eerder onopgemerkt voorbij.
Daar vielen de fans voor de dansvloer kraker Into the Groove. Desparately Seeking Susan
was de perfecte teenybopper film en Madonna's ster schitterde hoog aan de hemel.

Het succesvolle jaar 1985 werd afgesloten met het frivole Dress You Up.
De rest van het album bevat vooral opvulsel, maar dat hoort ook zo bij hit acts.

De oorspronkelijke CD release van dit album zet bonustrack Into the Groove
tussen de oorspronkelijke plaathelften. Jammer genoeg werd het nummer op de remaster
niet meer in de tracklijst opgenomen. Daar prijken enkel twee bijhorende dance remixen.

No way, vind het samen met Dress You Up en Like A Virgin zelfs bij de beste Madonna tracks behoren. Blijf het zelfs een erg fijn album vinden. Zelfs de overige albumtracks zijn lang niet zo matig als die van haar eerste album.

Nee Musicfriek, je bent niet de enige met een zwak voor Shoo-Bee-Doo!
Daarnaast mooi werk van Nile Rodgers op deze plaat.

De singles van Madonna kan ik als kind van de jaren 80/90 wel dromen en nummers als Like a Virgin en Material Girl kan ik zeker bestempelen als jeugdsentiment, maar de glans van die songs zijn eigenlijk compleet verdwenen. Het zijn nog steeds best leuke nummertjes, maar niet meer dan dat. Eigenlijk is het ook nooit meer dan dat geweest besef ik mij terwijl ik dit schrijf.

Net als bij het eerste album zijn eigenlijk alleen de singles enigzins de moeite waard. De overige nummers vallen totaal niet op en blijven ook niet hangen. Middelmaat is op dit album meer regel dan uitzondering. De nummers Material Girl, Like a Virgin, Love Don't Live Here Anymore en Dress You Up trekken het gemiddelde aanzienlijk omhoog, maar dat heeft waarschijnlijk meer met het eerder genoemde jeugdsentiment te maken.

Het album dat ik hier heb liggen bevat overigens niet de track Into the Groove. Met dat nummer erbij had dit album van mij waarschijnlijk dezelfde waardering gekregen als het debuut van Madonna. Nu staan er echter meer matige nummers dan redelijke nummers op in mijn ogen en dat zorgt ervoor dat ik dit album een klein stapje terug minder vind dan het eerder genoemde debuutalbum.

Definitieve doorbraak van Madonna. Bleek geen eendagsvlieg zoals we allemaal weten.
Het is een plaat met leuke momenten, maar vind het geen hoogvlieger.
Het zit allemaal gedegen inelkaar, maar veel liedjes zijn toch wat niemendallerig en tijdsgebonden.
Ik begrijp wel de hitstatus. Haar peformance en uitstraling droegen een heleboel bij en feitelijk had ze weinig concurentie. Material Girl vind ik nog altijd een heel aardige song.
Albums als Like A Prayer en met name Ray Of Light zijn bepaald beter. Meer inhoud en songmatig een stuk constanter.
Madonna heeft het nooit van haar zangtalent moeten hebben en dat haal je hier duidelijk uit.
Hoe dan ook heeft Madonna een lans gebroken voor veel vouwelijke sterren. Recentelijk natuurlijk Lady Ga Ga.

deze plaat is gewoon typisch madonna, de teksten met de muziek, gewoon de hele sfeer op deze plaat is geweldig! en haar uiterlijk van die tijd helpt ook wel mee natuurlijk het is bij mij toch altijd gewoon weer een klein feestje als deze opstaat!

It's a metafor for big dicks.

(In de openingsscene van de film Reservoir Dogs legt Mr Brown/Quentin Tarantino uit waar het
nummer Like A Virgin van Madonna volgens hem over gaat)

Dick dick dick dick dick dick dick dick dick.

How many dicks is that?

A lot.

Vandaag via ...back to the eighties op t.v Madonna voorbij zien komen en gedacht ach laat ik die eens uit de vinylkast pakken. Een prima merk dat Madonna. Toenmalige baas van Sire records geloofde eerst blijkbaar niet dat ze ook zo echt heette. Te mooi om waar te zijn. Leuk is ook de uitspraak; Ik wil de wereld veroveren. Dat is haar voor een hele tijd goed gelukt. Dit album betekende de definitieve doorbraak voor de toen al zeer eigenzinnige Madonna. Tijdens de 1ste MTV Music Video Awards wilde haar manager dat ze Lucky Star deed, wat toen nog in de hitlijsten stond. Maar nee de Diva wilde een (zei het vals gezongen) live uitvoering van Like a Virgin, in een sexy trouwjurk kroelde ze als een krolse kat over het podium en liet de sterren van toen met een open mond en rollende ogen achter. Kort erna was MadonnaMania een feit en liepen er binnen de kortste keren een schare lemmingvrouwtjes achter haar aan die er perse op dezelfde wijze eruit wilden zien. Leuk om zo met terugwerkende kracht de geboorte van een wereldster te zien. Wat dit album betreft is het muzikaal gezien armoe troef en een zangeres is het eigenlijk nooit geweest. Wat ze wel is is een geniaal strateeg en een volstrekt uniek artieste. De hits vind ik wel aardig om weer eens te horen; Material Girl (de clip a la Marilyn Monroe), Like a Virgin (een nummer die geankerd is in de sfeer van dat jaar) en het dansbare Dress You Up en Get into the Groove. De rest is van voorbijgaande aard. Maar krijgt wel een halfje erbij voor het feit dat het wel een bepalend album is geweest voor Madonna.

Ik denk dat er destijds veel muzikanten niet blij waren met de komst van Madonna en stiekem dachten: Wie denkt dat kauwgom kauwende kreng wel niet dat ze is? Tijdens de New Music Seminar 1984 zit ze als enige vrouw aan een tafel vol mannelijke muzikanten. Met John Oates van Hall & Oates heeft ze een discussie over videoclips: NMS1984

Als hardrock en synphonische rock muziekliefhebber was het destijds (en zelfs nu nog) not done om naar zeg maar (dansbare) pop te luisteren. Ik heb met dit in mijn achterhoofd jarenlang min of meer stiekem naar Madonna geluisterd en vanaf het begion vond ik haar muziek (en haar uiterlijk) aanstekelijk en tijdloos in mijn oren klinken. Had voor de ''verboden'' muziek dan ook aparte cassettebandjes die ik angstvallig verstopte als ik (metal) vrienden over de vloer kreeg. Zelfs nu nog zal ik niet zomaar tegen iedereen zeggen dat ik graag naar pop luisterd zoals Micheal jackson, Madonna, George Micheal en meer van deze jaren '80 artiesten.

Voor een paar jaar terug heb ik besloten om het grijs gedraaide bandje te vervangen door een CD, daar ik een verzamelaar en liefhebber ben van oude en eerste CD uitgaves heb ik via ebay een eerste CD persing uit 1985 van deze titel kunnen vinden in mint staat, de zg ''Taget'' CD van Sire records met het gele labelopdruk en het matrixnummer dat eindigd met #01 op de CD run out.

Waarom zou je dat doen? Als je 16 bent snap ik dat enigszins nog wel, maar voor wie of wat zou je je schamen? Er gaan duizenden mensen in het openbaar naar een Toppers concert zonder enige gene... dus het valt best mee toch?

In de jaren 80 en begin jaren 90 was dat toch zeker zo. Ik had er altijd wel schijt aan en kon wel lachen om de grappen. Maar je moest into obscure shit zijn, wilde je er echt bijhoren. Tegenwoordig ervaar ik dat niet meer. Althans niet onder de oudere generaties. Moest wel lachen toen ik onlangs bij Steelwing meewarig werd aangekeken door een stel puistenpubers die eruit zagen alsof ze uit de videoclip van Bad waren weggelopen. Ik zie er niet 'metal' meer uit, weet je. De jeugd van tegenwoordig wil kennelijk in alles de jaren 80 nabootsen.

Like A Virgin vind ik ook een geinige plaat. Maakt wat herinneringen los van een tijd dat mijn familie nog wat completer was. Material Girl heef een reetschoppende lick onder het refrein hangen. Heel functioneel maar toch heel dwingend. Verder zal het niet verrassen dat ik wel wat voel bij opzwepend spul a la Dress You Up. Into The Groove heeft een onweerstaanbare baslijn.

Dingen als Shoo-Bee-Doo (gawd wat een titel) en Love Don't Live Here Anymore zijn draken eerste klas. Maar dan nog hebben ze dat happy bubblegumsfeertje van vroeger. Crazy For You had er ook nog wel bij gemogen maar helaas was dat kennelijk slechts een single only-dinges.

Duidelijk is dat de singles ook gelijk de beste nummers zijn. Hare majesteit is een vrij matige zangeres maar beschikt toch over een onmiskenbaar charisma. Ik kan niet anders verklaren dat ik met droge ogen kan te luisteren naar een mokkeltje dat op de meest onlogische momenten van hoog naar laag zwiert met compleet verschillende timbres.

Nostalgie is a bitch.

Ik kwam net tegen op Twitter dat deze vandaag precies dertig jaar geleden werd uitgebracht, op 12 november 1984. Waar blijft de tijd... Een reden voor mij om Like a Virgin weer eens te draaien.

Ach, voor mij is dit ook pure nostalgie. Er waren in de tijd dat dit album van Madonna verscheen maar twee toonaangevende artiesten in de top 40, Madonna en Prince. Prince vond (en vind) ik muzikaal veel interessanter, maar Like a Virgin is toch nog steeds leuk om te horen, alhoewel het misschien muziek was voor een andere doelgroep dan een jongen van net in de 20 (destijds dus.
Maar er staan enkele prima nummers op, en het klinkt nog steeds redelijk fris.

Jeugdsentiment van de aller bovenste plank. Krijg echt een goed gevoel tijdens het luisteren van elke track 4 sterretjes van deze knaller

Ikzelf heb nog de oude Like A Virgin (geen remastered version). Ik vind dit een van de beste oude Madonna albums. Een echte klassieker en eigenlijk geen tegenvallend nummer. Dit is de echte Madonna en bovendien: die hoes is en blijft leuk...

5.0 pt voor into the groove en het decolletee op de hoes.

voor de rest is het slechts jeugdsentiment dat de tand des tijds niet doorstaat

Nooit zo goed begrepen waar die hype rond Madonna vandaan is gekomen. Tuurlijk ze spreid haar benen erg gemakkelijk en zag er vroeger lekker en heet uit, maar muzikaal? Misschien zat ze vroeger bij veel mensen in hun masturbatie fantasie en heeft ze daarom tot op de dag van vandaag veel credits opgebouwd, en dat begrijp ik best

Wat een puberale opmerking. Trouwens, onder de fans zaten/zitten in een normale verhouding heteroseksuele meisjes/vrouwen hoor. Als je zo'n verklaring ergens op wil loslaten kijk je beter eens naar de nummer 1 in je eigen top 10 en de gillende bakvissen in hun kielzog.

Raar dat in dat jaar de vraag werd gesteld aan critici : wie gaat blijven : Madonna of Cyndi Lauper waarna bijna iedereen unaniem : Cyndi Lauper

Trouwens : als je goed luistert naar "Like a virgin" lijkt die stem wel wat versnelt om op die van Madonna te lijken (en Cyndi agrees with me)

Op zangtechnische grond zou ik ook voor Cindy gekozen hebben.
Maar Madonna kun je prjjzen om haar enorme drive en het talent om de juiste dingen op het juiste moment te doen.
Haar zwakke punt ( zang) heeft ze op een bepaald moment kunnen camoufleren door goed doordachte shows neer te zetten met veel spektakel / dans en goede background vocalisten te gebruiken.
En publicitair heeft ze het ook altijd slim aangepakt.

Een fan zal ik nooit van haar worden, maar het is een vakvrouw.

En bovendien doet ze het ook goed onder de homoseksuele mannen.

En gewoon simpelweg door zanglessen. Haar zang is echt wel stukken beter geworden.

Bovendien met de juiste producers samenwerken en zo heeft zelfs Madonna enkele waanzinnig stefke albums uitgebracht, zoals Ray of Light, met dank aan William Orbit, en Confessions on a Dance Floor, met dank aan Stuart Price.

Ray Of Light is een sterk album.......zeker met je eens.
Ik vind het jammer dat ze die lijn van wat meer inhoudelijkheid niet heeft doorgezet.
De albums die volgden waren vooral weer heel vet dance georientereerd aangezet. Ben dan niet zo wild over "Confessions."

En de zang is in de loop der jaren verbetert inderdaad. Zo vals als het live kon zijn in de 80's , is het inderdaad nooit meer geweest.

Maar een echt goede zangeres is ze nooit geworden.

The Beatles zongen ook wel eens vals. Oh ja, maar dan wordt dat 'authentiek' genoemd.