Within Temptation - The Silent Force (2004)

Within Tempstation is de gothic trots van Nederland, of toch in ieder geval de meest succesvolle act. En de meeste commerciële.

Met Ice Queen, de hitsingle van het derde album Mothers's Earth, kregen ze Europa (en dan vooral Duitsland) aan hun voeten. Het volgende album The Silent Force was ook een klapper.

Ik weet niet of dit album representatief is voor het hele genre maar voordat ik het beluisterde had ik een heel ander beeld van gothic (grauwe en snoeihard). Die mening moest ik bijstellen.

De muziek van Within Temptation klinkt vooral heel intiem. Als een sprookje voor volwassenen. Als een mysterieuze legende. Een goeie soundtrack voor een Tolkien verfilming.

Within Temptation klinkt soms angstaanjagend en boosaardig maar ook romantisch en vol verleiding. De engelenstem van Sharon van den Adel is daar natuurlijk debet aan.

Ik ben geen echte liefhebber van het genre maar ik kan hier best naar luisteren.

De zorgvuldige opbouw zoals in het intro van het eerste nummer See Who I Am is akelig briljant. Ook het vlammende Stand My Ground is een toppertje.

Van de vele feeërieke ballades vind ik Memories de mooiste. Dit zijn geschoolde muzikanten, dat hoort een dove nog wel, maar Sharon brengt je pas echt in hogere sferen.

Net als haar voorganger geef ik dit album ook 3,5 sterren.
Het heeft niet het overweldigende gevoel dat hun eerste album "Enter" mij geeft. Het is allemaal net even te commercieel en "catchy".
Nu lijkt het alsof ik het album daarom slecht vindt, maar dat integendeel.
Memories en Somewhere vind ik echt geweldige kippenvel nummers.

Voor mensen die niet helemaal van dit genre houden is dit wel één van de meest toegankelijke cd's, voor een breder publiek dus wat ook wel positief te noemen is.

De leadsingle van dit album ‘Stand my ground’, heb ik altijd een erg goed nummer gevonden, maar het was een voorbode dat dit album van Within Temptation een ietwat andere muzikale richting in zou slaan. Dit album is dan ook veel meer georiënteerd op de hitlijsten, niet alleen blijkens het genre (de meer richting rock dan metal verschuiving), maar tevens aan de teksten die veel meer catchy zijn dan de nummers op hun vorige album, met dus de uiteindelijke bedoeling om nog succesvoller te worden.
Positief punt aan dit album is dat er hoorbaar beduidend meer in is geïnvesteerd (wat betreft arrangementen en dergelijke), waardoor dit album wat minder goedkoop klinkt dat ‘Mother Earth’ of ‘Enter’. Toch vind ik het een ietwat kleurloos album geworden, omdat de helft van de nummers gewoonweg niet zo interessant zijn als de nummers op 'Mother Earth'.
Zoals vermeld is ‘Stand my ground’ nog steeds een erg goed nummer, vooral de albumversie die een iets ruiger klinkt, dan de versie die men hoorde op de radio (mede door het intro). Ook nummers als ‘See who I am’ en ‘Jillian (I’d give my heart)’ vind ik nog de moeite waard. De andere nummers, en vooral degene die tot single werden verkozen, dan heb ik het over ‘Angels’ en ‘Memories’ vind ik toch iets te eenvoudig en te makkelijk in elkaar steken, al kan ik ze onmogelijk slecht noemen.
Qua zang lijkt Sharon overigens wel gegroeid te zijn ten opzichte van een paar jaar eerder, de zangpartijen zijn meer gedoseerd en klinken op dit album ook zuiverder. Jammer vind ik het dat dat mysterieuze sfeertje dat hun vorige album uitademde, hier zo goed als verdwenen is. Ondanks dit gebrek, kan ik ik dit album ook wel waarderen, maar vind ik hem -zoals gezegd- in de schaduw staan van de vorige. Door de jaren heen blijft het album echter wel genietbaar.
Tot slot heb ik het altijd jammer gevonden dat ze hier niet ‘Running up that hill’ als bonus track hebben opgezet, dat nummer viel namelijk net tussen de release van ‘Mother Earth’ en dit album, dus hij had wat mij betreft ook op dit album mogen staan.

Within Temptation is niet direct een band waar ik heel warm voor loop, hetzelfde geldt eigenlijk voor het genre. Toch heeft deze band de nodige sterke singles uitgebracht en live is het een spektakel om naar te kijken. Toch kunnen de albums, dus ook ”The Silent Force” me maar beperkt boeien. De bombast en het theatrale karakter gaan me gewoon teveel tegenstaan. De riffs klinken best aardig, maar vrij standaard en daarnaast vind ik de stem van zangeres Sharon technisch erg goed, maar gevoelsmatig wordt er bij mij geen enkele snaar geraakt. Dus zo nu en dan naar een single luister kan ik best goed verteren, maar meer hoeft van mij dan ook niet.

Dit album heeft een speciaal plaatsje in mijn hart omdat het de eerste plaat is die ik van WT leerde kennen. En wat ik hierbij meteen leerde is dat je twee dingen bij deze band niet moet doen : 1. hun edelkitsch te serieus nemen, en 2. hun talent voor sterke melodieën en slimme arrangementen onderschatten. Wanneer ik die twee dingen maar in de gaten houd kom ik uit op een plaat die uiterst onderhoudend is, nog steeds niet is gaan vervelen en dankzij een paar uitstekende nummers (met name See who I am, Stand my ground en Aquarius, maar toch ook de fraaie ballades Memories en Somewhere) bovengemiddeld scoort. Het is net als met de videoclip van Stand my ground die er op mijn exemplaar is bijgeperst, vol dramatische regenbuien, digitale bouwwerken en in het zwart geklede mannen in rockposes : het stelt misschien niet zo veel voor, maar je blijft toch kijken.

Redelijke plaat van WT, maar ik had er toch net iets meer van verwacht. Na Mother Earth, The Unforgiving en the Heart of Everything reeds te hebben beluisterd, kan ik concluderen dat ik die laatste 2 albums toch beter vind. Of het nou is omdat ze meer grootsheid of meer pit hebben, of om een andere reden, ik weet het niet. Maar the Silent Force vind ik als geheel goed, maar niet top. Stand my Ground kende ik al veel langere tijd, dit vind ik een geweldig nummer; het is zelfs een van mijn favorieten. De rest kende ik nog niet. De eerste 2 nummers na de fijne intro zijn aardige knallers, maar weten niet echt te boeien. Na Stand my Ground volgt dan het schitterende Pale, een nummer dat iets eigenzinnings heeft, waarmee WT mijns inziens enigszins out of the box treedt.
In Forsaken, Angels en Memories vind ik steeds weer degelijkheid terug, maar geen buitengewoon niveau. De laatste track, Somewhere, vind ik erg mooi.

Het is geen straf om naar dit album te moeten luisteren, en WT staat ook hier weer voor kwaliteit en degelijkheid, maar naast Stand my Ground en in mindere mate Pale en Somewhere heeft deze plaat geen topmateriaal te brengen.

Stand My Ground is zeker een van de beste Within Temptation-nummers. Op veel andere plekken klinkt deze plaat af en toe alsof hij wel een schop onder z'n hol kan gebruiken.

Neem een nummer als Forsaken. Dat draalt maar een beetje, erg zang-gefocust en er gebeurt muzikaal weinig. Ook de eerste twee nummers van de cd komen niet echt los.

Waarschijnlijk is dit wel het lichtste album van Within Temptation. Sprookjesachtig, engelachtige zang, beetje kabbelend maar het gaspedaal gaat nergens echt in en daardoor is het net wat vlak vaak. Bijna alles is ook in hetzelfde, veilige mid-tempo.

Toch best een aantal sterke songs. Memories is een mooie ballad. Pale een nummer met een echt eigen gezicht dat eruit springt. En Aquarius en It's the Fear pakkende songs waar er best meer van hadden mogen zijn.