Mark Knopfler - Get Lucky (2009)

Op 14 september aanstaande zal - na Golden Heart (1996), Sailing to Philadelphia (2000), The Ragpicker's Dream (2002), Shangri-la (2004) en Kill to get Crimson (2007) - alweer het zesde studio-album van Mark Freuder Knopfler OBE opduiken in de schappen van de betere platenagrarier.

Daar de digitale versie (lees: mp3) van Get Lucky hedenmiddag ineens - geheel onverwachts overigens - op de harde schijf van mijn schootcomputer bleek te staan, schrijf ik dit epistel met inmiddels vier aandachte luisterbeurten achter mijn trommelvliezen.

Border Reiver
Als mijn (overigens fraai vormgegeven) oorschelpen de eerste Keltische klanken van de albumopenener vangen, waan ik mij op direct op kraamvisite bij Knopflers eersteling Golden Heart uit 1996. Border Reiver is het - meer dan - herkenbare zusje van Done with Bonaparte. Ierse fluitklanken doorspekken het nummer naar hartelust en in het middensegment waant de luisteraar zich zelfs even - uiteraard goedgeluimd nippend aan een lokaal gerstenbrouwsel - op een Middeleeuws dorpsfeest in een Iers gehucht.

Hard Shoulder
Knopflers subtiele gitaarspel ondersteunt dit lekker voortkabbelende nummer op passende en ingetogen wijze. Waarschuwing voor de automobilisten onder ons: sla dit nummer als het u blieft over als u achter het - met zacht kalfsleder bekleedde - stuur zit. Zo niet, dan ontwaakt u wellicht in een onherkenbaar brik in de vangrail. Overigens een uitstekend alternatief voor lammetjes turven deze 'kleine' compositie.

You Can't Beat the House
Live opgenomen in de studio. Leuk om Knopfler hardop tegen producer Chuck Ainley te horen praten en enkele maten vooraf te geven aan zijn bandleden. Een heerlijke jamsessie in een onvervalst Bluesjasje. Schenk uzelf een voortreffende whisky in (waag bijvoorbeeld eens een gokje aan een subtiele, ijsgekoelde Johnnie Walker King George V Blue Label, red.), trakteer u op de beste sigaar uit uw assortiment en waan u zelf voor even op een afgebladderde houten veranda in het broeierige zuiden van de Mississippidelta.

Before Gas & TV
De meesterlijke snarenplukker giet ook hier weer een van zijn 'kleine verhaaltjes' in een rustige en genietbare (maar nergens verrassende) voortkabbelende song.

Monteleone
De intro verwijst direct naar Knopflers ontmaagding op filmscoregebied van begin jaren '80 van de vorige eeuw. Een onvervalst wiegeliedje voor bij een knapperend kampvuur. Als u uw gehoororganen blootstelt aan dit vijfde nummer op Get Lucky, is het goed en ontspannen kastanjes poffen (al genieten de kleinsten onder ons wellicht liever van een fluorescerende marshmellow op een vers afgebroken dennentak).

Cleaning My Gun
Mijns inziens de enige compositie op dit gepolijst klinkende schijfje dat (eventueel) in aanmerking komt voor een persing op single. Hitpotentie alom! De voortreffelijke hallucinerende orgelpartij loopt als de spreekwoordelijke rode draad door het gehele nummer (echter fijntjes op de achtergrond en dus nergens storend, red.). Tevens de enige song waar Knopflers herkenbare rock(gitaar)sound voldoende doorklinkt.

The Car Was the One
Niets meer of minder dan een (overigens meer dan terecht) eerbetoon aan Hank B. Marvin, de begenadigde en rijkelijk bebrilde frontman van The Shadows.

Remembrance Day
Een waar pareltje op Knopflers 'Zesde Symphonie'. Ingeblikte(?) vogelgeluiden larderen dit eerbetoon aan een (ruim) tiental personen die ons inmiddels ontslapen zijn. Luister meermaals aandachtig naar de werkelijk ontroerende songtekst en merk ook de kwelende keeltjes van het kinderkoortje op de achtergrond op.

Get Lucky
Het titelnummer leent zich - met het subtiele gitaarspel en de schitterende fluitsolo - meer dan uitstekend voor een ontspannen midzomeravonds achteroverleunmoment in uw - zojuist overdadig in de was gezette - Chesterfield fauteuil.

So Far from the Clyde
Ook op het een na laatste nummer, wordt weer kwistig met de feeerieke Keltische fluitklanten gestrooid. Deze compositie is verplichte kost voor de Dire Straitssmulpapen onder ons; zij herkennen waarschijnlijk direct het gitaargeluid uit Brothers in Arms (Snowy Whiteliefhebbers weten zich uiteraard ook meer dan van harte geinviteerd!).

Piper to the End
Een waardige afsluiter van het album vol herkenning voor de DS- en/of MK-aanbidders. Zo is niet alleen de intro van deze compositie herkenbaar (lees: Darling Pretty, red.), de redelijk uitgesponnen afsluiting annex gitaarsolo van het nummer, trakteert ons allen - als de spreekwoordelijke (rechtsgeslagen) slagroom op de dito taart - op niets minder dan een variatie op het snarenwerk zoals te genieten in Going Home: Theme from 'Local Hero'.

Samenvattend...
Verrast Mark Knopfler ons met dit zesde solo-album? Driewerf neen! Moeten we onze zuurverdiende pecunia dan eigenlijk wel neertellen voor een exemplaar van Get Lucky? Jazeker!

Get Lucky zal wellicht (wederom?) een teleurstelling blijken voor diehard Dire Straitsfans en/of adepten van Knopflers herkenbare rockende gitaargeluid en bijbehorende soli. Echter, Knopfler levert een uitstekend album af waar monsterhits (helaas?) niet op te vinden zullen zijn maar diens oprechte liefde voor zijn muzikale roots (lees: Keltische invloeden) des te meer!

Laidback, kampvuurmuziek? Wellicht... maar Get Lucky is in ieder geval wel een ongeslepen diamant die u - na enkele luistersessies - hoogstpersoonlijk kunt polijsten. Het schijfje zal dan ook al snel letterlijk schitteren in uw cd-lade.

Kijk ook ik dan niet uit naar het betere, oude vertrouwde rockwerk van Knopfler uit diens Straitsjaren? Jazeker wel...

... maar dat horen we dan wel in 2011 als Mark Knopfler hoogstwaarschijnlijk zijn zevende solo-album zal presenteren.

Toch!??

Ik snap niet goed hoe iemand Get Lucky wel mooi kan vinden en Shangri-la dan weer niet. Voor mij zijn het compleet vergelijkbare albums, met kwalitatief sterke songs en een warme sound; beide 5 sterren waard. Waarom Rudiger het in eerste instantie muziek voor in het bejaardentehuis vond was mij dan ook een raadsel. Mensen die een rockende Mark Knopfler verwachtten komen van een koude kermis thuis, maar dit was precies het album waar ik zelf op hoopte en wat, na Shangri-la en Kill to Get Crimson, in de lijn der verwachting lag.

Het trapt af met Border Reiver, een up-tempo track (en daardoor zeker geen vertegenwoordiger van het gehele album) waar echoes van Done With Bonaparte en Darling Pretty in doorklinken. Dit is één van de nummers op Get Lucky, samen met Before Gas & TV en de 3 afsluiters, waar duidelijk Keltische invloeden in verwerkt zijn, met een prominente aanwezigheid van fluit, accordeon en viool. Hierna wordt er overgeschakeld naar een meer Amerikaanse sound; mijn persoonlijke favoriet Hard Shoulder met zijn ontspannen, subtiele gitaarspel en melodische zang en het bluesy You Can't Beat the House dat doet denken aan Song for Sonny Liston, maar dan minder hoekig en daardoor lekkerder in het gehoor liggend. Met Before Gas and TV heb ik van alle nummers de meeste moeite gehad. Het klinkt misschien gek omdat het hele album zo rustig is, maar het haalt met zijn bijna 6 minuten en geringe variatie toch een beetje het tempo eruit. Gelukkig heeft men hierna het korte, lieflijke Monteleone geplaatst, een eerbetoon aan de gelijknamige gitaarbouwer. Is het iemand opgevallen dat het stukje van 1:32 tot 1:41 exact lijkt overgenomen uit Heart Full of Holes?

Cleaning My Gun is recht-toe-recht-aan slow rock, in de stijl van Boom Like That. Het is nog steeds niet up-tempo te noemen maar de drums en gitaar op deze track zijn een stuk krachtiger dan op de andere. Nadat in The Car Was the One Mark's fascinatie voor (race)auto's nog eens is aangestipt, bereiken we de climax van het album; een grote troef van Get Lucky is namelijk dat het muzikaal niet inzakt naar het einde toe, integendeel! Als je de cd kunt afsluiten met toppers als Remembrance Day (waarbij het kinderkoortje totaal niet storend of opdringerig is), het meesterlijke titelnummer dat bij iedereen inmiddels wel bekend is, So Far from the Clyde en Piper to the End, dan is dat klasse. Op voorganger Kill to Get Crimson kreeg afsluiter In the Sky tot nu toe 13 voorkeurstemmen, maar kom op, Piper to the End veegt er de vloer mee aan.

Vooruit dan maar omdat ik tot het weekend tijd over heb en omdat ik van jullie houd.

Get Lucky is een typische sentimental yourney.
In een groot gedeelte van dit album neemt Mark ons mee terug in de tijd naar zijn eerste 8 jaar in Glasgow / Schotland. Daarna verhuisde de familie naar Newcastle.

Openingslied Border Reiver neemt ons mee terug in de tijd naar schotland
Na een kort keltisch intro gaat het in gallop.
Southern bound from Glasgow town
She's shining in the sun
My Scotson Lasing
On the border run
We're whistling down the hillsides
and tearing up the climbs

Heerlijk nummer.

Of het fraaie Monteleone op een speels wijsje wordt een mandoline maker bezongen.
The chisels are calling
it's time to make sawdust
Steely reminders of things left to do
Monteleone
A mandolin?s waiting for you

Prachtig is ook het met Brothers in Arms gitaar opgeluisterde So far from the Clyde over vertrekkende schepen.

De titel song verhaald over een vagebondachtig type waar Mark in zijn middelbare school tijd erg van onder de indruk was, dat dit soort mensen toch niet zo´n makkelijk leven realiseer je je dan nog niet zo.
I'm better with my muscles
Than I am with my mouth
I worked the fairgrounds in the summer
And go pick fruit down south
en
I wake up every morning
Keep on eye on what I spent
Gotta think about eating
Gotta think about paying the rent

You can´t beat the house is een lekker slepend bluesnummer.

Afsluiter Piper to the end, is opgedragen aan zijn oom Freddie die in WW 2 als 20 jarige gestorven is als doedelzakspeler in het Schotse leger.
Prachtig gezongen en mooi ingekleurd
Hiermee is het album klaar geen bonusnummers of iets dergelijks meer nodig.
Get Lucky is een super sfeervolle plaat mede door de mooie teksten en mooi aansluitende keltische folk sfeer, zoals dit album duidelijk maakt is dit ook Marks roots.

De soloplaten van Mark Knopfler klinken gewoon heel anders dan zijn werk bij Dire Straits. Zo ook "Get Lucky". Deze plaat is doordrenkt met Keltische invloeden. Verder is de stem van Knopfler vertrouwd. Wel mis ik een beetje dat roestbruine gitaargeluid. De Keltische klanken nemen wat mij betreft iets te vaak de overhand. Op een gegeven moment mogen die fluitjes, viooltjes en andere tierelantijntjes wel wat minder. Toch is "Get Lucky" een hele genietbare plaat. Geen hoogvlieger, maar er valt genoeg moois te ontdekken. Zo af en toe komen er nog mooie gitaarsolo's voorbij, bijvoorbeeld op "Cleaning My Gun" en "Remembrance Day". Het gitaargeluid van Knopfler is op "Get Lucky" vooral dienstbaar en sfeerbepalend. Kleine nuanceringen voegt hij aan het geluid toe met zijn karakteristieke gitaarklanken. Mooie luisterliedjes, ingetogenheid en vakmanschap typeren "Get Lucky".