Mark Knopfler - Get Lucky (2009)

Ik kan The Dubliners geen ongelijk geven om MK in te lijven

Vooruit dan maar omdat ik tot het weekend tijd over heb en omdat ik van jullie houd.

Get Lucky is een typische sentimental yourney.
In een groot gedeelte van dit album neemt Mark ons mee terug in de tijd naar zijn eerste 8 jaar in Glasgow / Schotland. Daarna verhuisde de familie naar Newcastle.

Openingslied Border Reiver neemt ons mee terug in de tijd naar schotland
Na een kort keltisch intro gaat het in gallop.
Southern bound from Glasgow town
She's shining in the sun
My Scotson Lasing
On the border run
We're whistling down the hillsides
and tearing up the climbs

Heerlijk nummer.

Of het fraaie Monteleone op een speels wijsje wordt een mandoline maker bezongen.
The chisels are calling
it's time to make sawdust
Steely reminders of things left to do
Monteleone
A mandolin?s waiting for you

Prachtig is ook het met Brothers in Arms gitaar opgeluisterde So far from the Clyde over vertrekkende schepen.

De titel song verhaald over een vagebondachtig type waar Mark in zijn middelbare school tijd erg van onder de indruk was, dat dit soort mensen toch niet zo´n makkelijk leven realiseer je je dan nog niet zo.
I'm better with my muscles
Than I am with my mouth
I worked the fairgrounds in the summer
And go pick fruit down south
en
I wake up every morning
Keep on eye on what I spent
Gotta think about eating
Gotta think about paying the rent

You can´t beat the house is een lekker slepend bluesnummer.

Afsluiter Piper to the end, is opgedragen aan zijn oom Freddie die in WW 2 als 20 jarige gestorven is als doedelzakspeler in het Schotse leger.
Prachtig gezongen en mooi ingekleurd
Hiermee is het album klaar geen bonusnummers of iets dergelijks meer nodig.
Get Lucky is een super sfeervolle plaat mede door de mooie teksten en mooi aansluitende keltische folk sfeer, zoals dit album duidelijk maakt is dit ook Marks roots.

Het geluid van "The Dubliners" dat zo her en der door deze plaat zwerft bevalt mij wel. Knopfler heeft er ook wel de stem voor en zijn gitaarspel verhoogt alleen maar de sfeer ervan, zonder dat het overloopt van vals sentiment.
Een redelijk wisselend album, die mij toch weet te boeien. De teksten vertellen een verhaal, die door de wijze waarop Knopfler het weet te brengen, ook de aandacht vast houden.
Wat mij betreft een sterk eerste gedeelte, een wat kabbelend middenstuk en een hele goede afronding vanaf Remembrance Day. Vooral So far from the Clyde en Piper to the End zijn een paar van mijn favorieten van dit album. Knopfler moet vooral lekker zijn eigen ding blijven doen.

Ben naar 5 concerten geweest en heb 5x een verschillende setlist gehad!

Naast de standaard nummers heb ik ook deze live gezien:

Why Aye Man (antwerpen)
Cleaning my gun (antwerpen)
Get Lucky (oberhausen)
Fish and the bird (amsterdam)
Donegan's gone (amsterdam)

Enige nummers die ik niet gehoord heb zijn dus:

Monteleone
Night in summer long ago (paris)
Going home (USA)
Wild Theme (glasgow & Newcastle)
Shangri-La (USA)
Remembrance day (USA)


Goed rendement voor 5 concerten denk ik zo

En in Antwerpen werden maar 14 nummers gespeeld tegen 16 elders , geen Coyote en Prairie Wedding voor de Belgen , had te maken dat Mark het vliegtuig moest halen .

Wanneer stopt Knopfler nou eens met deze onzin en gaat ie weer zoals vanouds op zn gitaar rocken.
Ik vind die Get Lucky uitspattingen maar 3 keer niks.

@Bleubird, Ik vind het toch wel mooi, zie mijn post iets hoger.
Indien iemand een rockende Knopfler wil horen is er genoeg materiaal voorhanden.
Verder verwacht ik wel binnen de komende 20 jaar een steviger project.
Kunnen wij samen met onze rolators gaan kijken naar de live show

@Rudi, je hebt helemaal gelijk. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor een Blackmore en een Gilmour uiteraard. Muzikaal allemaal te vroeg met pensioen gegaan. Ik hoop alleen wel dat wanneer wij aan een rollator toe zijn onze idolen überhaupt nog op de planken staan en al niet tussen 6 inliggen.

[quote="Bluebird Ik hoop alleen wel dat wanneer wij aan een rollator toe zijn onze idolen überhaupt nog op de planken staan. [/quote]

NOG LEVEN

Blackmore is uit 1945
Gilmore is uit 1946
Mark knopfler is van 1949
Goeie eeuw was dat toch

Mee eens en blij dat ik in diezelfde eeuw heb geleefd.

Get Lucky is overigens zeker een mooi album hoor, maar er mag toch wel weer eens wat meer pit in komen. Veel te laidback allemaal.

NOG LEVEN

Blackmore is uit 1945
Gilmore is uit 1946
Mark knopfler is van 1949
Goeie eeuw was dat toch [/quote]

Als je dood gaat dan kom je Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan en George Harrison tegen. Dat is ook een goed vooruitzicht.

Mooi gesproken.

Toch wil ik nog wel wat kwijt over dit album ondanks dat het al tijdje uit is. Als Mark Knopfler volger had ik weer een beetje van het zelfde verwacht voordat deze uitkwam. Maar in tegendeel zelfs. Persoonlijk vind ik het zeker wel van de top drie behorend plaatje. Het concert dat hier bij hoorde was, eigenlijk als vanouds, super de live registratie ervan is heerlijk. Wat je altijd blijft houden is de hoorde dire straits fans die tijdens een concert de soloplaten als stoorzender ervaren haha.

Kortom heerlijke plaat heerlijke stem. Oh en trouwens geen standaard teksten trouwens over i'm so in love ofzo

Mark Knopfler heeft wel vaker interessante teksten vind ik. Len. Zijn onderwerpen zijn vaak wat anders en erg interessant.

Ja klopt natuurlijk niet alleen op dit album maar ook op de overige albums. Het is net niet een verhaaltje wat hij verteld. Maar ik ben ook fan van bijvoorbeeld Bryan Adams en die doet het tegenovergestelde. Op bijvoorbeeld een best of cd is 75% een liefdes liedje.

Veel van Mark`s texten gaat over dingen die hij zelf heeft meegemaakt .
Zoals bijvoorbeeld Rudiger .

Dat was zeker zijn ouwe kroegmaat?

Rudiger = Duitse fan in rolstoel en/of Nederlandse (limburg) fan op MM

Ehhmm Duitse fan die graag foto's maakt

En / of graag dart

Ehhh...

Schitterende documentaire afgelopen weekeinde over Mark Knopfler op BBC 4, a Life In Songs. Hierin wordt ook de kracht van Knopfler als songwriter nog eens duidelijk gemaakt.

Ook deze plaat is een uitmuntend voorbeeld van de verhalende teksten die Knopfler schrijft bij zijn songs. Muzikaal is het allemaal wat relaxter geworden de laatste 2 platen maar daar is niets verkeerd aan. Knopfler wordt ook ouder. Ook deze plaat bevat een aantal tracks die in tekstueel opzicht gewoon erg sterk zijn.

De leeftijd van een artiest v.w.b. de muziek hoeft niet per definitie een rol te spelen als ik b.v. de Earring, Deep Purple, Status Quo of Rush nog bezig zie. Knopfler heeft een wat beeldender persoonlijkheid zou je kunnen stellen en heeft het spektakel al jaren ingeruild voor integriteit en ingetogenheid. Op zijn tijd niks mis mee en een verademing tussen al het bombastische geweld.

Knopfler is inmiddels begonnen aan een nieuw album, wordt gemeld op zijn website.

Beste nieuws van de dag! Ik had een paar dagen tevoren nog op zijn site gekeken, maar toen stond er alleen dat hij op het nieuwe Diane Schuur album zou spelen. Als het nieuwe materiaal ook maar enigszins in de buurt komt van Get Lucky of Shangri-la wordt het weer genieten.

Zag overigens op teletekst dat hij met Dylan in Oktober gaat optreden in Nederland... Soort Infidels revisited, maar denk dat de stem van Dylan een ramp wordt...

Berichten over Ahoy verplaatst naar Mark Knopfler

Ik denk dat jij helemaal gelijk hebt wat betreft de stem van Dylan .
Oordeel zelf .

YouTube - Bob Dylan & Mark Knopfler - It's All Over Now, Baby Blue - LIVE - (Luxembourg 21/10/11)

De soloplaten van Mark Knopfler klinken gewoon heel anders dan zijn werk bij Dire Straits. Zo ook "Get Lucky". Deze plaat is doordrenkt met Keltische invloeden. Verder is de stem van Knopfler vertrouwd. Wel mis ik een beetje dat roestbruine gitaargeluid. De Keltische klanken nemen wat mij betreft iets te vaak de overhand. Op een gegeven moment mogen die fluitjes, viooltjes en andere tierelantijntjes wel wat minder. Toch is "Get Lucky" een hele genietbare plaat. Geen hoogvlieger, maar er valt genoeg moois te ontdekken. Zo af en toe komen er nog mooie gitaarsolo's voorbij, bijvoorbeeld op "Cleaning My Gun" en "Remembrance Day". Het gitaargeluid van Knopfler is op "Get Lucky" vooral dienstbaar en sfeerbepalend. Kleine nuanceringen voegt hij aan het geluid toe met zijn karakteristieke gitaarklanken. Mooie luisterliedjes, ingetogenheid en vakmanschap typeren "Get Lucky".