Porcupine Tree - The Incident (2009)

Heb ik ook. Luister cd2 nooit. Zou zelfs niet eens kunnen zeggen of die goed of slecht is. (Iets weerhoudt om een cd met slechts enkele nummers op te zetten.

CD 1 verdient overigens toch maar wel 4,5 sterren

Cd 2 niet draaien? dat kan niet chefs! U mist veel moois.

Ik blijf het een net niet plaatje vinden, al groeit ie wel. Ik vind de regelrechte kopie van Pink FLoyd in Time Flies echter nog steeds een doodzonde....Dat weerhoudt mij ervan om dat 4 sterren te geven. Onbegrijpelijk van Wilson dat ie dat nodig vond.

Time Flies had gewoon van cd1 naar cd2 verplaatst moeten worden. De hele flow van The Incident wordt verprutst door dat lange nummer.

Ja, oké. Ook cd 2 is ontzettend mooi, alleen Bonnie the Cat vind ik echt slecht.

Een mooi album voor mij en na In Absentia en Stupid Dream op het moment mijn nummer 3!!

Hoogtepunten voor mij zijn toch wel The Incident, Time Flies, het 3-luik Octane Twisted / The Séance / Circle of Manias en de mooie afsluiter I Drive the Hearse.

En wat blijft dit meesterwerk overeind zeg als het in zijn geheel live wordt uitgevoerd ..... zoals in 2009 in de HMH in Amsterdam.

Wat een geweldig concert was dat

CD2 is toch eigenlijk een bonus disc? Want je kan hem ook zonder 2e disk kopen, dan zouden ze hier dus als bonus tracks gelden!

Nee disc 2 is geen bonus disc. Het album The Incident bestaat uit 2 cd's waarbij de 1e disk het nummer the incident weergeeft en de andere cd 4 andere nrs., die echter niets met het concept van de 1e cd hebben en daarom op de 2e cd staan.

Maar Glenn, ik kan hem ook met maar 1 disc kopen.

Dan staan die 4 bonus tracks er dus niet op, dat maakt Disc 2 dus een bonus disc aangezien je kan kiezen of je die wel of niet wil
(Alleen the incident zonder bonus: Porcupine Tree - Incident  | Sounds Delft Online CD/DVD/LP Winkel - soundsdelft.nl )

- - Roadrunner Records Nederland - roadrunnerrecords.nl

Als je daar kijkt (de platenmaatschappij waar Sounds Delft naar verwijst, wat op zich goed is) dan zie je dat er meer tracks zijn. Kijk bij tracklisting. Neem van mij aan, het is een dubbel cd, maar waarom zou je die niet willen, die 4 nrs zijn geweldig, maar dat is een andere discussie.

En anders de website van PT zelf: Porcupine Tree - Official Website - porcupinetree.com

Jep dat klopt, ik heb hem vandaag gekocht, met Bonus uiteraard, mar deze enkele versie hadden ze ook

Ben ik nou de enige die een (officiële, dus niet gekopieerde of gedownloade maar gewoon gekochte) uitgave met alle achttien nummers op één CD heeft?

Nee dat denk ik niet, ik denk dat dat dus die nieuwere is met maar 1 CD waar ik het een paar berichten eerder over had.
Alleen staan ze dan op 1 disc iplv helemaal niet of op een losse cd.

Ja ik dacht eerst ook: dat kan niet, op de een of andere manier is deze ook uitgebracht.

In feite staat de tracklist hier verkeerd weergegeven. Het nummer The Incident is de hele eerste cd (nrs 1 t/m 14). Op de tweede cd staan dan de vier overige nummers.

Vandaar dat men wellicht aanvankelijk gekozen heeft voor 2 cd's. Wat speelduur betreft is dat niet nodig dus vandaar dat de heruitgave op een cd'tje staat?

Hoezo klopt hier de tracklist niet dan? Deze staat hier gewoon goed.

Wat ik wil zeggen is dat er eigenlijk maar 5 nummers op dit album staan.

Op cd1 staat het nummer The Incident, bestaande uit 14 delen.

Feit blijft dat Porcupine Tree zelf het toch geen echt nummer vond en daarom in 14 stukken op de plaat heeft gegooid, daarom klopt de tracklist gewoon.

Waar jij haalt dat PT het zelf geen echt nummer vond weet ik niet. Waar haal je die informatie?

Nochtans staat op de cd als nummer de titel, The Incident en zijn de delen genummerd met Romeinse cijfers. Op cd2 waar het wel echt afzonderlijke nummers betreft heeft men gewone cijfers gebruikt.

De tracklist klopt dus niet helemaal. In principe is het eerste nummer The Incident. Maar de site heeft volgens mij niet de mogelijkheid met een onderverdeling te werken.

Zo snel even wat punten:
1: het staat niet als een 55 minuten durend nummer op de cd
2: Ze speelden The Incident live niet aan een stuk door en Steven Wilson ging zelfs lopen praten tijdens het nummer. Lijkt me nogal dodelijk voor de flow van een nummer
3: Wilson zelf had er in een interview ook over een 'song cycle' ipv 'song'.

Uiteindelijk is het gewoon een suite van een hoop nummers. Onderling en textueel zit er wel samenhang in, maar 1 nummer is het zeker niet. Bijvoorbeeld een DSOTM, dat noem je toch ook niet een nummer?

Ik denk dat we een beetje naast elkaar aan het praten zijn. Met 1 nummer bedoel ik niet dat het 1 liedje is.

Kijk eens naar de weergave van de tracklist op wiki. Dat het er zo hoort uit te zien is wat ik wil zeggen.

Dat zou best kunnen dan. Bij mij is een nummer nog steeds hetzelfde als een liedje.

Verder snap ik ook wel wat je bedoelt, maar zoiets gaat nogal moeilijk op deze site inderdaad. Tenzij je zoiets in elkaar bouwt als bij bijvoorbeeld cd2 van Six Degrees Of Inner Turbulence op deze site.

Voor mij is The Incident een suite in veertien movements, waw dat klinkt prog. Hetzelfde geldt voor Transatlantic's The Whirlwind, dat 77 minuten duurt, ook als één 'song' dient gezien te worden, maar ook onderverdeeld is in 12 stukken (de live versie is wel één track van 79:52, niet echt praktisch als je nu net die leuke passage op 56 minuten wil horen...). Wat mij betreft is The Whirlwind qua concept en coherentie beter geslaagd dan The Incident, maar dat is een andere discussie. Ben erg blij dat ik The Incident zowel in één geheel van 55 minuten live heb mogen aanschouwen (Brussel, 2009) als enkele aparte nummers in Londen vorig jaar, had geen behoefte aan een tweede keer 55 minuten The Incident. De contrasten tussen nummers (Blind House en Great Expectations, I Drive The Hearse) doen me dit niet echt als één song zien, wel eerder als songcycle, waar Whirlwind me als één nummer in de oren klinkt en ondanks de 77 minuten niet saai wordt.

Over dit album kan ik nog zeggen (lang geleden dat ik hier gereageerd heb) dat ik 'm de laatste tijd niet veel meer beluisterd heb. Ik grijp steeds terug naar alles ervoor vanaf Stupid Dream eigenlijk. Time Flies passeert geregeld nog de revue en de songcycle within the cycle Degree Zero of Liberty-Octane Twisted-Seance-Circle of Manias en IDTH er automatisch achter. Zeker geen slechte plaat, nog steeds zeer ambitieus aangepakt, vandaar ook de blijvende 4,5*.

Eigenlijk behoorlijk teleurstellend. Van de veertien delen van de hele compositie vallen er eigenlijk maar drie op: Drawing the line, want het refrein daarvan is gewoon uitgesproken –en ik had nooit gedacht dat ik dit adjectief nog eens voor een nummer van Porcupine Tree zou gebruiken– saai, gewoon hakkie-takkie met voor elk instrument een fantasieloos arrangement; Time flies omdat dat zo'n schandalige Animals-ripoff is; en I drive the hearse omdat dat het enige stuk is dat mij echt kan boeien. Bij de overige nummers zit niets wat indruk op mij heeft gemaakt of waarvan ik me na afloop nog een pakkende melodie kan herinneren, en dan maken de smaakvolle arrangementen en de atmosferische produktie ook niet meer zoveel uit. De vier "bonusnummers" klinken soms gewoon onaf, alsof het gaat om niet helemaal uitgewerkte schetsen, vooral Flicker lijdt daaronder, maar Bonnie the Cat is nog wel redelijk sterk.

Ik heb de plaat nu vijf maal gedraaid, en ik kan er echt geen enkel ander lichtpuntje in ontdekken. Nu eens een poosje met rust laten en dan over een tijdje kijken of hij "onbewust" gegroeid is, maar vooralsnog vind ik dit een heel matige PT.

Sterke Porcupine Tree plaat, The Incident een track van ongeveer 54 minuten onderverdeeld in verschillende hoofdstukken is alvast zeer sterk, maar ook de tweede Cd is erg goed.
4 sterren.

Een degelijk album maar zeker geen hoogvlieger.

Zeker is wel dat dit het laatste album zal zijn van een era die ze sinds In Absentia zijn ingeslagen. Ik verwacht dat ze met het nieuwe album de "heaviness" zullen blijven behouden maar dat de metal-elementen eruit zullen zijn. Ik juich dat alleen maar toe want nog zo'n album als dit zou misschien wel een doodsteek zijn voor deze band. Misschien niet commercieel gezien, maar artistiek zeker wel.
Gezien Steven Wilson's solowerk, denk ik dat er wat meer jazz invloeden zullen komen. Daarnaast is drummer Gavin Harrison ook jazz-geschoold en - liefhebber.

Ik hoop dat je gelijk krijgt. Deze CD is bij mij niet gaan groeien de afgelopen jaren en daarmee lijkt in ieder geval voor mij de top van deze muzikale periode achter ons. Het voelt inderdaad alsof het tijd is voor iets nieuws, wat het ook moge zijn. In Absentia, Deadwing en Fear of a Blank Planet vormen een wervelend goed trio, daarmee vergeleken is dit een subtopper.

In recente interviews (waaronder dit dat vandaag verschenen is, er is ook een deel 1) zegt SW ook steeds meer dat de 'metal-Porcupine Tree' aan haar laatste stappen bezig is. De nieuwe PT wordt iets anders, al zijn er eigenlijk nog geen concrete plannen. Interessant interview!

Ik ben razend benieuwd! Ik heb nog niet alle albums van PT gehoord, en ben nog steeds bezig met ontdekken. Dit was het laatste PT album wat ik beluisterde en het album bevalt me erg goed, vooral het 11 minuten durende Time Flies is geweldig!