Porcupine Tree - The Incident (2009)

Steven Wilson kakt in hoog tempo onder diverse namen het ene album na het andere uit zijn muzikale poeperd. En zo hebben we alweer een nieuw Porcupine Tree album. De muziek is zoals we gewend zijn aangenaam om naar te luisteren en het klinkt net weer een fractie anders dan de vorige albums. Toch beklijft mij het gevoel dat Wilson zich teveel op de kwantiteit richt en minder op de kwaliteit (in dit geval gaat het mij dan meer om de progressie dan om de inhoud). Want echt verrassend klinkt het allemaal niet meer. En dat is jammer, want Wilson is een megatalent met energie voor 10. Voor de doorgewinterde fan is The Incident in ieder geval een must en voor de beginner vormt dit album een prima start. En voor de gedreven progressieveling zoals ik is het hopen op een radicale koerswijziging.

De 11e al op de deurmat!! Way2 go bol.com!!
Hmmmm...moet er wel even aan wennen dit nieuwe conceptalbum.
Heb nu al 4 stemmen gegeven omdat de algehele sound van het album blijft doormijmeren in mijn hoofd.
Daarnaast weet ik uit PT-ervaring dat ik het nog vele malen moet draaien (liefst via koptelefoon) om het volledig te waarderen en uit te spitten. Hoe mooi is immers The Wall nog steeds als je die zo nu en dan draait?!?!
De 4 bonustracks hebben mijn goedkeuring, vooral Black Dahlia en Rember me lover (blijf je zo lekker in hangen).
Ben erg benieuwd naar het concert op 12 oktober. Spelen ze het hele album?

Al met al voor mij niet het beste PT album. FOABP bezit meer verrassingen en duurde langer om in te weken. Ook het vroegere werk met langere instrumentale nummers (bijvoorbeeld Sky moves sideways) mag van mij wel terug op een volgend album.
Desalwelteplus waardeer ik het wanneer een band iets anders biedt.

P.S. Met de duidelijke uitleg van SW waardeer ik Time Flies alleen maar meer. Het zou immers geen single worden als het teveel ergens op lijkt.
Duurt inderdaad wel even voordat je 'Animals' weg weet te filteren.

Over de opvolging FoaBP met The Incident:

2007: Fear of a Blank Planet vind ik een behoorlijk goed album, maar op tekstueel gebied gaat het bij mij nogal zeikerig aandoen. Het album gaat over Wilson's angst voor een 'domme' wereld die nergens meer nieuwsgierig naar is, omdat 'de jeugd' alles aan komt waaien via internet, massamedia etc.

Dat vind ik een nogal onpersoonlijk onderwerp waar ik me niet helemaal in kan verliezen tijdens het luisteren; ik voel er niet zoveel bij, omdat ik mezelf er niet in herken en me er ook weinig zorgen over maak hoeveel men naar MTV kijkt e.d.

Muzikaal gezien was het weer goed in orde, en de hardere metalstukken behoren tot hun betere. Echter, door die doorslag naar de harde/directe kant, komt dit album op mij ook wat ééndimensionaal over, wat ook misschien wel de bedoeling was.

Absolute uitschieters van het album waren en zijn voor mij: Anesthetize en Way Out of Here. Beide nummers zouden in mijn PT top 20 staan.

----

2009: The Incident is gearriveerd. Een 'song cycle' van 55 minuten op disc 1 (hierna: 'The Incident') met op disc 2 nog 4 losse bandcomposities.

Op het eerste gehoor kwam The Incident nogal fragmentarisch over. Het leek alsof ideeën niet genoeg werden doorgevoerd, en als je ergens van genoot leek het alweer zo snel voorbij te zijn.

Toch bleven er dingen hangen, waardoor ik toch elke keer weer zin had om ernaar te luisteren. Na VEEL luisterbeurten kwam ik erachter dat bijvoorbeeld 'Octane Twisted' qua akkoorden volledig gebaseerd is op 'The Blind House'. Het is zo duidelijk, maar omdat de nummers zover uit elkaar liggen en ze toch gebruik maken van andere riffs/motieven, valt dat wellicht niet meteen op.

Dat is één voorbeeld. Na 'The Incident' goed te bestuderen vallen dingen op hun plaats, alsof het een grote puzzel is.

Op tekstueel gebied bevalt dit album mij veel meer als FoaBP. Samen met de muziek zorgt deze ervoor dat ik door 'The Incident' weer het oude PT gevoel krijg (wat dat voor ieder ook moge zijn). De muziek is weer wat meer eclectisch, en door de af en toe wat minimalistische aanpak komt de gehele '55 minuten compositie' goed over, en zeker niet als een rommeltje. De 'functie' van elk segment is behoorlijk helder als je bekend bent geraakt met het album, en het is logisch dat sommigen het album in het begin als een tikkeltje saai kunnen ervaren; hij moet groeien, blijven hangen.

De productie vind ik misschien wel de beste van PT tot nu toe. Hele vette drumsound, en de gitaren klinken zonder twijfel beter dan op FoaBP. Daarnaast had ik niet verwacht dat SW zo goed zou zingen op deze plaat. Ik vond hem behoorlijk minder uit de verf komen op FoaBP en Nil Recurring.

Disc 2 draai ik regelmatig: Bonnie The Cat en Remember Me Lover zijn m'n favorieten. Die andere twee zijn mooi, maar zeker niet iets wat we niet eerder gehoord hebben. Black Dahlia had daarnaast van mij puurder gemogen, misschien alleen piano en akoustisch gitaar. Dat effect op de stem is ook echt geen succes. SW is een goede zanger, maar bij zo'n nummer valt 'ie toch een beetje door de mand.

Als de rest van de plaat zo ontzettend goed valt, kom ik nog steeds op een 5* uit.

Ik ben dan ook geen PT fan die een hoge score toekent omdat ik wil dat PT hoge gemiddeldes krijgt. Sterker nog, de reden dat dit album nu een veel lager gemiddelde heeft dan alle PT albums van '97 tot '07 is gedeeltelijk te verklaren door de 'snelle' 2,0*'tjes die mensen uitdelen.

Het lijkt voor mij bijna alsof 'The Incident' speciaal voor mij gemaakt is, zo'n connectie heb ik er al mee. Die zal ik met FoaBP nooit krijgen.

Van FOABP, mijn eerste kennismaking met PT, was ik zo onder de indruk dat ik als een jekko de hele backcatalogue heb aangeschaft en mij terstond naar een concert in 013 heb gespoed. Dat aanschaffen van al die cd's is niet mijn beste actie geweest want ik vind eerlijk gezegd lang niet alle cd's echt de moeite waard. In mijn optiek zit er nogal wat doorsnee spul bij en zelfs albums,met een gemiddelde van boven de 4, euforisch besproken door de liefhebbers alhier, deden mij niet van mijn stoel vallen. Geen een niet echt slechte cd erbij hoor, t laagste scoort nog steeds een 3, maar ik had er gewoon wat meer van verwacht.

Zo snel als dat ik maniakaal PT liefhebber was, zo snel was ik er ook wel weer klaar mee. Dus zat ik echt te wachten op The Incident? Nou nee. Nu heb ik wel een enorme hekel aan het hebben van een verzameling van een act waarbij dan 1 cd ontbreekt. Dus toch maar aangeschaft.

En ik ben eruit. Ik ben een groot liefhebber van het latere werk van PT. Alles vanaf FOABP dus. Alles daarvoor van aardig tot heel erg aardig maar dit is voor mij het echte werk. Yes I know, dat zijn er dus maar twee. Maar op basis van het gebodene op The Incident en zijn voorganger, heb ik er met terugwerkende kracht vrede mee dat Wilson cs wat centjes aan hun bacakcatalogue aan mij hebben verdiend.

The Incident is een prachtplaat!

Om een genuanceerd beeld/ mening te vormen over The Incident is het misschien niet geheel onverstandig de plaat eerst een keer of 20 te beluisteren, uitgesmeerd over een periode van zeg 6-8 weken (dit soort muziek moet beklijven, dat is een auditief proces dat langere tijd nodig heeft om geadapteerd te worden). Het is geen plaat die zich na 1 of 3 keer luisteren laat beoordelen (knap van PT). Ik heb hem denk ik nu 5 x keer geluisterd en merk dat ik er steeds meer waardering voor krijg, mogelijk gaat er nog een 4,5-5 uitrollen.

Ik ben opgehouden met het luisteren van The Incident. In tegenstelling wat bovenstaande user doet beweren (minimaal 20x luisteren omdat men dit soort muziek niet snel kan bevatten) vind ik een persoonlijke belediging. Ik was er na 1 luisternbeurt al achter dat meneer Wilson en consorten voor de gemakkelijke, spanningsloze en soms absurd simplistische weg hebben gekozen. Gemakzucht leidt tot dit soort praktijken.

Blijkbaar hebben jullie niet gekeken naar het (op de website van PT te vinden) interview met Wilson over Time Flies. Hij zegt expliciet dat Time Flies een ode is aan Pink Floyd, en dan met name Animals, de eerste LP die hij ooit had. Hij hoopt de muziek net genoeg veranderd te hebben om copyright issues te voorkómen, lacht hij.

Het begin van Time Flies is inderdaad duidelijk gebaseerd op het begin van Dogs. De instrumentale break die we twee keer horen is gebaseerd op het einde van Sheep. De lange solo bevat met de echo-ende bas een duidelijke verwijzing naar Time (van Dark Side of the Moon).

Soms kan schijnbaar plagiaat opzettelijk zijn.

Dubbelalbum "The Incident" van Porcupine Tree is op te delen in twee delen. De eerste 14 tracks zijn een samenhangend geheel met de albumtitel als overkoepelende kapstok. De laatste 4 tracks zeer meer losstaande nummers. Hoewel het eerste deel muzikaal mooi in elkaar overloopt heb ik wel meer moeite om het samenhangende thema te ontdekken. De relatie tussen de nummers onderling vind ik daarom niet zo sterk als bijvoorbeeld op de voorganger "Fear of a Blank Planet". Ik krijg meer het gevoel dat de samenhang gezocht moet worden in de sfeer van de nummers dan de tekstuele verbinding. Muzikaal gezien klinkt "The Incident" overigens weer prima. Steven Wilson creëert wederom mooie klanktapijten en laat een mooie dynamiek horen tussen hard en zacht. Toch blijf ik zoeken naar de cohesie, vooral ook omdat ik dat zo gewend ben van Porcupine Tree. Daarnaast vind ik de vier tracks op de tweede cd er maar een beetje bijhangen. "The Incident" is gewoon een prima plaat, maar persoonlijk vind ik deze toch minder sterk als "Deadwing" en "Fear of a Blank Planet".

Met het opnieuw ontdekken van de vroege PT-albums ligt ook mijn waardering daarvan een stuk hoger, maar over The incident kan ik toch niet onverdeeld enthousiast zijn. Productie-technisch is het weer perfect en het klinkt als een klok, maar ik vind er gewoon te weinig pakkende en daardoor beklijvende nummers op staan. Al sinds ik het voor het eerst hoorde maak ik daarbij een uitzondering voor het prachtige I drive the hearse, en ook Time flies met z'n ontroerende regel "Laughing under summer showers / Is still the way I see you now" is de moeite waard (hoewel ook weer niet van een niveau dat de lange speelduur rechtvaardigt), maar daarbuiten is er niets wat er echt explosief bovenuit springt, en ik hoor ook niet dat de individuele tracks zodanig samenhangen dat je hier van een echte "suite" of "song cycle" zou kunnen spreken. Dus, het blijft Porcupine Tree en dus interessant, maar ik schaar dit album zeker niet onder hun beste.
         In zijn autobiografie Limited edition of one blikt Steven Wilson terug op die tijd: "With the most recent Porcupine Tree-album The incident, it feels for the first time like, artistically, we are treading water. Struggling and frustrated with not being able to come up with enough good songs, in desperation I had instead linked several half-songs together into a thirty-five-minute suite in the hope that doing so would give it some compositional weight. That way everyone might overlook the fact that the material wasn't as strong as it had been. […] Glue a lot of half-ideas together and disguise the lack of inspiration behind the conceit of scale. […] It was good, but I didn't love any of it, and it felt like a drop in our quality control."