Noah and the Whale - The First Days of Spring (2009)

Prima thema-album wat je pas een echte kans kan geven als je de video heb gezien. Mooi sfeervol gedaan. De nummers zijn afzonderlijk niet geweldig, maar als geheel erg goed. Beter dan hun debuut.

Zeer mooie plaat van Noah & The Whale. Die heerlijke dromerige melodieën, de persoonlijke stem en dan de instrumentatie wat ik erg gaaf vind. De rustige gitaren en basslijnen worden bij vlagen prachtig aangevuld door een stel blazers. Ik hou er wel van

Absoluut hoogepuntj zijn de twee instrumentals met daar tussen Love of an Orchestra. Eerst de spanningsopbouw in Instrumental l, uitmondend in de qlimax van LofO, om vervolgens bij te kunnen komen in een oase van rust bij instrumental ll. Zalig

Ik betrap mezelf er op dat ik dit album de laatste tijd wel heel vaak draai, soms is het gewoon fijn om door Charlie Fink meegenomen te worden in zijn verwerkingsproces en wat levert dat toch een schandelijk prachtige plaat op.

Het openingsnummer vind ik eigenlijk het mooist, na the first day of spring waarin hij nog hoopt dat het goedkomt (I hope you make a comeback) wordt het wanhopig (I need you in my life) gaat hij langzaam inzien dat het niet goed gaat komen omdat ze uit elkaar gegroeid zijn en dat hij niet alleen is (I know I'll never be lonely), gaat hij verder met zijn leven (Last night I slept with a stranger, for the first time since you've gone), groeit hij er overheen (this is the last song that I write, while still in love with you en Blue skies are calling) en vervolgens komt hij tot de conclusie dat het eigenlijk allemaal niet zo erg is (I don't think, that I ever loved you, now I am free) om vervolgens wel te laten blijken dat hij op een andere manier om haar geeft (My door is always open).

Vond het album vorig jaar al erg mooi, maar ik denk dat hij nu met terugwerkende kracht wel in mijn top10 had gehoord.

Voor liefhebbers van Tindersticks en The National.
Alleen vind ik dit nog beter.
Ik heb vooral een zwak voor de viool.

Op het laatste moment besloten om naar een concert te gaan.
Geen tijd meer gehad om de band te beluisteren; gewoon op goed geluk.
Noah and the Whale.
Klinkt als iets met een hoog EO gehalte.
Verder niks mis mee, maar ik heb een soort van voorbereiding.
Geen al te hoge verwachtingen.
Tot het horen van het eerste nummer.
Met terugwerkende kracht samen met Creature With The Atom Brain de ontdekking van vorig jaar.
Ik ben verliefd op de viool.
Ook bij mij hoog gewaardeerde acts als Levellers, Nick Cave en dEUS vaak in een belangrijke bijrol.
Bij The First Days Of Spring is hij daar weer.
Als een ode aan Spring van Vivaldi.
De lente komt, het ontstaan van nieuw leven.
Hopend op een start in een vast gelopen relatie.
Goed wetend dat die kans minimaal zal zijn.
In veel nummers wordt er een link gelegd vanuit de stop gelopen relatie naar het mooie bloeiende jaargetijde.
Wat een geluk voor zanger en tekstschrijver Charlie Fink dat de herfst niet in opkomst was.
Het vallen van de bladeren en de gure wind hadden een totaal ander album op geleverd.
De treurnis die je nu al proeft, zou dan verstikkend gewerkt hebben.
De opvolger van hun debuut had deze impuls gewoon nodig.
We zijn toe aan een waardige opvolger van Nick Cave en Tindersticks.
Samen met The National en the Veils als duchtige tegenstanders.

Wat een onzin. Dit komt toch niet half in de buurt van Nick Cave, Tindersticks of The National? Ik vind het in ieder geval een matige plaat. De eerste was nog wel oké, maar dit doet me allemaal bijzonder weinig.

Ik niet.
Ik vind de eerste minder.

De vorige is veel minder, maar die is wel een stuk leuker (ik neem aan dat een goede verstaander dit wel snapt)

Hier staan heel wat nummers op waar je heerlijk in kunt wegkwijnen.

Ik heb de film gezien die ze erbij hebben gemaakt. Opzich wel leuk gedaan! Album prima in orde. Niet heel speciaal. Wat betreft de emoties die het oproept wel heel sterk.
Ik zal hem zeker nog een keertje of wat opzetten

Dit is een hele mooie plaat, ik kende hem al een hele tijd maar ik heb hem dan vandaag toch gekocht.

De plaat zit vol liefdes verdriet, wat bloedmooie songs oplevert.

Ik ben toen naar het concert in Rotown geweest, samen met mijn toenmalige vriendin. Deze plaat zorgt dus ook voor dat soort gevoelens bij mij.. 4sterren

Voor de geïnteresseerden: deze mooie plaat staat nu op CD-wow te koop voor maar 4 euro 25! (schandalige prijs eigenlijk)

Bedankt Masimo! Die kon ik niet laten liggen. Kent iemand een afkickkliniek voor cd-verslaafden?

Geweldige conceptplaat, zet me aan het denken aan mijn eigen mislukte realties. Een soort soundtrack van die tijd zou ik het willen noemen.

Ideale plaat voor in de trein, terwijl je naar buiten kijkt en de sneeuw ziet vallen, of de bladeren in de herfst.

Geweldig!

4,5*

Ik ken het fenomeen, ik probeer ook te minderen maar steeds veranderd mijn muziek smaak of zie ik net die CD die ik nog wil.. dus t geld blijft flowen..

Doet me hieraan denken:

Sleep Whale - Houseboat (2009)

Ik ben helemaal gek van Noah and the Whale. Blijf het maar draaien.

Wat een geweldige ontdekking is dit album van Noah and the Whale. Na het titelnummer van dit album te hebben gehoord in de MuMeLadder, ben ik begonnen bij het eerste album van deze band. In vergelijking met het eerste album is de band gigantisch gegroeid. Dit album klinkt aan de ene kant heel volwassen en professioneel, en aan de andere kant toch ook heel fris. Met name het middenstuk met Love of an Orchestra als middelpunt, is vrij uniek te noemen.

Zanger Charlie Fink beschrijft met dit album de breuk met voormalig bandlid (tevens geliefde) Laura Marling. Hij doet dit op een uitstekende wijze, zonder dat het zeurderig wordt. Wat mij betreft is zwakkere stuk van het album het drietal nummers dat na Our Window komt. Na dit deel volgt het spannende middenstuk, waarna verder wordt gegaan met twee hoogtepunten (namelijk Stranger en Blue Skies). De twee afsluitende nummers zijn ook van bovengemiddeld niveau.

Mijn bijzondere aandacht gaat uit naar het titelnummer. Het is het eerste en nog steeds met afstand het beste nummer van de groep. Luister alleen al naar de eerste minuut van het nummer, en je hoort de perfecte opbouw. Het is vergelijkbaar met het beste werk van Sigur Rós. Eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot ik deze band live zie spelen, ik weet nu alvast dat het horen van het titelnummer een speciale ervaring zal zijn.

Dat is het live zeker; nog intenser dan op het album.

Ja, dit is echt een prachtig album, vanavond zal ik mijn review hier even posten.

De eerste dagen van de lente..
Liefdesverdriet in opbeurende klanken.

Al bij de eerste klanken,
Rustig en kalm,
krachtig en sterk.
Hopend dat zijn liefde nog terug komt.
The First Day of Spring and My Life Is Starting Over Again.
Een brok emotie.
Hopend dat de rest niet zal vervagen bij de opener.
Prachtig, het woord mooi in de ultieme betekenis.
Ook nog een ode aan de oude klassieke meesters..

Doorgaan na de opener kan zowat niet.
Toch heeft dit album iets waardoor het nog steeds kan.
Al is de opener enorm sterk en kan de rest er niet aan tippen,
het album heeft 'iets' over zich heen, een verhaal..

Our Window gaat door,
opstaan in de perfecte lente ochtend.
De eerste lentedag volgens de films.
Vreedzaam wakker worden in een prachtig wit bed.
Veel licht maar ook niet te veel,
schijnend door de gordijnen, ook wit.
Stralend wakker worden naast de perfecte vriendin:
Blond, knap, liefdevol en bovenal niet zwanger..
De perfecte ochtend.
Hij heeft het alleen niet.
Hij kan het zich voorstellen.
Charlie is alleen, een 'korte' break-up.
Hij beseft dat ze niet terug komt..

Een perfecte harmonie heeft dit album.
Waar anderen depressief worden of in woede uitbarsten,
daar blijft Charlie rustig.
Niet suicidaal maar goed wetende wat hij fout heeft gedaan.

I Have Nothing.
Hij heeft niets.
I Love Nothing..
Hij houd van niets.
Hij staat stil bij zijn leven.
Hij wil weer iemand om mee te lopen over de stranden.
Deze lente had de liefde moeten brengen.
Toch blijft hij kalm.
Het komt vanzelf wel..

Overgaande op My Broken Hart.
Hij weet wat hij fout heeft gedaan,
wie heeft dat niet:
kon ik de tijd maar terug draaien.
Eenzaam en alleen.
Begeleid door rustige muziek.
Mooie muziek, muziek om van te houden.

Verwacht geen woede, geen depressiviteit maar een overzicht.
Een zelfreflectie, van wat hij fout deed.
Zijn afsluiting van een vaste relatie.
Hoe hij met het uit elkaar gaan omgaat.

Instrumental I.
Herkenbaar, de brenger van passie.
Overgaande op Love of an Orchestra.

Een schijnbaar vrolijk nummer,
maar schijn bedriegt.
Vrolijkheid met een grote laag cynisme.
Hij geeft de 'menselijke' liefde op.
Hij gaat voor de muziek.
Geen vrouw meer, nee nu de muziek.
Zijn brenger van emotie,
zijn pijn vloeit weg..

Doorgaande op Instrumental II.
Kerkklokken die luiden.
Zijn ex is hertrouwt,
het is tijd om door te gaan...

De allereerste keer na zijn vrienden,
de liefde bedreven met een Stranger.
Een one night stand.
Hij voelt zich goed maar er mist iets.
Geen echte liefde.
Een dilemma begeleid door herkenbare muziek.
Dat heeft de band over zich heen.
De ''hé, waar heb ik dit eerder gehoord?'' factor.
Dat maakt het ook zo mooi.
Je leeft volledig mee met Charlie.
Iets om bij stil te staan..
Iedereen maakt dit eens mee.

Blue Skies.
Het prijsnummer na de opener.
Het nummers is perfect in balans.
Mooie melodie,
de kracht van de drums,
de kalmte in Charlie's stem en de rust van de gitaar.
Mooie teksten.
I'll Do Anything To Be Happy..
Simpel maar oprecht.
Het laatste wat hij schrijft over het verdriet.
Nog èèn keer zijn frustraties uiten.
Nog èèn keer overzien wat zijn ex hem heeft oden verlaten.
Kijkend in de lucht, het is moeilijk..

Een logische opvolger is Slow Glass dan ook.
Opgekropte frustratie in een krachtig lied.
Hij legt de verbanden.
Hij ziet in dat hij allang zijn eigen ruiten had ingegooit.
Hij verdiende haar ook niet.
Hij had nooit moeten proberen haar te veranderen.
Lukt toch niet..
Hij ziet het zelf in maar je zwakke punten inzien is moeilijk.
Het besef is er maar hoe gaat hij er mee om?
Verbeterd hij zichzelf?

My Door Is Always Open,
hij beseft dat ze nooit meer terug komt.
Het is beter van niet.
Toch hoopt hij er nog op.
Hij houd van haar al probeert hij daar niet aan te denken.
Hij is vrij maar toch houd hem iets tegen.
My Door Is Always Open...

Mooi stukje, Ataloona! Dit is echt een triest doch erg mooi album. Alleen de opener al is fenomenaal.. Binnenkort moet ik hier toch eens een score aan toebedelen, en - wie weet - ook maar eens stukje gaan schrijven.

Dankje en schrijf hier ook eens een leuk stukje, dit mooie album verdient dat wel

Het mag een wonder heter dat de naam Smog/Bill Callahan nog door niemend hier is genoemd. Niet alleen heeft zijn stem wel wat weg van de beste meneer, maar de hele sfeer, de onderwerpen, de manier waarop gezongen wordt... het is bijna lachwekkend hoeveel het op deze plaat gebaseerd lijkt.. Helaas is hij in mijn ogen op elk front net iets minder dan die van Smog, het is net iets zeurderiger, net iets minder dromerig, de teksten zijn net iets minder, etc...

Nu neemt dat natuurlijk niet weg dat dit gewoon een fijne plaat is, maar als ik iets in deze richting wil horen zal Callahan toch echt mijn voorkeur hebben, en dus zal ik deze vast neit al te vaak meer draaien.

The First Days of Spring beluisterd met de lyrics en beeldenden omschrijvingen van Ataloona erbij. Had ik eerder moeten doen, want hierdoor raakte ik binnen no-time zielsverwant met de muziek en daarbij horende liefdesverdriet. Na de openingstrack zakt het nog even in, maar vanaf de eerste instrumentale break is het genieten geblazen, met name Blue Skies en Stranger.

Blijkt maar weer eens dat gebroken liefdes bij uitstek geschikt zijn om als inspiratie te dienen voor mooie nummers.

Nu nog verhogen naar een 5*, je bent immers zielverwant met de muziek geworden

Heb je een punt. Een halfje hoger is in ieder geval op zijn plaats.

'oh, cause blue skies are calling'

Live in Utrecht

The First days of Spring

Ik vind dit echt een prachtalbum.
In zijn geheel een meesterwerkje. De nummers zijn individueel ook prima.

Het thema van de break-up met de zanger zijn vriendin (Laura Marling) is voor mij en vele anderen heel herkenbaar, geloof ik.
Het spreekt mij heel erg aan. Lekker depressief.

Ik heb delen van dit album live gehoord, dat maakte het nog eens extra mooi.
Let ook op de terugkerende motiefjes 'I don't think that it's the end'/'Blue skies are coming...'

Het orkestrale stuk in het midden zet ook heel treffend een andere emotie neer. Een opbeurende noot in dit sombere album. Prachtig.
Ik vind dit album echt een klein kunstwerkje. Daarom geef ik het lekker 5 sterren!