Noah and the Whale - The First Days of Spring (2009)

Ik kan deze cd niet vergelijken met de voorganger aangezien ik die niet ken. Maar hier ben ik erg van onder de indruk. Mooie nummers, een prachtige opbouw in de cd. Een terughoudendheid in pathos in de stem welke bijna in contrast staat met de mooie melodieen die op ons losgelaten worden. De cd wordt in twee delen gesplitst door 'klassiek' en speels hoogtepunt Love of an Orchestra. Erg mooi hoor.

dan zal ik die eerste maar eens snel gaan luisteren dan, die is erg tof

helaas weer 1 voor de ozo volle catergorie: net niet goed genoeg! 't blijft toch echt een kunst om mooie melodieen te creeeren. en deze gaat teveel langs me heen. Het raakt me niet

helemaal mee eens...Noah and the Whale geraakt niet uit de grijze zone

Paar nummers gisteren gehoord, klonk veelbelovend....

Geweldige cd, heb 'm al een paar dagen achter elkaar gedraaid en kan er maar geen genoeg van krijgen.. Als je fan bent van Fleet Foxes of Bill calahan dan zou ik deze cd zeker maar een keer proberen!

Wat een JUWEEL van een album is dit. Schitterend. De combinatie van de sferische orkestrale melodieën, de kwetsbare stem, de fraaie opbouw van de nummers zorgen voor de 'shivers down my spine'. Echt heel mooi. Met Fanfarlo één van de fraaiste parels die ik dit jaar heb leren kennen. Mijn eerste associatie toen ik dit hoorde was My Architects en Micah P. Hinson.

Ge kunt trouwens het eerste (titel)nummerke van hun site downloaden... voor zij die een voorsmaakje willen.

Dat liedje beviel mij heel hard! Ik kende alleen hun singleke van onlangs (in five years time lalalala ... daar)... en dit was iets verrassend anders, lekker zacht en rustig. Ik hield ervan.

Ik ken ze van 5 years time, dit is wel even wat anders. Het spreekt me echter wel aan, moet het nog wat vaker beluisteren voor een beoordeling.

Zo, heb hem nu paar keer gehoord en beoordeling verhoogd naar 4* en prachtige herfstplaat, laat de bladeren maar uit de bomen vallen........

Als we het toch over associaties hebben dan hoort Tindersticks natuurlijk ook in het rijtje. Mooie subtiele cd, dit gaat één van mijn favoriete albums van dit jaar zijn. Een blijvertje? Wie weet...

Mooie plaat met mooi eenvoudige liedjes. De simpelheid (maar ozo doeltreffend) doet me denken aan Arab Strap, om even een associatie te maken.

De cover spreekt mij enorm aan, ik zal hem maar eens gaan beluisteren...

Dit is duidelijk een herfst plaat en geen lente plaat zoals de titel zou doen vermoeden. Qua stijl doet het mij eigenlijk echt veel op Lambshop denken,

Er zit zeker heel wat goeds in deze plaat, maar het is voor mij toch telkens weer de zelfde thematiek en de zelfde negatieve spiraal doorheen de plaat wat ik eigenlijk wel jammer vind.

Conclusie heel wat toffe melodieën een prachtige stem ook maar msh wat meer variatie zou op zijn plaats geweet zijn..

Prachtplaat !!! Die ik moeiteloze tot de laatste noten kon afluisteren zonder mij een een seconde te vervelen. En dat is knap, want als er in de onderste versnelling wordt gemusiceerd, ligt een gaapje snel op de loer. Maar de verassende instrumentaties (""Our Window"), bijzondere orchestraties (First Days..., My broken Heart)onverwachte choralen (My door..) of anders wel de licht onvaste leadvocals houden je constant bij de les. En dan is er na 4 nummers een prachtig intermezzo van 3 nummers met als hoogtepunt het verbazende ' Love of an Orchestra", waar de band zich weer van een andere kant laat zien.
Dus Barrett ik ben het niet met je eens dat het te veel van hetzelfde is. Wel dat het geen lente-plaat is . Het is de prefecte "Last days of Summer" plaat

Moet zeggen dat ik het live optreden ook indrukwekkender vond dan het album (het vorige dan wel te verstaan), maar ze hebben met dit album toch wel een flinke stap gemaakt, het is niet meer zo'n vrolijke bedoening, maar daardoor wordt de plaat wel een stuk sterker, jammer alleen dat ik nog geen geschikte mogelijkheid heb gevonden om The first days of spring (wat volgens mij een fantastische opener op het podium wordt) live te aanschouwen.

mooi stuk op oorsite:
OOR.nl

wat staan hier sterke nummers op zeg,
het begint met het schitterende titelnummer, met een Sigur Ros beginnetje. Dan komen tussendoor nog heerlijke songs; Love of an Orchestra, Blue Skies. Om dan af te sluiten met het tranentrekkende My door is Always open...

Dit gaat goed komen in de koude winterdagen.

I-N.

liefdesverdriet, het kan nog leiden tot geweldige kunst: dit is een fantastisch album!

Dan ben ik wel benieuwd naar het nieuwe album van zijn ex, want haar eerste plaat was toch van een stuk hoger niveau dat zijn eerste plaat

Mooi album, met de titelsong en Slow glass als uitschieters

Natuurlijk ken ik deze stijl. Natuurlijk heb ik veel albums in huis waar een donkere, ietwat onvaste stem weet op te vallen. Natuurlijk kan ik hier bekende etiketjes opplakken als zijnde 'herfstplaatje e.d.' (of toch een lenteplaatje zoals de titel aangeeft?!). Daarmee zou het dan misschien een onopvallend plaatje zijn waar we mee te maken hebben.
Toch lukt het Noah and the Whale om bij mij op te vallen en dat is met dank aan de 'klassieke' instrumentatie. Met name de trompetten vallen op, want die hoor je niet vaak op deze manier terug op dit soort folkalbums. Dat ik strijkers altijd al kan waarderen is verder gewoon fijn meegenomen.
Neem een Love of an Orchestra waarin The Hidden Cameras een afrikaans gospelkoor lijken uit te nodigen op de thee om daar samen met Arcade Fire en Belle & Sebastian een moppie te jammen. Hoezo raakt dit gezelschap niet uit de grijze zone denk ik dan als ik de kritieken lees??!!
Het mooie is dat Noah and the Whale het niet te ver doordrijven. Men weet de boel rustig af te wisselen tussen dit soort opvallende nummers en de wat normalere folksongs met donkere stem. Er wordt geen circusact opgevoerd in de trant van 'gek, gekker, gekst' om vooral maar op te vallen in de grote folkvijver.
Degene die mij deze cd tipte heeft me er een grote dienst mee bewezen want ik vind dit album zeer de moeite waard.

Ik heb zojuist de Deluxe editie binnen gekregen. Dit is uitgegeven als een hardcover boekje met daarin vele fraaie foto's en natuurlijk de cd en de dvd. Het heeft de opvallende titel:

The First Days of Spring

A Film and Album by

Noah And The Whale

De dvd behelst een film van zanger Charlie Fink en verklaart de voorkant van de cd, waarop hij met een filmcamera staat. Ook zijn er live opnames te zien, door een ander geregiseerd. Ik moet de films nog bekijken.
Daar dit voor mij één van de albums van 2009 is, ben ik blij met deze fraaie deluxe editie. Ook verhoog ik mijn stem naar 5,0* voor dit (aangrijpende) juweeltje.

Prima cd. Eigen stijl en elk nummer heeft wel wat. Gaat steeds beter klinken.

Ps. de muziekclipjes op youtube zijn ook geweldig.

Mooi hoor.
Melancholische herfstmuziek.
Die instrumentale intermezzos hoeven van mij niet zo.
Maar ach, het is wel weer iets anders.
En een heeele mooie stem

Voor mij zit zojuist de eerste luisterbeurt erop. Vanaf het begin van The First Days of Spring boeide de muziek. Die diepe drums waar het album mee opent, vond ik erg mooi.

Niet overal kon de muziek mijn aandacht ten volle vasthouden, maar ik zit dan ook tegelijk andere dingen te doen. De eerste indruk is in ieder geval goed, nummers als I Have Nothing en My Door Is Always Open liggen mij wel.

Ook Instrumental I en Love of an Orchestra kunnen me wel bekoren, maar ik verloor daarna even de aandacht en de muziek ging langs me heen.

Eerste indruk: fijne sfeer. Mooie, rustige nummers die het waard zijn goed beluisterd te worden en beter te leren kennen. Naar mijn idee is er goed over de muziek nagedacht en weet Noah and the Whale wat ze doen. Nader oordeel volgt.

Oke, begrijp me niet verkeerd, het is natuurlijk erg vervelend voor Charlie Fink allemaal. Gedumpt worden is al erg, maar gedumpt worden door Laura Marling lijkt me nog wat vervelender. Het voordeel voor de 'neutrale' toeschouwer is in deze dan dat liefdesverdriet vaak fraaie muziek oplevert.

Hier is dat echter in mijn ogen helaas niet het geval. Waar de muziek soms ernstig dicht tegen (en soms over) de rand van kitsch zit, zijn de teksten een lange opsomming van hoe zwaar onze beste vriend het heeft, en hoe erg hij is bedrogen etc. Cliche's als "Blue skies are coming / But I know it's hard" worden afgewisseld met filosofische hersenkronkels als "Well I don't think that it's the end / But I know we can't keep going". Erg diepzinnig allemaal. Doe mij dan maar de simpele naieve liedjes van het debuut. Dat stelde ook niet veel voor, maar was in ieder geval pretentieloos.

Nou ja ik weet niet of je het kan zien als filosofisch en pretentieus. De zin die jij noemt "Well I don't think that it's the end / But I know we can't keep going" is een zin die voor mij juist best universeel overkomt. Als gevolg begrijp je gaandweg het album zijn gevoelens juist zo goed.
Ik ben het wel met je eens dat het misschien iets te ver doorgedreven wordt, het hele album wordt er immers aan gewijd, maar ik vind dat dit gecompenseerd wordt met de kwaliteit van de nummers.

de complete film, met het hele album eronder, is hier overigens te bekijken: Vimeo Staff Picks on Vimeo

heb alleen het begin gezien, maar dit gaat echt een van m'n favorieten worden, weet ik nu al