Noah and the Whale - The First Days of Spring (2009)

Natuurlijk ken ik deze stijl. Natuurlijk heb ik veel albums in huis waar een donkere, ietwat onvaste stem weet op te vallen. Natuurlijk kan ik hier bekende etiketjes opplakken als zijnde 'herfstplaatje e.d.' (of toch een lenteplaatje zoals de titel aangeeft?!). Daarmee zou het dan misschien een onopvallend plaatje zijn waar we mee te maken hebben.
Toch lukt het Noah and the Whale om bij mij op te vallen en dat is met dank aan de 'klassieke' instrumentatie. Met name de trompetten vallen op, want die hoor je niet vaak op deze manier terug op dit soort folkalbums. Dat ik strijkers altijd al kan waarderen is verder gewoon fijn meegenomen.
Neem een Love of an Orchestra waarin The Hidden Cameras een afrikaans gospelkoor lijken uit te nodigen op de thee om daar samen met Arcade Fire en Belle & Sebastian een moppie te jammen. Hoezo raakt dit gezelschap niet uit de grijze zone denk ik dan als ik de kritieken lees??!!
Het mooie is dat Noah and the Whale het niet te ver doordrijven. Men weet de boel rustig af te wisselen tussen dit soort opvallende nummers en de wat normalere folksongs met donkere stem. Er wordt geen circusact opgevoerd in de trant van 'gek, gekker, gekst' om vooral maar op te vallen in de grote folkvijver.
Degene die mij deze cd tipte heeft me er een grote dienst mee bewezen want ik vind dit album zeer de moeite waard.

Op het laatste moment besloten om naar een concert te gaan.
Geen tijd meer gehad om de band te beluisteren; gewoon op goed geluk.
Noah and the Whale.
Klinkt als iets met een hoog EO gehalte.
Verder niks mis mee, maar ik heb een soort van voorbereiding.
Geen al te hoge verwachtingen.
Tot het horen van het eerste nummer.
Met terugwerkende kracht samen met Creature With The Atom Brain de ontdekking van vorig jaar.
Ik ben verliefd op de viool.
Ook bij mij hoog gewaardeerde acts als Levellers, Nick Cave en dEUS vaak in een belangrijke bijrol.
Bij The First Days Of Spring is hij daar weer.
Als een ode aan Spring van Vivaldi.
De lente komt, het ontstaan van nieuw leven.
Hopend op een start in een vast gelopen relatie.
Goed wetend dat die kans minimaal zal zijn.
In veel nummers wordt er een link gelegd vanuit de stop gelopen relatie naar het mooie bloeiende jaargetijde.
Wat een geluk voor zanger en tekstschrijver Charlie Fink dat de herfst niet in opkomst was.
Het vallen van de bladeren en de gure wind hadden een totaal ander album op geleverd.
De treurnis die je nu al proeft, zou dan verstikkend gewerkt hebben.
De opvolger van hun debuut had deze impuls gewoon nodig.
We zijn toe aan een waardige opvolger van Nick Cave en Tindersticks.
Samen met The National en the Veils als duchtige tegenstanders.

Wat een geweldige ontdekking is dit album van Noah and the Whale. Na het titelnummer van dit album te hebben gehoord in de MuMeLadder, ben ik begonnen bij het eerste album van deze band. In vergelijking met het eerste album is de band gigantisch gegroeid. Dit album klinkt aan de ene kant heel volwassen en professioneel, en aan de andere kant toch ook heel fris. Met name het middenstuk met Love of an Orchestra als middelpunt, is vrij uniek te noemen.

Zanger Charlie Fink beschrijft met dit album de breuk met voormalig bandlid (tevens geliefde) Laura Marling. Hij doet dit op een uitstekende wijze, zonder dat het zeurderig wordt. Wat mij betreft is zwakkere stuk van het album het drietal nummers dat na Our Window komt. Na dit deel volgt het spannende middenstuk, waarna verder wordt gegaan met twee hoogtepunten (namelijk Stranger en Blue Skies). De twee afsluitende nummers zijn ook van bovengemiddeld niveau.

Mijn bijzondere aandacht gaat uit naar het titelnummer. Het is het eerste en nog steeds met afstand het beste nummer van de groep. Luister alleen al naar de eerste minuut van het nummer, en je hoort de perfecte opbouw. Het is vergelijkbaar met het beste werk van Sigur Rós. Eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot ik deze band live zie spelen, ik weet nu alvast dat het horen van het titelnummer een speciale ervaring zal zijn.

De eerste dagen van de lente..
Liefdesverdriet in opbeurende klanken.

Al bij de eerste klanken,
Rustig en kalm,
krachtig en sterk.
Hopend dat zijn liefde nog terug komt.
The First Day of Spring and My Life Is Starting Over Again.
Een brok emotie.
Hopend dat de rest niet zal vervagen bij de opener.
Prachtig, het woord mooi in de ultieme betekenis.
Ook nog een ode aan de oude klassieke meesters..

Doorgaan na de opener kan zowat niet.
Toch heeft dit album iets waardoor het nog steeds kan.
Al is de opener enorm sterk en kan de rest er niet aan tippen,
het album heeft 'iets' over zich heen, een verhaal..

Our Window gaat door,
opstaan in de perfecte lente ochtend.
De eerste lentedag volgens de films.
Vreedzaam wakker worden in een prachtig wit bed.
Veel licht maar ook niet te veel,
schijnend door de gordijnen, ook wit.
Stralend wakker worden naast de perfecte vriendin:
Blond, knap, liefdevol en bovenal niet zwanger..
De perfecte ochtend.
Hij heeft het alleen niet.
Hij kan het zich voorstellen.
Charlie is alleen, een 'korte' break-up.
Hij beseft dat ze niet terug komt..

Een perfecte harmonie heeft dit album.
Waar anderen depressief worden of in woede uitbarsten,
daar blijft Charlie rustig.
Niet suicidaal maar goed wetende wat hij fout heeft gedaan.

I Have Nothing.
Hij heeft niets.
I Love Nothing..
Hij houd van niets.
Hij staat stil bij zijn leven.
Hij wil weer iemand om mee te lopen over de stranden.
Deze lente had de liefde moeten brengen.
Toch blijft hij kalm.
Het komt vanzelf wel..

Overgaande op My Broken Hart.
Hij weet wat hij fout heeft gedaan,
wie heeft dat niet:
kon ik de tijd maar terug draaien.
Eenzaam en alleen.
Begeleid door rustige muziek.
Mooie muziek, muziek om van te houden.

Verwacht geen woede, geen depressiviteit maar een overzicht.
Een zelfreflectie, van wat hij fout deed.
Zijn afsluiting van een vaste relatie.
Hoe hij met het uit elkaar gaan omgaat.

Instrumental I.
Herkenbaar, de brenger van passie.
Overgaande op Love of an Orchestra.

Een schijnbaar vrolijk nummer,
maar schijn bedriegt.
Vrolijkheid met een grote laag cynisme.
Hij geeft de 'menselijke' liefde op.
Hij gaat voor de muziek.
Geen vrouw meer, nee nu de muziek.
Zijn brenger van emotie,
zijn pijn vloeit weg..

Doorgaande op Instrumental II.
Kerkklokken die luiden.
Zijn ex is hertrouwt,
het is tijd om door te gaan...

De allereerste keer na zijn vrienden,
de liefde bedreven met een Stranger.
Een one night stand.
Hij voelt zich goed maar er mist iets.
Geen echte liefde.
Een dilemma begeleid door herkenbare muziek.
Dat heeft de band over zich heen.
De ''hé, waar heb ik dit eerder gehoord?'' factor.
Dat maakt het ook zo mooi.
Je leeft volledig mee met Charlie.
Iets om bij stil te staan..
Iedereen maakt dit eens mee.

Blue Skies.
Het prijsnummer na de opener.
Het nummers is perfect in balans.
Mooie melodie,
de kracht van de drums,
de kalmte in Charlie's stem en de rust van de gitaar.
Mooie teksten.
I'll Do Anything To Be Happy..
Simpel maar oprecht.
Het laatste wat hij schrijft over het verdriet.
Nog èèn keer zijn frustraties uiten.
Nog èèn keer overzien wat zijn ex hem heeft oden verlaten.
Kijkend in de lucht, het is moeilijk..

Een logische opvolger is Slow Glass dan ook.
Opgekropte frustratie in een krachtig lied.
Hij legt de verbanden.
Hij ziet in dat hij allang zijn eigen ruiten had ingegooit.
Hij verdiende haar ook niet.
Hij had nooit moeten proberen haar te veranderen.
Lukt toch niet..
Hij ziet het zelf in maar je zwakke punten inzien is moeilijk.
Het besef is er maar hoe gaat hij er mee om?
Verbeterd hij zichzelf?

My Door Is Always Open,
hij beseft dat ze nooit meer terug komt.
Het is beter van niet.
Toch hoopt hij er nog op.
Hij houd van haar al probeert hij daar niet aan te denken.
Hij is vrij maar toch houd hem iets tegen.
My Door Is Always Open...

Ik vind dit echt een prachtalbum.
In zijn geheel een meesterwerkje. De nummers zijn individueel ook prima.

Het thema van de break-up met de zanger zijn vriendin (Laura Marling) is voor mij en vele anderen heel herkenbaar, geloof ik.
Het spreekt mij heel erg aan. Lekker depressief.

Ik heb delen van dit album live gehoord, dat maakte het nog eens extra mooi.
Let ook op de terugkerende motiefjes 'I don't think that it's the end'/'Blue skies are coming...'

Het orkestrale stuk in het midden zet ook heel treffend een andere emotie neer. Een opbeurende noot in dit sombere album. Prachtig.
Ik vind dit album echt een klein kunstwerkje. Daarom geef ik het lekker 5 sterren!

Ik ben mij de laatste dagen weer door het oeuvre van Noah and the Whale aan het worstelen en daar ben ik blij om, want ik had dit album al tijden niet meer gehoord. Dit blijft een van de allermooiste albums die ik ooit heb gehoord, dat staat buiten kijf. Zo breekbaar en natuurlijk.

'Peaceful the world lays me down' is een onschuldig poppy-folky album met liefelijke zang tussen Charlie Fink en Laura Marling (die ik overigens ook erg hoog heb staan) waar geen vuiltje aan de lucht lijkt te zijn, zingen over liefdevolle en leuke, zomerse taferelen. U kent het wel, als je de liefde eenmaal hebt gevonden dan kan alles ook even niet meer stuk. Prille liefde in een standaard verpakking, man en vrouwen stem gecombineerd. Maar dan net even wat meer bijzonder. Dat vind ik dan ook wel een fijn album om te luisteren.

Dan komt dit album, ik weet nog wel toen dit er aan kwam in 2009. Het was een onverwachte wending. Mijn persoonlijke relatie met dit album heb ik eerder al binnen dit forum neer gezet (vorige pagina denk ik), maar alles klopt aan dit album. De menselijkheid druipt er vanaf, ik kan me er mee identificeren. Misschien is dat ook wel nodig, een gebroken hart, om goede muziek te maken.

Dat maakt dit album ook een hele trip. Het geloof aan het begin van het album dat alles weer zal worden zoals het was, dat gedurende het album weg ebt en wordt omgezet in het geloof dat hij het wel zonder kan, misschien dat het wel beter is zo. Af en toe wat nieuws proberen, nieuwe mensen ontmoeten. Maar hoe komt het dan toch dat het als vreemdgaan voelt? Het gevoel als de liefde maar van een kant komt.. dat omschrijft Charlie Fink hier perfect. Als een vos, gevangen in de koplampen van een aansnellende auto. Je kan geen kant uit, maar als je niet 'verder gaat' dan komt het gevaarte over je heen. De instrumentale stukken vormen een adempauze, de momenten van wat als? Het luiden van de klokken, een aanstaande bruiloft? Katerig wakker worden op een zondag ochtend met een luidende klok die je naar de kerk dirigeert? Zittende in de banken zingt het koor je toe om een nieuw pad op te gaan, vlucht van het huidige pad dat even goed de neergang kan zijn. Het album sluit met de beste afsluiter die je kan bedenken voor dit album. 'My Door is Always Open'. Zoals Ataloona al schrijft, Fink is gaan beseffen dat het geen zin heeft om te blijven dralen in een herinnering, een die niet meer reëel is. Een herinnering die de realiteit vervuild, je kan niet verder en ook niet terug. Wat rest is afsluiten, het boek proberen dicht te doen. Maar toch geen afstand willen doen van het geen dat was. De deur blijft open staan, al is het op een kier. Misschien zien we elkaar nog wel eens maar dan in andere sferen, of ik het aankan? Ik wil het wel.


Dat laat mij dan ook met een raadsel waarom men voor de koerswijziging naar Last Night On Earth heeft gekozen. Een semi opgewekt geluid dat wordt vervuild met synthesizers en opgepompte refreinen. Ahja, dat went ook wel. Maar zonde is het wel.

Ik kan wel pagina's vol schrijven over dit album. Misschien doe ik dat nog wel eens, de kunst wordt dan om niet in herhaling te gaan vallen. Ik heb inmiddels al een hoop geschreven over dit album. 5*

Je luistert uiteraard wat welwillender naar een album wanneer je deze eenmaal hebt aangeschaft, maar bij deze plaat lijkt meer aan de hand nu hij eenmaal helder uit de speakers door de woonkamer schallend veel beter tot zijn recht lijkt te komen dan vanuit laptopspeakertjes via youtube.
De plaat is wat donkerder, melancholieker en trager dan zijn voorganger. Voller, meer gerijpt ook. Het doet wat denken aan Malcolm Middleton maar is melodieuzer en harmonieuzer.
De openings- en titeltrack is meteen van het hoogste niveau. Blue Skies is de andere hoogvlieger. Die komt op tijd want ter hoogte van Stranger kakt de plaat iets in. Al met al erg sterke plaat.