U2 - Rattle and Hum (1988)

Mick Wall schrijft : U2 liet in de film Rattle and Hum zien dat ze fans waren van de Amerikaanse muziek die op pelgrimstocht gingen naar de heilige plaatsen waar de rock was ontstaan.
Hierdoor liepen ze, zoals Bono al eerder had gezegd, het risico dat men dacht dat ze vonden dat ze zelf thuishoorden bij de groten en de besten. Daarom was het misschien maar goed dat ze hun bezoek aan het huis van Elvis Presley in Graceland er op het laatste moment uit hadden geknipt .....

Misschien hadden ze het uitgebreider in beeld willen zetten, het staat mij bij dat het maar een klein stukje was.

Watch U2: Rattle and Hum (1988) Online for Free - Viooz

Vanaf de 43 minuten.

Motley Crue heeft het nummer ook gecovered. En zeker niet onaardig vind ik zelf:

YouTube - Mötley Crüe - Helter Skelter (The Beatles Cover)

Ik gebruik altijd het woord 'profileringsdrang'. Tot en met de Rattle & Hum tour viel het reuze mee met Bono en draaide het bij U2 volledig om de muziek. Echter toen tijdens de Achtung Baby tour de showelementen in combinatie met de 'profileringsdrang' van Bono de overhand kregen was het voor mij het begin van het einde. Dit is slechts mijn mening en niets anders. Ik ben alle tournees wel blijven volgen nadien maar toen ik Bono weer eens bezig zag als een overdreven predikant in de Arena tijdens de Vertigo tour wist ik dat het mijn laatste U2 concert was.

Ben het helemaal met Running on empty eens. Bono begon pas echt irritant te worden met de Achtung baby tour. Daarvoor was het allemaal nog onschuldig en stond de muziek met straatlengtes voorop. Hoe goed ik het album ook vind, met de tour n.a.v. Achtung baby ging het behoorlijk de foute kant op met U2. Ik weet echt wel dat ze het met een vette knipoog bedoelden alleen vraag ik me serieus af of Bono dat wel door had.

Afijn wat jullie ervaren in een latere fase had ik dus in de fase R&H. In de eerste jaren van de jaren tachtig profileerde Bono zich overigens ook in interviews als de spreekbuis voor de band. (Ik heb echt talloze interviews in de muziekkrant Oor gelezen). Het frisse positieve geluid van U2 met daarbij de donkere achtergrond van het Ierse conflict gaven de vroege jaren tachtig juist een eigen smoel. En het enthousiasme of profilering van Bono in die tijd heeft hem in zekere zin ook groot gemaakt. Maar vanaf de tweede helft jaren tachtig lijkt alles bedachtzamer. De spontane U2 verdween en maakte plaats voor een bijna overserieuze groep. Zo heb ik dat ervaren. [/quote]

Dan liever de Aerosmith uitvoering, maar wellicht komt dat mede omdat ik Aerosmith liever beluister dan Motley Crue.

Meteen gekocht toen ie uitkwam.
Hadden immers hun naam definitief gevestigd met The Joshua Tree.
Ook de aanstekelijke single Desire hielp mee voor de aanschaf.
Toch is het nooit mijn meest gedraaide U2-album geworden.
Wellicht door de vreemde combinatie van studio en live, plus het feit dat ie nogal lang duurt.
Niettemin genoeg (erg sterke) songs.
Met voorop Desire, het erg warm klinkende Angel of Harlem, het geheimzinnige Hawkmoon 269, het gloedvolle Heartland en de lang uitgesponnen afsluiter All I Want Is You.
Ook de soulachtige live-versie van I Still Haven't Found mag er zijn.
Silver And Gold live en Bullet The Blue Sky live vind ik ook geweldig.

Laatste weken nog een paar keer gedraaid, maar blijft nog steeds lekker wegluisteren deze plaat.
Nu binnenkort de DVD (onlangs voor 3 Euro bij Blokker opgeduikeld) eens opzetten.
Die is nog nieuw voor mij.
Voor dit album wegens een paar mindere nummers net geen 5 sterren.

U2 stond bijna op het toppunt van hun roem in 1988 en waren God, Allah en Boeddha tegelijk.

Tsja, een tussendoortje tussen U2's twee beste albums in. Ik luisterde dit een jaar of achttien geleden, daarna nooit meer en nu pas weer eens. Het is een beetje een rommeltje van een album en de toonzetting is wat te traditioneel/blues-georiënteerd voor mij. Niets mis mee, maar niet echt mijn stijl. Ook heb ik het idee dat er een aantal nummers tussen zitten die niet het hoge niveau hebben dat we van Joshua Tree-U2 gewend zijn. Toch blijft het U2, dus het niveau is hoog. en All I want is you blijft een absolute parel, een van de meest ondergewaardeerde U2-nummers.

Datzelfde gevoel heb ik dan juist weer bij het nummer Heartland. Ik zet dat nummer graag op, heerlijk sfeertje, maar hoor het vrijwel nooit voorbij komen als zijnde een favoriet.

Staat toch nummer 4 qua favorieten. Voor mij ook het mooiste nummer van het album.

Ik vind Heartland juist 1 van de beste nummers die U2 ooit maakte. Heerlijk, ietwat dromerig nummer. De backingtrack laat duidelijk horen dat het nummer al uit de Unforgettable Fire periode stamt.

Heartland heb ik altijd wel op TUF zien passen, dus wat dat betreft is voor mij dat cirkeltje dan wel rond als het nummer al uit die periode afkomstig is. Dus eigenlijk een soort leftover wat op RAH opnieuw uit de kast is gehaald?

Heartland vind ik ook erg mooi, naast All I want is you. Als die nummers the Joshua tree hadden afgesloten ipv Exit en Mothers, die ik niet echt slecht vind maar wel een beetje buiten de flow van dat album vind vallen, dan was the Joshua tree nog beter geweest...

Goh, zo had ik het nog nooit bekeken. Maar ik ga er een eind in mee! Ik vind Exit en Mothers ook verre van slecht maar All I want is you en Heartland vind ik nog nét iets mooier.

Hoewel ik dat album al jaren in bezit heb valt me nu pas op hoe verschrikkelijk lelijk Heartland is ingezongen aan het eind van dat nummer. Het is een prachtige song, maar op het moment dat Bono wat hoger en harder gaat zingen gaat ie totaal de mist in! Verbazingwekkend dat ze dat erop hebben laten staan!

Wellicht vond ik het destijds zo enorm goed dat ik het niet hoorde, en nu ik wat ouder en kritischer op U2 ben filter ik het eruit.

Blijft wel een leuk album, maar ik had toch liever een album gehad zonder de liver tracks erop. Zou gewoon een zeer goed album zijn geweest. Nu zijn er naar mijn idee teveel onnodige verstoringen tijdens het luisterproces..

En ook de live tracks zijn de moeite waard, maar ik vind dat je live achter elkaar moet ervaren.. enniet steeds tussen door.

Vreemd concept, maar het was U2 in tijdens de hoogtij dagen, dus alles kon blijkbaar.. ook uit de toon zingen op Heartland....

Het begint hier voor mij pas echt met Desire.
De openingstrack Helter skelter vind ik een matige cover, geef mij de cover van Siouxsie and the banshees maar.
Van Diemens land vind ik zo'n beetje het meest saaie nummer wat U2 ooit heeft opgenomen.

ik hoor echt niet wat je bedoelt. Of gaat het om het wat hese in Bono's stem? Het komt juist vanuit zijn tenen! Voor mij is en blijft Heartland overigens het hoogtepunt van Rattle and Hum.

Ja dat stuk.. hij haalt de hoge tonen simpelweg niet. Het klinkt gewoon bijna triest

Beetje overdreven.... Bono z'n stem zit vaker op het randje (net zoals bijvoorbeeld jouw helden Simon leBon en Morten Harket), maar om dat nou triest te noemen? En ik blijf erbij dat ik het niet zo ervaar. Maar goed, ieder z'n mening en smaak.

ik haak aan bij rkdev. Schitterend outro, overigens

Ja jongens, wie perfect gladgesmeerde zang wil horen, moet bij de autotunehelden Bieber en Rihanna zijn. Wie het meer naturel zoekt kan nog bij de opera terecht. Ook mooi, maar geen rock n roll.

Ik hou echt van de rauwe bono stem. Het einde van all I want is you vind ik qua zang tergent mooi.. zo kan t ook.

Triest is misschien een wat o genuanceerd woord maar ik zal proberen uit te leggen wat ik er mee bedoel: heartland vind ik sinds vandaag echt aan t einde een triest dieptepunt (dat bedoelde ik ermee) mooi nummer, maar ik irriteer me aan de zang. Heb dat nummer nooit eerder zo ervaren. Dat is ook jammer voor mij, zal t nooit meer hetzelfde horen als weleer.

Enne...morten is geen enorme muzikale held van mij.. hoor m gewoon graag... meer niet.

Heartland is voor mij ook het hoogtepunt van het album, de zang ligt in de lijn van With Or Without You.

Wat mij betreft juist één van de absolute hoogtepunten van het album! Geweldig mooi gezongen door The Edge. Veel passie en hartstocht ook. Je ziet 'm zo zitten op een klif, ergens aan de Ierse kust. Eenzaam starend naar de zee, z'n hele leven te overdenken...Nee, ik heb zelden een nummer dat zo eenvoudig is zó treffend gebracht horen worden.

Van Diemen's Land was een strafkolonie in Australie. De dichter John Boyle O'Reilly werd daar naar toegestuurd. Daar zingt The Edge dus over.

Ik vind het allemaal best. Het gaat me meer om de sfeer en emotie die het nummer bij me oproept. En daar op die klif kan hij ook best over een strafkolonie in Australie mijmeren wat mij betreft...

De film biedt prachtige liveregistraties, opgenomen in het Sun Devil Stadium in Texas. Dateert dit concert van 1987 of 1988?

Het was nog net 1987