Pere Ubu - The Modern Dance (1978)

Dit album wordt helaas een beetje over het hoofd gezien op deze site, terwijl het toch een algemeen geaccepteerde klassieker van de New wave is. Daarom hier even een stukje om een idee te geven van het album, een glorieuze, rommelige smeltkroes van onweerstaanbare rock 'n' roll en bizarre ideeën.

David Thomas en kornuiten laten er van meet af aan geen gras over groeien en beginnen met drie geweldige rock 'n' rollsongs: Eerst 'Non-alignment pact', met dat geniale begin: Een snerpende hoge toon wordt vergezeld door de voorzichtige beginselen van de basloop, waarna de gitaar een geweldige rock 'n' roll boogie inzet. Dan het titelnummer, een stuk minder afhankelijk van gitaar en meer van keyboard (Allen Ravenstine), maar toch weer rustend op een geniaal melodietje. En vervolgens krijgen we 'Street waves' voor onze kiezen. De gitaar is hier weer de protagonist en hoe!: dit nummer bevat een van de meest geniale gitaarriffs die ik ken. Tussendoor krijgen we nog 'Laughing', een nummer dat rustig begint met kakafonisch getoeter, begeleid door een heerlijke coole, relaxte ritmesectie. Maar na een paar minuten gaan alle remmen los en brengen de heren een wervelende boogie ten gehore waar je nekharen strak van overeind gaan staan.
Goed, tijd voor wat rust. Het vreemde en chaotische 'Chinese radiation' begint met een paar minuten rustige gitaarakkoorden, waarna Thomas uitbarst in wild geblaat (met applaus en al), en het nummer bloedt langzaam dood onder pianoakkoorden en onritmisch drumwerk. Met gemak het vreemdste nummer van het album.

En dan 'Life stinks', nog geen twee minuten lang en, onder begeleiding van een groovy basloopje, op onnavolgbare wijze voortgestuwd door de hysterische kreten van een ontketende Thomas.
'Real world' neemt weer gas terug voor zo'n typisch onlogisch rocknummer, zoals alleen Pere Ubu dat kan. Allerlei vreemde achtergrondgeluiden zijn hoorbaar, die enkel tot doel hebben de luisteraar te desoriënteren.
'Over my head' is het langzaamste nummer. Thomas is ongewoon rustig in deze suspensevolle processie. 'Sentimental journey' klokt in op 6 minuten en is daarmee het langste nummer van het album. Het laat zich omschrijven als avantgarde kamermuziek voor vocalen, gitaar, drums, klarinet en....glaswerk. Moeders volledige servieskast moet er tijdens dit nummer aan geloven. Het album wordt in stijl afgesloten met 'Humor me', en de tekst is exemplarisch voor het album: 'It's just a joke, man!'. Ja, David, maar wel een hele goeie!

Thomas steelt de show met zijn onnavolgbare, hysterische, spastische vocaalacrobatiek. Maar ook de band is een van de meest talentvolle van die tijd. Vooral Maimone op bas en Ravenstine op toetsen springen eruit.

Vooral het laatste deel van het album is eigenlijk alleen voor de avontuurlijke luisteraar interessant, maar iedere liefhebber van rock 'n' roll zou dit album eens moeten luisteren voor 'Non-alignment pact', 'The modern dance' en 'Street waves'.

4,5/5

Edit: Ja, PH een heel leuk stukje tekst Zal dit weekend maar 'ns opnieuw luisteren

Echt een mooie plaat. Het eerste nummer is gewoon om vrolijk van te worden. Van Pere Ubu word ik zowiezo al vrolijk

4,0

Waren er eerst altijd nog een paar dingetjes op dit album die ik wat minder vond, bij herbeluistering net kon ik ze niet meer bespeuren. Er rest mij dan ook niks anders dan de volle mep uit te delen voor deze New wave-klassieker! 5/5

'Real World' is een van mijn favoriete nummers op deze plaat. Een van de meest sprekende voorbeelden van de uiterste uitersten van de punk op zoeken. Het klinkt als een rock-song, maar hangt van de avant-garde elementen en opgerekte conventies aan elkaar. Dit is voor mij een Pere Ubu nummer dat alleen door Pere Ubu gemaakt kan worden Goed luisterbare avant-garde met de twee grootste troeven van Pere Ubu in topvorm: Tom Herman's heerlijk onlogische gitaarwerk en het gestoorde maar zeer subtiele en unieke vocale stuiterwerk van David Thomas. De ritmesectie is een robuust en vast gegeven waar we het bij deze band niet eens over hoeven te hebben. Verdere favorieten: Non-alignment pact (natuurlijk) en het kleine Humor Me.

Ik hou van de bassist op deze plaat. Of in iederg geval van hetgeen deze meneer laat horen. Ook andere elementen (natuurlijk die knotsgekke David Thomas) maken dit tot een vreselijk leuke en zeer aangename plaat.

is dit een ideale instapper als je pere ubu wilt aanschaffen?

Was het voor mij wel, vind het nog steeds hun mooiste album tot nu toe. Een van de weinige die de volle mep heeft gekregen.

Jup!

ga ik dat doen.

ben bezig in een zeer interessant boek over post-punk en kwam daar nog wat bands tegen waarvan ik dus nog niets gehoord had...

Ik vind dit een heel moeilijk album om te beoordelen, heb het inmiddels al een aantal keer beluisterd, en soms vind ik het geniaal, en soms irriteert het me mateloos. Er is geen enkel album waarbij ik dat zo sterk heb. Verhoog denk ik toch mn stem naar 3,5*, laatste luisterbeurt vond ik hem wel weer goed

naar aanleiding van het vette concert gisteravond toch maar eens na een jaar of zo eindelijk opgezet. en omg anders is dit ff een vette plaat. potverdorie, JA.

Dit is een absolute post-punk/new wave klassieker die eigenlijk in geen enkele post-punk/wave collectie mag ontbreken. Erg goede muzikanten zijn dit. Heerlijk hectische muziek, avant-garde met veel gekke geluiden, overstuurde synths en sax en hysterische zang. Je moet wel sterke zenuwen hebben want anders haal je het einde van deze plaat niet.

Naar mijn smaak te plaatsen in de paranoide hoek van de post-punk/wave, samen met bijv. Devo (Are we not men..), Talking Heads (o.a. Fear of Music) en sommige stukken van de vroege Wire.

Wat mij betreft is dit er zeker eentje van de buitencategorie, maar de wortels van Ubu liggen niet echt in de new wave of punk. Ze bestonden ook al eerder (het album Datapanik in the year zero bevat singles uit 1975 en 1976). David Thomas liet zich eerder inspireren door Captain Beefheart, Van Dyke Parks en natuurlijk de Beach Boys. Ze konden in 1978 opeens meeliften met het succes van de punk en de new wave, maar feitelijk heeft de muziek van Ubu en David Thomas daar niet veel mee te maken.

Geniaal album -> 4,5* (hij kwam van 2,5* )

subliem album. Liefde op het eerste gezicht. Vooral hoe het album opent met non-alignment pact.

Deze wordt maar beter en beter zeg. Van degelijke plaat tot een plaat die echt gaat leven, klinkt ook nergens steriel, het geluid leeft echt. Die bas doet het goed bij mij. Maar ook de bijgeluidjes, de zang. Ik denk dat ik deze alleen maar beter ga vinden. Op naar de 4,5 *

Ik heb weinig met al die post-punk/new wave/alternative-meuk, maar dit is net als Talking Heads een positieve uitzondering. Vooral kant B is geweldig, de geest van Beefheart waart duidelijk rond. Het eerste nummer is naar mijn mening een beetje 'saai' in vergelijking met de rest.

'It's just a joke man'

lekker apart, maar het smaak naar meer.

Beste album dat deze band heeft uitgebracht verveeld naar al die jaren nog steeds niet.

Het kostte me heel wat tijd om dit te doorgronden. Het rare gitaarspel, de bizarre kreten van de zanger, het is allemaal niet makkelijk te behappen. De plaat bleef echter wel fascineren en ik kan nu zeggen dat ik het een erg prettig gestoord album vind.

4*

Life Stinks is echt hysterie op de top. Ik houd van die alle-hens-aan-dek-nummers die eigenlijk helemaal nergens over gaan. Is daar een live videoopname van? Zou me echt ultiem lijken.

Je had er gewoon bij moeten zijn vorig jaar in Tivoli De Helling, Utrecht

Ik ken deze band (nog) niet zo goed, maar ik dacht altijd dat dit een kort en explosief project was. Leeft die dikkerd nog joh?

Ik zou zeggen klik "Pere Ubu" hierboven eens aan.

Hebben ze jou net ontdooid of zo ?

Géén secundaire informatie weten over Pere Ubu. Hoe onderwikkeld kan ik zijn .

Oefff.....

Ik wil het boetekleed nog wel aantrekken hoor: natuurlijk had ik even de wiki kunnen openen. Maar vette plaat, hier en daar ook wel te associëren met Doolittle, maar behalve dat dit een ouder album is dat op een hele andere manier 'eigen' is, doet het ook geen moment voor de klassieker van Pixies onder.

Volgende maand staan ze weer in Utrecht hoorde ik? Helaas kan ik er dan weer niet bijzijn, ik begin ervoor te vrezen of ik ze nog oóit live zal zien.

Deze band ken ik nog niet.
Waar kan ik mee rekening houden?(Hoe is dit?)