Pere Ubu - The Modern Dance (1978)

Ja.

En het is potverdorie nog briljant ook!

In ieder geval wel origineel - dat moet ik toegeven - maar mijn waardering laat ik voorlopig nog achterwege. Daarvoor moet ik dit album minimaal drie maal beluisterd hebben, als dat genoeg is tenminste.

Op Sentimental Journey na valt het toch best mee? Okee, het is af en toe wat experimenteel, maar als je hier al moeite mee hebt om het muziek te noemen dan is jouw visie over muziek wel heel beperkt, wat niet overeen komt met je prima stemmenlijst

Dankzij het bericht van Teunnis in dit topique Muziek >> Toplijsten en favorieten >> De MuMe variant van de Top 40 van OOR, 1971-2011 heb ik dit album eens beluisterd. . Post-punk rond 1978 weet over het algemeen mijn bloed niet warmer te krijgen, maar dit is toch een erg leuk werkstukje. De muziek zit constant op de rand van ontsporen en ook de zanger kan nauwelijks toonhouden. Heerlijk toch!

2 dagen geleden voor de eerste keer gehoord en ik ben er behoorlijk verslaafd aan! Ik heb echt lol in het luisteren van dit album, wat een energie, wat een muziek! Echt heerlijk! De bas speelt echt geweldige dingen en het eerste hoogtepunt komt toch wel met Laughing, eerst zo heel rustig en daarna barst het helemaal los:

My baby says
We can live in the empty spaces of this life
My baby says
Far away the stars are coming all undone



Een experimentele plaat die voor mij enorm goed in het gehoor ligt. Pere Ubu staat in mijn top 10!

Dat gaat snel

Hehe, ik had deze ook snel in mijn top 10 staan, maar dat was na een herbeluistering na 6 maanden

Ik heb hem dan maar ook weer eens een keertje opgezet en hij blijft steengoed. Laughing en Over My Head staan hier aangevinkt als favorieten, maar Chinese Radiation, Real World en de eerste twee nummers staan ook te popelen om dat sterretje. Dat Laughing , Chinese Radiation en Over My Head na Sentimental Journey het minst zijn aangevinkt zegt wel wat over de algehele kwaliteit van deze plaat. Terecht 5* hier en nu is hij weer terug als kandidaat voor een Top 10-plaats.

Damn, mooie top 10 hoor, allemaal 4,5 en hoger. Maar eh.. Haal Archive er maar uit en zet deze erin

Leuk om te lezen dat Pere Ubu zoveel jaar na dato nog steeds zoveel indruk maakt bij mensen die voor het eerst deze muziek horen. Briljante plaat!

Nu inmiddels voor de vijfde keer beluisterd en ik moet toegeven dat het alsmaar beter wordt. Het is dus muziek . Dit album behoort voor mij met het album "Suicide" (1977) van de gelijknamige band tot de meest experimentele albums die ik ooit gehoord heb. Het nummer "Sentimental Journey" blijft ook een uiterst vreemd nummer. Je zou haast zeggen dat het een grap is. De overige nummers zijn minder experimenteel maar klinken toch radikaal anders dan de nummers op Pere Ubu's zeer toegankelijke album "Worlds in Collision" uit 1991, het enige album van Pere Ubu dat ik tot voor kort kende.
Wel opvallend dat in de jaren 1977-1979 zo veel vernieuwende muziek gemaakt werd. Voor mij behoren die jaren in ieder geval tot de beste jaren in de geschiedenis van de popmuziek.

4,0*

Tussen mij en Pere Ebu zal het idd. zoals bij een ander album werd gesteld, nooit echt wat worden. De stem zit bij mij te vaak over de grens van irritatie en dat belemmerd om echt ook naar de muziek te luisteren. Dit Modern Dance is i.i.g. -voor mij- toegankelijker als Dub Housing. De chaos en constante interrupties zijn hier wat minder overaanwezig. Ook hier weer vind ik de stukken waar de muziek wat meer vaart neemt het betere werk. Nog niet voldoende genoeg, maar ik heb er nog een paar voor de boeg, dus een beetje nieuwsgierig ben ik nog wel, dat roepen ze ook bij mij op.

Deze debuut LP (OK er zat nog een EP vóór) klinkt helemaal niet als een debuut maar als het produkt van een band die al een paar albums heeft geproduceerd.
Zo zeker van hun zaak, zo volwassen klinkt dit alles en zo uniek.
Niets lijkt op Pere Ubu en ik was meteen verkocht toen ik met hun muziek kennismaakte.

Ik houd op z'n tijd wel van muziek met een overdaad aan informatie en bij deze band kan je je op verschillende lagen concentreren:
*De simpele edoch altijd pakkende en strakke begeleiding
*De slechts met een elastiekje daaraan verbonden zang van David Thomas
*De van het elastiekje losgeschoten franje van synthesizerfrutselaar Allen Ravenstine

Deze plaat kent geen zwakke momenten maar vermeldenswaardig zijn:
Het gebruik van tapegeluiden als een soort solo in The Modern Dance
De unieke structuur van Laughing: De rustige en toch krachtige begeleiding van de atonale saxpartijen van Ravenstine
De dreigende sfeer van Real World
Zelfs Sentimental Journey kent nog genoeg muzikale houvast om luisterbaar te blijven.

Kortom: Hoog in mijn top 10 te vinden.

Omdat Masimo (en ook andere users) me deze plaat al enkele malen wisten aan te raden, heb ik mijn oor nu toch eens te luister gelegd, en na een dik halfuur moet ik concluderen dat ik dat al veel eerder had moeten doen. Dit ligt namelijk helemaal in mijn straatje. Gek, maar niet te gek, en de zang vind ik persoonlijk geweldig gedaan. Dit is afwijkend genoeg om op te vallen, maar niet te afwijkend om tegen te vallen, zo komt het bij mij over.

Ja, deze plaat gaat me nog heel veel plezier verschaffen, meen ik zo..

Erg leuke plaat, de aparte stem van David Thomas zorgt voor een eigenzinnig sfeertje.
De riffs zijn erg goed en ook wordt er fantastisch gedrumdt. 4* sterren voor The Modern Dance.

Deze is met 5 de hoogste binnenkomer in mijn top 10 van de verschillende wijzigingen die ik heb aangebracht. Hier mijn beschrijving in het Verschuivingen/Veranderingen in je Top 10 topic:

Pere Ubu werd mij door Masimo al eens aangeraden en later door Ataloona in het Super Tip-Topper spel getipt. Ken hem inmiddels flink wat maanden en het is een echt groeialbum gebleken. Het album is enerzijds vreselijk strak gespeeld maar aan de andere kant is er flink wat ruimte voor experimenten. De aparte zang draagt ook bij aan het gevoel van gestoordheid. Het is een album waar aan de ene kant het plezier en de passie vanaf straalt, maar waar het aan de andere kant ook niet altijd feest is en het zeker heel wat meer inhoudt dan alleen gekdoen, al zou je dat aan het begin misschien niet zeggen. Een zeer interessant, geweldig sterk en verslavend album die absoluut bij de beste albums ooit gemaakt geschaard kan worden.

Gewoon geniaal

En de prijs voor mooiste gitaarsolo ooit volgens Niels gaat naar: Humor Me Ik heb dit album maar eens wat verder omhoog gezet in mijn top 10.

Ik vraag me iets af.. Als er in Humor Me "it's just a joke, man!" gezongen wordt, doelen ze er dan op dat de wereld, het leven, het bestaan waar wij allen deel van uitmaken - zij het voor een korte tijd - een grap is, maar niet een vermakelijke? Misschien vandaar het verzoek "humor me".

Om na stilte je vraag een antwoord proberen te geven..

Normaal gesproken heeft 'Humor me' naar ik weet niet echt betrekking op een grap, of iets in die richting, 't betekent eerder het doen alsof geloven bij iets ongeloofwaardigs, als bijvoorbeeld grote verhalen van 'n kind. (Ik ben gisteren gebeten door een paarse slang met pantoffels. Echt waar? Echt waar. Jeetje, zeg!)

Ik denk dat hier het 'It's just a joke, man' een reactie is op het eerdere gezongene door David Thomas. Wat dan uiteindelijk er op zou slaan dat dat, hoewel gebracht als grap, niet daadwerkelijk een grap zou zijn. Wat dan wellicht als een soort ontsnapping voor David Thomas geldt, uit datgene wat hem dwars zit ('But a world to be drowned in') vluchten door het maar als grap af te doen. Maar, hoewel gebracht als een grap, is het in werkelijkheid een pijnlijke waarheid, wat we echter door hebben (That's a joke?') Aldus, we geloven er niets van dat het een grap is, waarna David - 'well, humor me!' Wat dan tegelijkertijd de rol speelt als rol in het kind dat we maar geloven moeten, of in ieder geval doen alsof, en als een woordspeling op het eerdere 'It's a joke man'.

Dus in wat je zegt, de wereld (laten we zeggen: ons en het bestaan) is niet een vermakelijke, dat blijkt, maar helaas juist géén grap.

Maar, ik wil nergens beweren de waarheid te spreken. Maar dit lijkt mij. Misschien dat iemand het bij kan schaven of aanvullen of compleet veranderen - dat mag (graag zelfs!) Maar dit is in ieder geval 'n interpretatie. Misschien kan je er wat mee.

Invloedrijk album met een hoog originaliteits gehalte en redelijk wat experiment naar het einde tor,ziehier the Modern dance in een notedop.

David Thomas heeft volgens mij een altijd open achterdeurtje (of misschien beter gezegd kelderluikje) naar zijn onderbewuste. Ik stel me bij deze plaat (en vooral bij de wat mij betreft zo mogelijk nog briljantere opvolger) altijd een muziekversie van Being John Malkovich voor – ik als John Cusack in Being David Thomas, zeg maar.

Wadist?

Staat er kennelijk niet meer in... (Bericht was ook al ruim twee jaar oud.)

Wat dit is? Gewoon een grapje, om aan te tonen hoe gemakkelijk iemands voorkeuren verandert. Heb ik zelf ook erg last van.

Meer veel te enthousiast beoordelen en gelijk in de top 10 zetten. Dat deed ik in die tijd vaak, nu niet meer.

De punkattitude vermengd met experimenteerdrift, een gigantische dosis passie en tomeloze energie, geniaal songschrijversschap en de perfecte voordracht. De grens tussen gek en geniaal is dun? Wat voor grens? Die twee kunnen perfect samengaan. The Modern Dance is een simpelweg briljant album dat van het eerste tot het laatste geluidje gewoon helemaal klopt.

Een album met een dubbele bodem, ook. Onder de laag 'ik wil springen, springen, springen!!!'-energie gaat een wereld van emotie, en dan met name melancholie en twijfel, schuil. Dit komt met name in Humor Me, één van de beste nummers ooit geschreven als je het mij vraagt, heel sterk tot uiting: het is het meest wanhopige nummer ten opzichte van het leven zelf dat ik ken. Het leven is allesbehalve een grap, maar er rest ons niets anders dan af en toe krampachtig te doen alsof het wel zo is. Voor mij heel herkenbaar. Wellicht dat dit album me daardoor zo meesleept en raakt. Veel meer kan ik er zelfs nauwelijks over zeggen, dit moet je gewoon beleven. De gekte van de moderne samenleving in muziek gevat.

           
 

Zo luister je naar Yes en Gentle Giant en ineens waren daar de Clash en de Pistols en met deze plaat viel Pere Ubu, net zoals Tuxedomoon daar precies tussen in. Arty. En zoals goede kunstcollectieven betaamd, men doet dingen op eigen houtje, iets met galleries en performances en dan komt men weer bij elkaar maar het wordt toch nooit echt meer hetzelfde. Dat doe me herinneren dat ik nog op een album van Devo moet stemmen.