Pere Ubu - The Modern Dance (1978)

Dit album wordt helaas een beetje over het hoofd gezien op deze site, terwijl het toch een algemeen geaccepteerde klassieker van de New wave is. Daarom hier even een stukje om een idee te geven van het album, een glorieuze, rommelige smeltkroes van onweerstaanbare rock 'n' roll en bizarre ideeën.

David Thomas en kornuiten laten er van meet af aan geen gras over groeien en beginnen met drie geweldige rock 'n' rollsongs: Eerst 'Non-alignment pact', met dat geniale begin: Een snerpende hoge toon wordt vergezeld door de voorzichtige beginselen van de basloop, waarna de gitaar een geweldige rock 'n' roll boogie inzet. Dan het titelnummer, een stuk minder afhankelijk van gitaar en meer van keyboard (Allen Ravenstine), maar toch weer rustend op een geniaal melodietje. En vervolgens krijgen we 'Street waves' voor onze kiezen. De gitaar is hier weer de protagonist en hoe!: dit nummer bevat een van de meest geniale gitaarriffs die ik ken. Tussendoor krijgen we nog 'Laughing', een nummer dat rustig begint met kakafonisch getoeter, begeleid door een heerlijke coole, relaxte ritmesectie. Maar na een paar minuten gaan alle remmen los en brengen de heren een wervelende boogie ten gehore waar je nekharen strak van overeind gaan staan.
Goed, tijd voor wat rust. Het vreemde en chaotische 'Chinese radiation' begint met een paar minuten rustige gitaarakkoorden, waarna Thomas uitbarst in wild geblaat (met applaus en al), en het nummer bloedt langzaam dood onder pianoakkoorden en onritmisch drumwerk. Met gemak het vreemdste nummer van het album.

En dan 'Life stinks', nog geen twee minuten lang en, onder begeleiding van een groovy basloopje, op onnavolgbare wijze voortgestuwd door de hysterische kreten van een ontketende Thomas.
'Real world' neemt weer gas terug voor zo'n typisch onlogisch rocknummer, zoals alleen Pere Ubu dat kan. Allerlei vreemde achtergrondgeluiden zijn hoorbaar, die enkel tot doel hebben de luisteraar te desoriënteren.
'Over my head' is het langzaamste nummer. Thomas is ongewoon rustig in deze suspensevolle processie. 'Sentimental journey' klokt in op 6 minuten en is daarmee het langste nummer van het album. Het laat zich omschrijven als avantgarde kamermuziek voor vocalen, gitaar, drums, klarinet en....glaswerk. Moeders volledige servieskast moet er tijdens dit nummer aan geloven. Het album wordt in stijl afgesloten met 'Humor me', en de tekst is exemplarisch voor het album: 'It's just a joke, man!'. Ja, David, maar wel een hele goeie!

Thomas steelt de show met zijn onnavolgbare, hysterische, spastische vocaalacrobatiek. Maar ook de band is een van de meest talentvolle van die tijd. Vooral Maimone op bas en Ravenstine op toetsen springen eruit.

Vooral het laatste deel van het album is eigenlijk alleen voor de avontuurlijke luisteraar interessant, maar iedere liefhebber van rock 'n' roll zou dit album eens moeten luisteren voor 'Non-alignment pact', 'The modern dance' en 'Street waves'.

4,5/5

Dit is een absolute post-punk/new wave klassieker die eigenlijk in geen enkele post-punk/wave collectie mag ontbreken. Erg goede muzikanten zijn dit. Heerlijk hectische muziek, avant-garde met veel gekke geluiden, overstuurde synths en sax en hysterische zang. Je moet wel sterke zenuwen hebben want anders haal je het einde van deze plaat niet.

Naar mijn smaak te plaatsen in de paranoide hoek van de post-punk/wave, samen met bijv. Devo (Are we not men..), Talking Heads (o.a. Fear of Music) en sommige stukken van de vroege Wire.

Nu inmiddels voor de vijfde keer beluisterd en ik moet toegeven dat het alsmaar beter wordt. Het is dus muziek . Dit album behoort voor mij met het album "Suicide" (1977) van de gelijknamige band tot de meest experimentele albums die ik ooit gehoord heb. Het nummer "Sentimental Journey" blijft ook een uiterst vreemd nummer. Je zou haast zeggen dat het een grap is. De overige nummers zijn minder experimenteel maar klinken toch radikaal anders dan de nummers op Pere Ubu's zeer toegankelijke album "Worlds in Collision" uit 1991, het enige album van Pere Ubu dat ik tot voor kort kende.
Wel opvallend dat in de jaren 1977-1979 zo veel vernieuwende muziek gemaakt werd. Voor mij behoren die jaren in ieder geval tot de beste jaren in de geschiedenis van de popmuziek.

4,0*

David Thomas heeft volgens mij een altijd open achterdeurtje (of misschien beter gezegd kelderluikje) naar zijn onderbewuste. Ik stel me bij deze plaat (en vooral bij de wat mij betreft zo mogelijk nog briljantere opvolger) altijd een muziekversie van Being John Malkovich voor – ik als John Cusack in Being David Thomas, zeg maar.

Terwijl in deze periode de gemiddelde wave band duister, traag en depressief klinkt, lijkt het op The Modern Dance alsof er een zak aan XTC als Smarties naar binnen is gewerkt.
The Birthday Party On Speed.

Eind jaren ’70, tijdens de opkomst van wat later als post-punk gelabeld zou worden, was er een weelde aan bands die meerdere hoogstandjes vertoonden, maar wat mij betreft piekte het pasgeboren genre direct met deze excentrieke groep uit Cleveland.

De band onderscheidt zich met een constante stroom aan originaliteit en een sound die 40 jaar na dato mij nog steeds doet verwonderen. De stem én de vocale performance van frontman David Thomas is er één uit duizend (Alhoewel de zanger van Black Midi in 2019 ook zijn best deed om zijn innerlijke Thomas op te roepen).

Ik heb artikelen gelezen die suggereren dat de thematiek van het album berust op de desoriënterende bijkomsten van de industrialisatie en ik moet zeggen: het is inderdaad een behoorlijk schizofreen album. Enerzijds opzwepende gitaarritmes, anderzijds chaotische samples en surrealistische uitstapjes. Het is een prettig gestoorde rollercoasters aan prikkels van begin tot eind. Het swingt de pan uit terwijl de wereld om je heen zich constant lijkt te vervormen, maar het album verliest zichzelf nooit.

Het mag duidelijk zijn, van de eerste scherpe tonen van Non-Alignment Pact tot de laatste jammende gitaarklanken van Humor Me, dit vind ik echt een topper.

Op reis door new wave kom ik van het debuut The Scream van Siouxsie and the Banshees bij het debuut van Pere Ubu, dat tien maanden eerder verscheen. Eind 1977 opgenomen, verschenen in januari 1978. De grenzen van tonaliteit en (pop)compositie worden opgezocht, zodat het voor mijn oren soms vals - sorry: atonaal - is. Doet me denken aan jazz, waar geleidelijk ook de tonale en compositorische grenzen werden opgezocht en overschreden; heftiger dan hier bij deze groep uit Cleveland, Ohio.

Leuk is de opmerking in het vorige bericht; helemaal waar, deze muziek moet indalen! Als maatje JeKo en ik in een platenzaak komen, plukken we steevast andere elpees uit de bakken; Pere Ubu is meer zijn pakkie an. Tegelijkertijd bevat dit debuut de nodige momenten waarbij ik aandachtig luister, zoals je een schilderij niet per se mooi, maar wél interessant kunt vinden: wat gebeurt hier eigenlijk?

Wel, dat is steeds weer anders. Een nummer-voor-nummer-beschrijving behoeft te veel ruimte, maar zowel in vocalen (dun-hoge zang met uithalen, soms spreken, of hummen, of... ), als de rare toetsengeluiden (het is 1978, hoe flikte Allen Ravenstine dat?), als de her en der opduikende saxofoon met de nodige invloeden uit free jazz (eveneens Ravenstine), als de vaak vreemde gitaarpartijen van Tom Herman is het verre van standaard.
Probeer dat als ritmesectie (bassist Tom Maimone, tevens op piano en drummer Scott Krauss) maar eens te begeleiden. Net als bij jazz: goed kijken en luisteren naar wat de ander doet en daarop reageren. Chinese Radiation (slechts 3'28") is een goed voorbeeld hiervan. Als een mini-minisymfonie in drie delen, eindigend met stemmige piano waarna onmiddellijk de furie van Life Stinks volgt.
En buiten de instrumentatie: het ruim zes minuten durende Sentimental Journey eindigt met de geluiden van brekend glas, naadloos overgaand in de reggae van Humor Me. Daarin de veelzeggende verontschuldiging "It's just a joke, man!"

Is The Modern Dance eigenlijk een reeks grappen? Als dat zo is, dan wél om serieus te nemen. En is dit eigenlijk wel new wave? Daar werden ze gemakshalve ingedeeld, maar laten we dan new wave als een stroming zien en niet als muzikaal genre of stijl.
Pere Ubu was in de eerste maand van '78 meteen een groep die de kaders van de nog jonge new wave ver overschreed, met de art rock en experimentele jazz van daarvoor als startpunt, van Captain Beefheart via Roxy Music naar John Coltrane. Muziek als kunst, niet bedoeld voor massaconsumptie.

Ik vervolg mijn muzikale reis door wave met Pere Ubu's tweede album, dat reeds in november van hetzelfde jaar uitkwam.