Virgin Prunes - ...If I Die, I Die (1982)

Zit nu in een eerste luisterbeurt.

Kende Gavin Friday van Strict Tempo van Dave Ball.
Daar sneert hij heerlijk "We love the things like thisssss ...".

Maar de maagdenpruimpjes waren in mijn perceptie
als puber toch vooral die mannen van kaka en pipi op het podium.
Ik heb me nooit aan hun oeuvre gewaagd.

Pagan Lovesong en Walls of Jericho waren mijn enige ijkpunten.

Hoog tijd om dat eens recht te zetten door hun meesterwerkje
onder de loep te nemen. Die avantgardistische inslag is wel okee.
Ik noem nu maar even Tuxedomoon of Fad Gadget als referentie.

Ik voel aan mijn eksterogen dat deze plaat het gaat maken.
Weer een ontdekking rijker dankzij MuMe ... nog een paar draaibeurten
en dan klim ik weer eens in de pen ... excrementen of niet.

AvantgardePunk; een plaat met twee kleurige kanten , de bruine is surrealistisch (fictieve Liptonvillage taal) de blauwe realistisch , vooral Caucasian Walk ( I look at my watch and I saw there was no time) geweldige plaat kocht ik eind jaren 80 met terugwerkende kracht met al die andere avantgardisten, Foetus ,This Heat. . Gavin Friday was en is Bono's buddy maar op deze prachtige plaat was daar weinig van te merken U2 behemelde Positieve Punk op Boy en October . de Prunes waren nihilistisch maar niet negatief , Theme For Thought (if i die die die) komt deels uit The Ballad Of Reading Goal van Oscar Wilde , en Gavin zou op zijn Ierse solo-album weer een Oscar Wilde regel hanteren als titel en weer uit The Reading nl Each Man Kills The Thing He Loves. the Prunes waren bijzonder en ver vooruit aldus Bono en hij heeft gelijk . een van DIE platen uit de early eighties

Baby Turns Blue is toch wel een van de meest catchy postpunk deuntjes..

Ik ben al vergeten waarom ik nu iets kwam "opzoeken" over dit album
Dat komt natuurlijk omdat ik onder de indruk ben. Ik had het lang laten liggen. Ik heb het ooit grijs gedraaid op mijn pick-upje. Pure nostalgie dus. En de twieoo-fuiven van weleer komen ook naar boven. Hehe. top volgens mij. Een 4,5 (omdat perfectie niet bestaat).

Lees ik dat juist?

Voorheen was Gavin Friday de rechterhand van Bono.
De stichters van hun eigen Lypton Village.
Een droomstad ontstaan in het creatieve samengesmolten brein.
Tijdens het beginnende succes van U2 rukte hij zich los van het lichaam van Paul Hewson.
Afgesneden ging hij een eigen leven leiden.
Verbroken pezen die als dunne bloeddraden een kleine verbintenis bleven behouden.
Met de regie in eigen hand.

Het ontbindingsproces liet hem muteren tot actief lid van Virgin Prunes.
Een rariteitenkabinet der geestelijke melaatsen met eigen regels, rituelen en gewoontes.
De Ierse variant op The Birthday Party.
Outsiders die zich door de maatschappij uitgepoept voelen.
Als een groep tweederangs circusartiesten richten ze een eigen bizarre fantasie wereld op.
Een spoor van verrotting achter latend.

...If I Die, I Die is met terugwerkende kracht een mooi exotisch getint eindproduct te noemen.
Raakvlakken met The Creatures van Siouxsie Sioux en Budgie.
Je baant je in een oerwoud.
Rond geleid door een oorspronkelijke bewoner.
Die zich als gids over je ontfermt.
Uitnodigend in hun eigen gecreëerde cultuur en stam.

Met Gavin Friday kwam het later nog allemaal goed.
Cabaret werd omgezet in hitgevoeligheid.
Vergelijkbaar met het werk van Marc Almond.

Dit album weer eens tegengekomen in de stapel vinyl. Wel duidelijk waarom ik 'm heb gekocht indertijd. Doet onmiddellijk de sfeer van mijn studentenkamer herleven. Dit gaan mijn huisgenoten niet begrijpen vrees ik.........

Fuck huisgenoten als ze dit niet begrijpen! Dit is een onmiskenbaar briljant stukje muziekgeschiedenis! Hier moet je ook wel tegendraads en a-conformistisch voor in elkaar zitten.. maar dat is dan ook een perfect "vrienden-selecteer"-toets die je hebt met deze plaat. Kunnen ze dit uiteindelijk waarderen, goede lui.. gaan ze alleen maar zitten zeiken, eikels

Heerlijk dwarse en vuige plaat. Een van de belangrijkste bewijsstukken dat de jaren '80 naast (technisch) vernieuwend ook nog eens erg avontuurijk waren.

Zien meer mensen de parallel tussen Sweethome Under White Clouds en Cello Song va Nick Drake?

Ik mag misschien wel steeds in herhaling vallen maar ook dit album heb ik via een cassette bandje in mijn kleutertijd ondekt. En ook jaren later weer herondekt en sindsdien blijft het gewoon een dijk van een plaat. Lekker spectaculair en groovy. Het begin is al helemaal space achtig en klinkt als een klok, met die scherpe pingelende snaarinstrument erdoor en die kerkgeluiden, gefluit inbegrepen en de snerpende song van Gavin Friday. Het daaropvolgende nummer Sweethome... is echt echt echt fantastisch. De waanzin straalt er gewoon vanaf en bouwt ook steeds meer op, het begin bij het rustige sambabalgeluid en vervolgens komen de snerpende valse stemmen en de lekkere hyperactieve maar subtiele gitaarspellen aan te pas. Ook nog een saxefoontje erbij. Heerlijk. Die gekte Dit was trouwens de versie die ik heb gehoord: YouTube - ‪Virgin Prunes Sweet Home Under White Clouds ‬‏ deze was er ook nog: YouTube - ‪VIRGIN PRUNES - Sweethome Under White Clouds‬‏ maar dit is gewoon een verkrachting ervan. en ohja, het nummer bouwt ook met de nodige drumspel en het maakt het plaatje al helemaal compleet aan het einde, met die brommende klanken. Bau Dachong (...if i die i die) is ook een heerlijk nummer. Dat nummer weet echt de hele tijd subtiel te blijven, met die trommelgeroffel en de rustige drumspel en verdere indistruele klanken. De subtiele zang van Friday erdoorheen en de gitaarspel in de refreinen klinken helemaal als een klok. Heerlijk nummer! Baby Turn's Blue is ook de hoogvlieger! Het gaat er hier allemaal lekker ruig en stampend aantoe en is lekker hyperactief. Vooral de laatste 2 minuten doet het nummer der nog een schepje bovenop. Geweldig nummer/ Ballad of the Man vond ik helaas weer een minpunt van deze plaat, vond het hier een beetje een overdreven dramatische gebeuren. Het daaropvolgende nummer Walls of Jericho gooit de vaart er weer lekker in, om maar over Caucasian Walk te zwijgen, dat gaat er weer eens lekker ruig aan toe en alles klopt gewoon! Heerlijk, die hyperactive piepende gitaargeluid, doordrengt met die basgitaar en die drumspel op de achtergrond en de lekkere gestoorde zang van Friday. Het afsluitnummer Theme for Thought was ook geweldig, heerlijk indistrueel, subtiel en mysterieus met die dreigende grommende gitaarklanken, dat synthklankje de hele muziek door. Friday natuurlijk weer. Het hele nummer gaat er er rustig maar mysterieus aan toe en aan het eind lijkt iedereen wel gek te zijn geworden: dai dai dai daidaidaidai dai dai dai.

Verder een geweldige album alweer. Prima Avant Garde, duister, maar ook lekker hyper en gestoord af en toe.

4,5*

Toch wel een vrij unieke plaat, komt natuurlijk ook door de stem van Gavin. Had mijn lp al een paar weken binnen toen we ons wekelijks uitstapje vanuit IJmuiden naar Mokum deden weer Boudisque aandeden en wie waren daar? juist ja de Prunes om deze lp te signeren, ik ga die plaat natuurlijk niet 2x kopen (toen had je nog geen Ebay hahaha) want veel geld had ik niet.
Opening vind ik geweldig, het zijn 2 verschillende kanten waarvan ik nu de bruine kant mooier vindt dan de blauwe, ja dat heb je op cd natuurlijk niet!. Coil is een ander ijkpunt (Gavin zingt natuurlijk op Scatology het grandioze tenderness of wolves). Wat werd er toch een waanzinnige mooie platen gemaakt die tijd.

Poeh, deze plaat eens cadeau gekregen van mijn oom. Lang stof laten happen. Gisteren toch maar eens geluisterd. Maar dit is toch geen muziek die ik kan waarderen. Het klinkt me allemaal te monotoon. Stemgeluid ook niet prettig. De muziek lijkt ook maar wat voort te kabbelen zonder echt iets te doen. Misschien ligt de postpunk me gewoon niet zo. Ik heb wel vaker dit soort dingen gekregen van mijn oom. Dan zegt ie: Jij houdt toch van Bloc Party? Dan zul je Comsat Angels ook tof vinden. Niet dus.

Doe mij zo'n oom.

OOmsk?

Nu ik zie dat dit album door Colin Newman is geproduceerd snap ik waarom ik Decline and Fall en Alone van Newman's A-Z zo makkelijk met elkaar link.

Gavin Friday zingt een Virgin Prunes nummer:

Caucasian Walk

Virgin Prunes ...In lang vervlogen tijd werd deze plaat in een New-wave cafe in Genk integraal telkens weer volledig gedraaid. Het intigreerde mij onmiddelijk. Het donkere,onheilspellende geluid, de angstaanjagende stemmen van Gavin. "Hopelijk praat hij niet zo in het gewone leven" dacht ik "anders werd iedereen er bloednerveus van na een kwartier". Maar bij die apocalyptisch en chaotisch klinkend bandje paste dit stemgeluid wonderwel perfect. Pas later heb ik deze If I Die,I Die op vinyl aangekocht, grijsgedraaid op mijn pick-upje, op tape gezet en urenlang beluisterd op mijn veel te groot uitgevallen walkman van toen:)

Het was pas toen ik "A New Form of Beauty Parts 1-4" in handen kreeg dat ik volledige betoverd werd door dit clubje chaoten. Het was een dubbel elpee met een paar foto's bij , met pre-opnamen van The Virgins. Het was de foto met (denk ik) Gavin en Guggi bedekt met ik-wil-niet-weten -wat-voor-rotzooi. En het waren die ogen die me fascineerden. Dit was anders , dit was chaos, dit was uniek, dit was totaal mijn ding. Dit was pure anarchie met 2 destructieve,androgene frontzangers en een optreden als een dramatisch toneelstuk door industriele geluiden te mixen met conventionele gitaren,bas,drums en synths. Dit las ik ergens en vat het perfect samen :"Basically, this is the sound of tension, intensity, off-the-rails eroticism, pagan spirituality, and an utterly twisted sense of the perverse as wrapped into a post-punk aesthetic."
Toen er een verslag kwam over TW en je die 2 chaoten over het podium zag dwarrelen met vrouwenkleren,nylon panties en pruiken op en mijn vader zei "Man man man, de wereld is totaal geschift geworden" was ik helemaal gewonnen

"If I Die,I Die" vond ik daarna nog altijd een dijk van een plaat, maar ik voelde dat ze gezwicht waren voor het commerciele (persoonlijke mening). Het klinkt niet als een improvisatie ... als een momentopname van briljante vondsten die op geluidsdragers werd vastgelegd ... het klinkt te gelikt, te proper , te gewoontjes. even duidelijk zijn : dit is en blijft voor mij een mijlpaal in de geschiedenis van muziek. Ik loop het rijtje af en mijn conclusie : elk nummer is uniek en een briljant in elkaar gestoken meesterwerkje.

- Ulakanakulot/Decline and Fall : Wie komt er nu in godsnaam op zo'n songtitel ? Maar dat samenspel van drums en een eenvoudig basloopje, clarinet (denk ik) en een raar klinkend gitaartje en daaroverheen dat uniek stemgeluid. Eerst zacht en fragiel en overgaand in die snerpende,angsaanjagende,heksachtige,demonische stem. De lyrics die ik telkens inwendig meezing bepalen dadelijk de stemming van deze plaat.

When one falls you hear a cry
“You’re dead, you’re dead, you must die”
“Take a dream and fly away” she will call
They will wait for you not I, see me crawl

She will fly, she will fly
He will wait far away
A golden key to open the door
Behind which the answer lies

Lyrics die wonderwel passen bij de tijdsgeest van die periode ... doem,zwartgallig en depressief.

- Sweethome Under White Clouds wordt volledig gedragen door die mystieke samenzang met volledig uit het ritme lopende slaginstrumenten. Ik zette dit nummer telkens weer terug op, omdat ik die zang zo schitterend vond. Voor andere is dit waarschijnlijk een minder vanzelfsprekend en aanhoorbare sound . Ik kan me best voorstellen dat velen ze de rug zouden toekeren als ze dit als eerste zouden horen als kennismaking

- Bau-Dachöng : Weer zo'n compleet weirdo songtitel. Het nummer waar de Elpee titel uit is ontstaan. En weeral een voortkabbelend nummer met die satanische zang, ondersteund door die eentonige bas en een didgeridoo.

- Baby Turns Blue : Voor mij het meest commerciele waar veel tijd achter de mix-tafel werd doorgebracht. Dit klinkt zelfs voor vele mensen genietbaar denk ik. Zelfs de synths zitten goed in het ritme.Maar hier zit het echt totaal goed in elkaar en hoor je dat ze het concept gevonden hebben.

- Ballad of the Man is een vreemde eend in de bijt op deze plaat maar door zijn over-acting en melo-dramatische toon vind ik het dan weer subliem. Waarschijnlijk opgenomen op een dag toen de Ierse wishkey rijkelijk vloeide

- Walls of Jericho : Raar maar waar. Dit vond ik altijd het minder goed klinkend nummer van de totale plaat. Telkens spoelde ik door bij dit nummer. Het zit nochtans goed in elkaar. Dat eenvoudig riedeltje op gitaar met scheurende gitaren op de achtergrond aangevuld met die schreeuwerige zang.

- Caucasian Walk : Waarschijnlijk het bekendste en meest gebruikte nummer voor alle New-Wave verzamelalbums. Maar het heeft dan ook iets oers,tribal en primitief. Je ziet zo een nooit ontdekte stam ergens in de brousse hierop halfnaakt rondspringen rond een oplaaiend vuur. Het is opzwepend,voortrazend,angstaanjagend... Briljant

- Theme for thought : Mijn favoriet nummer. Schitterend gebracht ... en dit door die achtergrond zang. Zo melodisch tot het zich in een chaotische brij werpt.
[Life is a cabaret, come to the cabaret
You are all invited, everone of you
You can see how you can be
You can talk
You can sing
While we pray
While we, while we…]
Cabaret,toneel,performance ... de keywords van de Maagdelijke pruimpjes

Uiteindelijk kwam ik daarna de 12" van Pagan Lovesong tegen. Ik verschrok. Die gasten hebben muziekles gekregen , dacht ik direct. Het magische was weg. Het klonk zo perfect dat ik er direct niks aan vond. Achteraf stond het aan het begin van een tape-je en betrapte ik mezelf erop dat ik het telkens terugdraaide
1 Lichtpunt. Toen ik Dave-Id is dead hoorde , wist ik het : " Ze hebben de touch niet verloren"

Mooie recensie! Maar dit is te gelikt..?

Ik bedoelde t.o.v. "A new Form of Beauty" en "Heresie" klinkt het gelikter ... in andere woorden ... meer toegankelijker voor een breder publiek

Dat zou kunnen, wat ik van Heresie gehoord heb klinkt dit vooral beter geproduceerd, maar nergens is het commercieel of veilig.. en gewoontjes zou ik het helemaal niet durven noemen. En ik ken toch behoorlijk veel platen uit de koude industriële krochten der muziek, maar deze steekt daar nog steeds uit als een onvervalst en origineel klinkend stukje gekte. Vergeleken hierbij is iets als Nine Inch Nails bijvoorbeeld een gelikte top40 act die de aansluiting met Justin Bieber net heeft gevonden
Maar ik ga hun oude werkjes nog eens helemaal binnenhalen, die moet ik ook hebben natuurlijk.

Helemaal mee eens hoor ... de Prunes gekte is hier behoorlijk beheerst. Vooral de zang is goed, daar ontbrak het eerder wel eens aan. Check 'Come to Daddy' van A New Form of Beauty maar eens.

Dit klinkt als een gemuteerde hippie collectief welke in een LSD trip is blijven hangen.
Dat Gavin Friday zelfs gewoon erg goed kan zingen, blijkt uit zijn solo albums, maar bij dit album past de voordracht die hij hier opvoerd perfect.

De bewuste foto ... die mij mateloos fascineerde .....

Pre Marilyn Manson

Een magistraal album. Ik kocht het in 1982 naar aanleiding van een recensie in 'Vinyl'. Twee jaar geleden de Engelse persing aangeschaft. Ik kan het dagelijks beluisteren, vooral kant 1.

Goddelijk!!!!!!

Een atmosferisch meesterwerk met een briljante spanningsopbouw.

Wat vind je van het idee om de bonustracks op de cd in de originele tracklist te verwerken?

Doet het geen afbreuk aan de spanningsopbouw? Ik vond het een rare beslissing.

Ik ben daar ook geen voorstander van en in dit geval vind ik het zelfs jammer.Gelukkig heb ik ook de elpee versie nog.

Hippie?? Lijkt me volstrekt het tegenovergestelde! Menig hippie is hierbij in een staat van geamputeerd geloof gevallen. Anti-hippie, allicht ja.