Brother Ali - Us (2009)

Vooralsnog vind ik het allemaal erg lekker klinken. Vooral de beats vind ik top. De manier van rappen van Ali bevalt me ook wel maar het zijn toch de beats die dit album een succes maken imo.

Dat nummer is erg goed qua tekst; vrij simpel verwoord maar toch erg doeltreffend. Een van mijn favo's.

Net begonnen met dit album, maar de producties klinken meesterlijk.

Wie hoor je op het einde van Round Here praten? Lijkt een beetje op Murs met een dik accent. Hij doet volgens mij ook mee op de hook van Bad Mufucker Pt. II.

Heerlijke beats!

Geniale beats.
Heerlijk album.

Heb dit album grijs gedraaid als voorbereiding op zijn concert van afgelopen vrijdag in Vancouver. De productie op dit album is geniaal & Brother Ali doet er wederom heerlijk zijn ding op.
Favo's: The Travelers, Babygirl, Fresh Air (mijn nieuwe feelgood song) en Bad Mufucker Pt II

De review die nu op hiphopleeft staat, van MJ, daar ben ik het dus totaal niet mee eens. Ik vind juist dat het de beats zijn die dit tot een meesterwerk maken. Omdat deze origineel zijn, ze worden namelijk eerst ingespeeld door live instrumeten, niet veel producers doen dit. Daardoor vind ik dat juist de producties Us kleur geven, het geluid is namelijk nog voller dan normaal. Verder vind ik de producties die een enkele laag hebben, zoals Breakin' Dawn, juist enorm doeltreffend. Ant slaat nagenoeg altijd de spijker op de kop, tot voor kort deed Ali dat ook trouwens maar op dit album zorgt hij soms voor een mindere noot. Maar ach, dit is slechts mijn mening.

Oh, hij staat er dan eindelijk op .

Brother Ali heeft geen introductie meer nodig. De parel van het label Rhymesayers heeft in de loop der jaren een uiterst kwalitatieve discografie opgebouwd, waar menig rapper jaloers op kan zijn. Toegegeven, een top 10-hit zal de man nooit scoren en zijn albums zullen ook niet evenveel verkopen als artiesten als Lil Wayne en Jay-Z, maar toch verkoopt Ali - zeker vergeleken met andere undergroundrappers - vrij goed. Zijn vorige plaat, het zeer goed ontvangen The Undisputed Truth, ging bijvoorbeeld de eerste week al ruim 10.000 keer over de toonbank. Ook het tussendoortje dit jaar, de EP The Truth Is Here, verkocht niet slecht. Aangezien The Undisputed Truth alweer dateerde van begin 2007, werd het ook weer hoog tijd voor een nieuw album van de albino-rapper. In een interview begin 2009 sprak Ali al over een nieuwe plaat, toen nog Street Preacher geheten. Eind juli dit jaar werd het wachten van zijn fans beloond: Ali’s nieuwe album ging Us heten, moest 22 september in de winkels liggen en werd uiteraard volledig geproduceerd door zijn vaste compagnon: Ant (van Atmosphere en tevens mede-oprichter van Rhymesayers). Het is duidelijk dat de laatstgenoemde een iets andere weg is ingeslagen qua produceren. Op het laatste Atmosphere-album (When Live Gives You Lemons…) maakten de luisteraars kennis met producties die deels of zelfs helemaal zonder samples waren, en waar alles was ingespeeld door verschillende muzikanten. Velen prezen dit, maar er was ook enige kritiek op deze nieuwe werkmethode van Ant, omdat het toch niet helemaal het gewenste effect zou hebben en wat te minimaal zou zijn. Helaas is dit ook deels het geval bij de nieuwe plaat van Brother Ali.

Us start met niemand minder dan Public Enemy-lid en grootheid in de hiphopwereld Chuck D. Het desbetreffende intro van de plaat, genaamd Brothers and Sisters, bevat echter geen verse van de legende, maar Chuck D komt als een ware priester voor in het daglicht. Met een gospelkoor en geklap op de achtergrond gooit Chuck wat positieve, maar toch vrij clichématige priesterteksten op tafel, om vervolgens Brother Ali aan te kondigen. Net als The Undisputed Truth bevat ook Us een knallende openingstrack. The Preacher is direct één van de hoogtepunten, waar een volledig losgaande Brother Ali wordt gesteund door luide blazers. Nog steeds is er niets op zijn manier van rappen aan te merken, en aan degenen die nog twijfelden aan zijn kunnen geeft Ali direct zijn visitekaartje af.

Maar wanneer Us een aantal nummers verder is, is het al duidelijk dat dit qua geluid geen tweede The Undisputed Truth is. Ant gaat inderdaad verder met waar hij mee gestopt is bij When Live Gives You Lemons…; hij laat instrumenten inspelen die hij vervolgens verwerkt in de producties. Mogelijk maakt Ant op Us helemaal geen gebruik van samples. Brother Ali blijft echter doen waar hij nooit mee is gestopt. Verschillende onderwerpen komen naar voren en met overtuiging worden deze nog steeds verwerkt in sterk in elkaar zittende teksten. Geloof, discriminatie, zijn eigen leven, brag & boast: aan diversiteit geen gebrek.

Tight Rope is een track waar Ali jongeren uit Amerika in een moeilijke situatie in de schijnwerpers zet. Zo rapt hij over een vluchteling uit Somalië, een jongen met gescheiden ouders en een homoseksuele tiener, met een apart couplet voor ieder kind. De tamelijk vrolijke en mellow instrumentatie zorgt vanzelfsprekend niet voor een donker gevoel, maar is een extra opbeuring voor mensen die zich in deze situatie herkennen. ''Live in two worlds with your eyes closed, tip toeing on a tight rope''; ook een duidelijk refrein dat aanstekelijk wordt gebracht door Brother Ali, zoals alleen hij dat kan.

Het is op Us echter niet alleen rozengeur en maneschijn. Zoals eerder vermeld heeft Ant bewust het pad van de ingespeelde producties gekozen. Deze manier van produceren heeft op Us echter niet de meest gunstigste werking. Eentonig, minimalistisch, kleurloos; termen die af en toe bij je opkomen naarmate je het album een tijd op hebt staan. Tracks als Breakin' Dawn en The Travelers bevatten erg weinig lagen, waardoor het ze wat leeg aanvoelen. Een minuut klinkt het leuk, maar later slaat de eentonigheid toch te erg toe. Uiteraard zijn deze twee tracks niet zwak te noemen en maakt Brother Ali veel goed met zijn complete manier van rappen, maar het gevoel dat je naar iets geniaals luistert is niet aanwezig.

Logischerwijs zijn er meer nummers die wat boven de rest uitsteken; op Babygirl vertelt Ali over een meisje dat vroeger slachtoffer was van een verkrachting. Doordat de productie een verslavend gitaartje bevat, is het naast de interessante inhoud ook nog eens aanstekelijk, ondanks dat het niet bepaald een feelgood-nummer is. Best@It valt ook op, niet zozeer om de kwaliteit, maar om de aanwezigheid van twee gastrappers: Freeway en Joell Ortiz. Sinds Ali’s grootschalige debuut (Shadows on the Sun) was alleen Slug een tweede rappende aanwezigheid geweest op een album van de man. De afsluiter (titelnummer) past gelukkig wel bij het album: met dezelfde achtergrond als de intro komt Ali nu wel aan het woord. Half-zingend en half-rappend vertelt Brother Ali over zichzelf als artiest. “I started rhyming just to be somebody//To make people notice me at the party//And not just be the new kid that's albino//Make em say yeah I know but have you heard him rhyme though//Now take that same party around the globe//And my story connected with a lot of folks.” Het zijn mooie woorden voor een afsluiter. Eerlijk, met gevoel, duidelijk en vooral mooi, erg mooi.

Het moge niettemin duidelijk zijn dat Us geen wereldplaat is geworden. Het mist de muzikale kleur en warmte voor een album van dat kaliber. Er is door Ant bewust voor deze werkwijze gekozen, dus wellicht kon het ook niet beter, maar toch blijft het Ant die het album naar hoger niveau had kunnen tillen. Brother Ali is absoluut niet minder dan op zijn voorgaande album en op momenten zelfs nóg overtuigender, maar hij wordt niet ondersteund door de warme en volle beats die het best bij hem passen. De muziek van Us is vergelijkbaar met de cover van het album: wat erop staat is allemaal leuk en doeltreffend, het mist alleen wat kleur.

Ook hier te lezen.

Sorry MJ geniet meestal net als bij Rob van het lezen van jullie recensies. Maar hier ben ik het niet mee eens. (is een mening)
Ik vind dat Ant's "nieuwe" stijl enorm is. Met enorm bedoel ik verfrissend en vol. En vind het dus ook behoorlijk bij Ali passen. Tot nu toe nog steeds mijn album van het jaar.

Idem...

Je kan toch nog een een recensie goed vinden ondanks dat je het er niet mee eens bent, toch?

Ik ben het er wel mee eens, al vind ik dat Ant toch iets te slecht wordt neergezet. Je bent wel erg negatief, zeg.. Ennuh, heb je de bloementjes op de cover over het hoofd gezien?

Dat kan, maar ik vind hem ook niet zo goed. Eerst zeggen dat de man geen introductie nodig heeft en vervolgens met de langste introductie ooit komen (ik overdrijf een beetje ) vind ik al twijfelachtig. Met name dat hij geen top 10 hit zal scoren (ja duh) staat me tegen, alhoewel ik hier soms ook nog een handje van heb.

Verder zeg je wel dat Brother Ali zijn visitekaartje afgeeft, maar hoe hij dat doet is me niet helemaal duidelijk. Je zegt dat hij losgaat en dat er niks op zijn manier van rappen aan valt te merken, tsja daar kan ik niet heel veel mee als lezer. Daarnaast, een zin als 'Mogelijk maakt Ant op Us helemaal geen gebruik van samples.' vind ik wel erg vaag en bovendien overbodig.

The Travelers is juist een van de voorbeelden van een beat die heel veel kleur heeft, maar jij noemt het eentonig. Maar als je alleen al de outro van die track hoort, dan weet je al dat het een wereld van verschil is met de rest van die beat. Dus Ant zorgt daar wel redelijk voor variatie.

Dan de voorlaatste alinea, daar wil je de nummers die in het oog springen naar voren halen, maar daar slaag je niet echt in. Verder dan dat het aanstekelijk is en dat er gastartiesten mee doen (wat niet des Ali is) kom je niet. Slechts de track Us benader je op een voor mij goede manier.

De conclusie wel goed gedaan, hoewel ik het er totaal niet mee eens ben.

Erg negatief? Heb je het wel (goed) gelezen?

Nou ja, 'erg negatief' is wat overdreven.. Alleen je belicht datgene wat ANT wel goed doet iets te weinig, naar mijn mening. Misschien staat het er wel in en valt het allemaal wel mee, maar het 'komt over' alsof Ant weinig goeds doet. Je stuk heeft een negatieve lading, als je begrijpt wat ik bedoel. Het is verder wel een goede recensie hoor, daar niet van.

Nou ja, een letterlijke introductie is het ook niet. Dan had ik wel een soort van bio gegeven over zijn loopbaan, nu ga ik in op het de voorgeschiedenis van Us, zijn vorige plaat (is normaal) en Ant.
Ik beschrijf de track in zijn geheel, niet slechts Ali. Ik kan wel heel cliché een stuk tekst droppen, maar dat zie ik ook maar als goedkope tekstvulling.
Dat is gewoon onwaar. Vrijwel iedere producer maakt gebruik van samples (uit al bestaande nummers dus), dan is het niet zo raar om op te merken dat dat nirt bij deze plaat is.
Best@it heb ik er mee bijgepakt om aan te geven dat er gastartiesten meededen, iets was dus vrij uniek is bij Ali. Had het weg kunnen laten idd, maar wou het toch melden. Informatief zijn kan ook geen kwaad op zijn tijd. En als je zegt dat ik bij Babygirl alleen zeg dat het aanstekelijk is mis je toch nog wat zinnen, maar dat weet je zelf ook wel, denk ik.

Bij dat stuk 'mogelijk maakt Ant op Us helemaal geen gebruik van samples' doel ik voornamelijk op het woord 'mogelijk'. Nu is het dus nog een beetje vaag, als je het niet helemaal zeker weet had je het wat tactischer kunnen omzeilen denk ik. Verder mis ik in je stuk hoe Ali nou precies rapt, hoe klinkt hij? Want hij zorgt voor genoeg variatie, hij rapt steeds op een andere manier. Dit is wat ik mis in je recensie.

Bij Baby Girl vertel je wel waar Ali over rapt maar wederom niet hoe hij dit doet. Wat is zijn emotie? Dat het geen feelgood-nummer is lijkt me niet meer dan logisch.

Ik geef op meerdere momenten aan dat Ant het echt niet slecht doet, maar hemel hem ook niet om, simpelweg omdat ik hem de zwakke schakel vind op het album. Slechts enkele nummers zijn het individueel waard, de rest geeft mij geen behoefte om het nog een keer apart te luisteren. Als album in zijn geheel hebben die tracks een andere werking, om simpelweg een vrij goed geheel te maken, want ik zeg ook dat je de gehele plaat naar iets leuks aan het luisteren bent (maar dus niet geniaal).

Nog iemand opmerkingen? Ben nu toch bezig .

Waarom omzeilen? Ik begrijp een aantal van je opmerkingen maar deze toch niet. Het is gewoon on point, niet voor elke zin hoef je een langdradig stuk te hebben, want dat wordt het gewoon voortkabbelen zonder het inhoudelijk in te vullen. Gezien ik er verder ook nog geen info over heb (niet-samplegebruik) ga ik er verder ook niet op in. Dat vind ik ook wel overdreven, dat hij steeds op een andere manier rapt. Soms lijkt dat omdat het wissels van onderwerpen, maar hij rapt toch vaak op dezelfde manier. Maar ik kon er idd meer op in gaan, maar gezien mijn recensies dan veel te lang worden moet ik prioriteiten stellen af en toe.
Als je het over aanstekelijke gitaarmelodietjes denk je in eerste instantie vaak aan vrolijkere nummers i.p.v. vrij sobere. Wat zijn emotie is kun je soms zelf invullen (ook al heb je het niet geluistert), want ik krijg nu een beetje de indruk dat jij nummerbeschrijvingen volgens een of ander boekje wil doen of zo. Kan natuurlijk, maar dat is wel erg voorspelbaar en eentonig.

You Say (Puppy Love) - had wel wat meer aandacht verdiend, écht het beste nummer van 'Us', hij rapt daar zo vol emotie..

Oké ik kan me wel in dat laatste vinden hoor. Verder vind ik het wel een vermakelijke recensie, het zet me meer tot denken omdat ik het niet eens met je ben. Maar nu hou ik er verder over op, ben benieuwd hoe andere users er over denken.

Recensie is goed alleen niet mee eens

Had hier net ff iets meer van verwacht, desondanks wel lekker album.

halfje omhoog.

Ook Us komt niet in de buurt van SOTS. Niet dat het echt te vergelijken is met elkaar, want deze cd heeft een compleet andere stijl. Ant laat horen een veelzijdige producer te zijn, maar sommige nummers op Us vallen me erg tegen. Zo vind ik bijvoorbeeld The Preacher veel te overdadig. Ook Ali rapt af en toe wat te 'geknepen' lijkt het wel. Zo vind ik het muzikale Crown Jewel goed geproduceerd alleen valt Ali wat tegen. Dat halve gezang past niet echt bij hem.

Babygirl, Bad MF pt. 2 en You Say zijn de beste nummers op US. De minpunten zijn voor mij het eerder genoemde The Preacher, Games, Best @It en intro + outro. Wel een ruime voldoende voor Ali + Ant.

Snap de "negativiteit" rondom dit album niet helemaal. Ik vind Ali prima bij Ant passen en andersom. En de beats van Ant zijn voor mij super. Heerlijk bombastisch! Ik begrijp de kritieken niet. Maar goed voor mij het album van het jaar onbetwist op nummer 1

The preacher is toch echt een vette beat

Ik denk niet dat er echt negatief wordt gedaan over dit album, eerder kritisch. Ook gezien de ratings (pas 1 onvoldoende uitgedeeld) kan je niet echt praten over negativiteit rondom "Us".
Ali en Ant zijn grote namen in het circuit en worden dus wel kritisch gevolgd, daar lijkt mij niets mis mee. Dat jij dat niet 'snapt' lijkt mij logisch, jij bent nogal heel erg enthousiast over dit album gezien jouw rating (4,5*). En dat snap ik dan weer niet
Het enige dat ik echt negatief vind aan dit album, en dat ben ik vergeten te melden in mijn vorige bericht. Het nummer The Travelers, en dan men name het gebruik van de xylofoon, doet mij erg denken aan Earth & Fire (Weekend). Das niet best en ik krijg het maar niet uit mijn kop bij het horen van dit nummer.

Maar 24 stemmen, terwijl er toch zoveel mensen naar dit album uitkeken?

Beetje raar want het vorig album heeft er minstens 74.