A Place to Bury Strangers - Exploding Head (2009)

A Place To Bury Strangers levert voor de tweede keer een fijne bak herrie af. Bij het zien van de tracklist krijgt de oplettende lezer toch enigszins een deja vu-gevoel, aangezien, Deadbeat, Everything Always Goes Wrong en I've Lived My Life to Stand in the Shadow of Your Heart al op eerdere ep'tjes en singles zijn uitgekomen, maar voor deze plaat zijn de nummers opnieuw opgenomen. Met name voor I've Lived My Life to Stand in the Shadow of Your Heart is dit een verbetering en dat nummer is met een waanzinnig noise-inferno een prachtige afsluiter van deze plaat.

Maar voor het zover is, hebben Oliver Ackerman, John Mofo en Jay Space als negen andere schitterende gruizelbommen op onze oren losgelaten. De referenties zijn nog altijd dezelfde als op de debuutplaat en de goed in elkaar zittende liedjes laveren tussen Joy Divisiaanse depressiviteit en New Order-achtige luchtigheid, waarbij ook in de rustige stukken een onderhuidse spanning aanwezig is. En zoals we dat op de vorige plaat al konden horen, wordt vanuit die spanning een draaikolk van noise en feedback gecreëerd, waarin het liedje lijkt weggezogen te worden maar het wonder boven wonder toch net aan de oppervlakte blijft.

Ik vraag me af of dit de final mix is. Een leak 2 maanden vantevoren, heel goed mogelijk dat dit niet zo is. Begrijp me niet verkeerd, de plaat klinkt al goed zoals ie is, maar de eerste paar nummers hebben zo'n harde overall productie, dat ik mijn boxen haast zachter moet zetten in plaats van harder. Dit vind ik bij de latere nummers nogal meevallen, maar dat kan ook omdat ik er dan al aan gewend ben.
Het kan heel goed een bewuste keuze van de band geweest zijn, maar je verliest toch wat dynamiek door alles zo hard op te nemen lijkt me. Niet dat hun er wakker van liggen waarschijnlijk, want het geeft natuurlijk wel een adrenalinestoot.

De muziek zelf dan. Die vind ik denk ik een slagje beter dan hun eerste album. Dat album had meer sferen, van ingetogen stukken tot hard, maar het maakte voor mij ook veel minder een geheel.
Dit album jaagt wat meer door, met af en toe wat kleine rempuntjes, minder verschillende sferen, maar hierdoor heb ik wel meer het idee naar een geheel te luisteren.
1 van de grote hoogtepunten ook hier I Live My Life to Stand in the Shadow of Your Heart, nog even lekker noisen als afsluiting.

Toch wel een voorlopig hoogtepunt dit jaar. Daar waren er nog niet zoveel van.

Heeeerlijk.

Begon me al af te vragen of I've Lived My Life ooit nog op een officiële release zou komen, maar nu ben ik al helemaal benieuwd naar deze nieuwe uitvoering...

Nog even geduld tot ik de leak kan vinden (waarna ik uiteraard het album ook braaf zal kopen).

Dit is weer erg tof spul! En als bonus bovendien erg gaaf als je als muzikant ook nog een fetish hebt voor obscure gitaareffecten (zoals ik! ).

Tot nu toe dé plaat van 2009 pour moi.

Hij maakt ze zelf ook!

En tering wat is dit vet live.

Wauw, dat laatste nummer is echt geweldig!

Geweldige herrie dit, mijn meest gedraaide album op het moment!

Weer een lekker strak album van APTBS. In vergelijking met het debuut klinkt het ietsje gepolijster en iets minder dynamisch. Dat laatste vind ik wel jammer, want The Falling Sun was nou juist het beste nummer van hun debuutalbum. Verder weinig klachten, want dit is gewoon lekker 10 keer knallen zonder een zwak moment.

Ik vind dit album nog ietsje beter dan het debuut, al scheelt het weinig.
Ietsje gepolijster klinkt het inderdaad wel, maar naar mijn mening niet minder dynamisch.
Ik heb het idee dat ze de nummers zelf nog weer wat zwaarder hebben laten wegen dan de noise-erupties opzich, t.o.v. het vorige album.
En dat pakt goed uit wat mij betreft. Geweldige plaat.

En wederom weer een heerlijke plaat van deze band
M'n oren zijn weer helemaal naar de klote maar dat maakt niet uit

Ik vind hem een tikje zacht eigenlijk vergeleken met de voorganger... En de beste nummers volgen toch telkens de blauwdrukken van The Cure. Het debuut van deze mannen is een stuk rauwer, grover en echter. Hier lijkt de bak met herrie soms veel te gemaakt, zonder de nodige emotie. Maar naar het einde toe verbeterd het wel sterk, ik moet het nog even laten bezinken voor dat ik een cijfer geef, ik zal hem zowiezo wat harder gaan draaien!

Heb deze vandaag voor de eerste keer beluisterd. Het was totaal niet wat ik ervan verwachtte (ik kende de groep voorheen niet), maar ik vond het wel érg sterk, en dat voor een eerste luisterbeurt. Deze ga ik de komende dagen nog veel opleggen, denk ik!

Beetje een twijfelgeval. Soms vind ik het geniaal, en dan opeens is het net iets te gewoon, te gelikt zoals al eerder is gezegd... Het neigt dan al snel naar 'gewone' rock.

Toch zitten er nog steeds van die knal momenten in. Dat doen ze erg goed, gecombineerd met een mooie melodie zoals in Keep Slipping Away is dat goud waard. Daarom tot nu toe 3,5 sterren, en ik zal hem zeker blijven draaien, wellicht gaat ie nog omhoog.

A Place had ik in 2006 van iemand gedownload ...eh... vanwege de naam. Een beetje geluk misschien. Want dit is helemaal mijn soort muziek.
Mijn vrouw zei een keer tegen iemand dat ik van zwarte muziek houd. Maar daar bedoelde ze geen soul of r&b mee.

@ Cygnus. De vorige album had nog veel meer nummers die eerder waren uitgebracht. Ik kende daar al 7 van de 10 nummers.
Maar Deadbeat en Everything Goes Wrong kende ik persoonlijk niet.

Bijzonder dat iedereen aan Joy Division moet denken. Terwijl mijn eerste gedachten naar Psychocandy van the Jesus and Mary Chain gingen.
Maar ik geef toe. Van deze muziek word je niet echt vrolijk.

Hmm, Joy Division is nog niet bij me opgekomen. Mede-shoegazers My Bloody Valentine eerder, hoewel MBV me nooit echt kon smaken, en deze groep me vanaf de eerste luisterbeurt beet had! Fantastische cd, en wordt na een derde luisterbeurt alleen nog beter!
Favoriete tracks tot nu toe: opener It Is Nothing, en Keep Slipping Away

Wat een plaat weer deze tweede cd van A Place To Bury Strangers.
Op Exploding Head staan wederom prachtige, duistere, catchy songs die meestal voorzien zijn van noisy gitaarmuren. Het grote verschil met het overdonderende debuut is dat er nu wel hier en daar een straaltje zonlicht door het verstikkend, donkere songmateriaal schijnt. Een echte aanrader!

Ja hallo! Hoe kan ik hier nu 2 favorite nummers uit selecteren. Zijn allemaal even STERK. Wanneer komen ze in de Heineken Hal????? Bovenaan mijn top 2009 lijst...

Met smart zit ik te wachten op de lp versie van dit album. Tot nu toe moet ik het doen met de digitale versie op mijn ipod, maar daar krijg ik gewoon niet het goede gevoel bij. De nummers zijn werkelijk fantastisch en nu\het laatste nummer is een echte klassieker, maar de digitale belevinh is helaas niet aan mij besteed. Vandaar de 4 sterren, er kan wellicht nog een ster bijkomen als het vinyl bij mijn platenboer binnenrolt en zijn weg vindt naar mijn draaitafel.

Wederom ideale muziek voor op een drugsfeest in een vervallen kraakpand. Die sfeer roept deze band af en toe echt bij me op. Maar verder toch wel een tikkeltje minder dan het debuut. Minder divers en ook een mindere productie.

Deadbeat is trouwens echt te badass

Daar bestaat het genre Tekno al voor

Ben ik de enige die in sommige stukken Sonic Youth hoor?:P

Ja klopt idd. Vervelende lui blijven dat toch.
Spelen er de hele tijd doorheen.

Ik wel hoor

Godallemachtig wat een vette plaat.

Cure/Joy Division-achtige melodieën en een fijne laag feedback lawaai er overheen. Helemaal mijn ding.

Ik wel hoor :

Aha...direct besteld

Daar ga je je geen buil aan vallen.

Live is het ook een absolute aanrader

Zo na een paar maanden vind ik album nummer twee nog steeds een stapje sterker dan album één, zal meegaan in de eindejaarslijstjesbrij bij mij. Dan denk je dat je alles gehad hebt op deze plaat, knalt aan het einde "I Live My Life..." er nog eens dubbel en dwars overheen

Gaat dat zien op Le Guess Who!

Zo na een paar maanden vind ik album nummer twee nog steeds een stapje sterker dan album één [/quote]

Die kant gaat het bij mij ook op. Door dat geniale concert van afgelopen zaterdag zijn alle kwartjes definitief gevallen en het lijkt me een kwestie van tijd tot deze plaat de volle mep krijgt.