A Place to Bury Strangers - Exploding Head (2009)

A Place To Bury Strangers levert voor de tweede keer een fijne bak herrie af. Bij het zien van de tracklist krijgt de oplettende lezer toch enigszins een deja vu-gevoel, aangezien, Deadbeat, Everything Always Goes Wrong en I've Lived My Life to Stand in the Shadow of Your Heart al op eerdere ep'tjes en singles zijn uitgekomen, maar voor deze plaat zijn de nummers opnieuw opgenomen. Met name voor I've Lived My Life to Stand in the Shadow of Your Heart is dit een verbetering en dat nummer is met een waanzinnig noise-inferno een prachtige afsluiter van deze plaat.

Maar voor het zover is, hebben Oliver Ackerman, John Mofo en Jay Space als negen andere schitterende gruizelbommen op onze oren losgelaten. De referenties zijn nog altijd dezelfde als op de debuutplaat en de goed in elkaar zittende liedjes laveren tussen Joy Divisiaanse depressiviteit en New Order-achtige luchtigheid, waarbij ook in de rustige stukken een onderhuidse spanning aanwezig is. En zoals we dat op de vorige plaat al konden horen, wordt vanuit die spanning een draaikolk van noise en feedback gecreëerd, waarin het liedje lijkt weggezogen te worden maar het wonder boven wonder toch net aan de oppervlakte blijft.

Toen ik dit album kocht had ik hoge verwachtingen, en die zijn voor een groot deel waargemaakt. Deze plaat kenmerkt zich door overdreven distortion bij de gitaren en galmende instrumenten, waardoor ik het gevoel heb dat ik in een gigantische fabriekshal ben waar een band op maximaal volume staat te spelen. Bij de eerste nummers, It Is Nothing en In Your Heart, bevalt deze formule geweldig. Heerlijk! Daarna komen ook redelijk goede nummers, zijnde Lost Feeling, Deadbeat en Keep Slipping Away. Weinig op aan te merken. Maar dan komen toch echt de mindere nummers. Hier gaat de keihardenoisefabriekshalformule (om het maar even kort samen te vatten ) echt vervelen, kan ik weinig onderscheid maken tussen de nummers en dwalen mijn gedachten af. Niet slecht, als ik ze afzonderlijk hoor zijn ze zelfs redelijk goed, maar hier vind ik ze toch oersaai klinken. Maar gelukkig is daar de afsluiter I Live My Life to Stand in the Shadow of Your Heart. Wat een fantastisch nummer! Eigenlijk is dit wel weer de bekende formule, maar dan zó knallend en met zó'n prachtige climax dat ik ze alles vergeef. Over het geheel een goed album, dus een 3,5*

edit: bedacht me dat ik een 3,5 eigenlijk nog te hoog vind voor een plaat met 4 matige nummers. 3,0*

Meeslepende noise rock die bol staat van de distortion wat gepaard gaat met de 'typische' fluisterzang.Deed me wel wat denken aan the Jesus & mary chain in hun begin tijd maar dan zonder de briljante melodieën.Wel een plaat die ik bij elke draaibeurt beter ga vinden met Deadbeat en Ego death als voorlopige uitschieters (al ontloopt het elkaar allemaal niet veel.

Holy kanonsense! Na Soft Moon heb ik weer een voltreffer te pakken uit de yankee retro scène! En ook dit mag er wezen, patverpielekes noch an toe. Ongekend ruig en compromisloos geluid, beetje psychobilly meets jesus & the mary chain, opgeleukt met Ride en Swervedriver. Vooral die laatste band doet het me regelmatig aan denken, maar dan wel wat gemener en harder. En daardoor eigenlijk ook wel beter. Meteen vanaf het eerste nummer wordt je keihard de plaat ingeslingerd en ook meteen een vet nummer dus, maar het lijkt eigenlijk alleen maar harder te gaan beuken vanaf dat punt. Maar deze gasten zijn er wel in geslaagd genoeg leuke riffs en koorden mee te nemen, waardoor het nergens gaat vervelen. Alles duurt precies lang genoeg en je verlangt bij ieder nummer weer naar meer. Zo heb ik mijn retro graag, go USA!