David Sylvian - Manafon (2009)

Ooit was David Sylvian heilig voor mij : Quiet life, Gentlemen take polaroids, Tin drum, Brilliant trees, Gone to earth, Secrets of the beehive, Rain Tree Crow, The first day, een paar losse samenwerkingen met Sakamoto (Forbidden colours, Heartbeat), (sommige delen van) zijn meer experimentele werk (Words with the shaman, Approaching silence) – ik vond het allemaal prachtig. Vanaf (of vooruit, ná) Dead bees on a cake ging het mis en maakte structuur plaats voor experimenteerdrift. Niks mis mee, het is geweldig wanneer een artiest zich blijft ontwikkelen, maar zelf kan ik hier nauwelijks naar luisteren.

Het is ongetwijfeld serieus en integer bedoeld, maar al dat gefriemel en gefröbel leent zich ook wel erg goed voor een parodie – de Bonzo Dog Doo-Dah Band zou hier een field day mee hebben. Zoals gezegd geef ik Sylvian het voordeel van de twijfel, maar het doet me ook wel vaak denken aan sommige dingen op het Rain Tree Crow-album (bijvoorbeeld het titelnummer daarvan en Scratchings on the bible belt), en dat werd achttien jaar vóór dit album gemaakt. Kennelijk was hij er nog niet helemaal klaar mee.