Natalie Imbruglia - Left of the Middle (1997)

Na al die tijd nog steeds een ontzettend leuk debuut met een soort van alternatief randje. Ondanks dat, is het uiteraard een commercieel en bovenal een radio vriendelijk album geworden. Het is wel een beetje jammer dat er gelijk hoog wordt ingezet met Torn als openingsnummer. Nergens op het album vindt de luisteraar net zo’n mooi, aanstekelijk en memorabel moment; de overige nummers zijn ook wat minder toegankelijk voor de gemiddelde popliefhebber. Sommige nummers hebben best een wat experimenteel gehalte, en tappen dan ook een beetje uit het stoere-meiden-jaren-negentig-rock-vaatje.

Een mooi voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld Big mistake. Heel perfect gaat haar dat overigens niet af, met dat lieve stemmetje van haar kan ze die agressie die het nummer (tekstueel) heeft maar moeilijk op de juiste wijze uiten. Haar stem klinkt dan ook het mooist op de ietwat rustige nummers zoals op bijvoorbeeld Leave me alone; dat overigens een zeer fijne loungeachtige sfeer over zich heeft. Bij vlagen zijn sommige nummers een stuk origineler dan die van haar concurrenten uit die tijd, al blijkt dat niet uit Wishing I was there. Op zich een prima pop/rock liedje met ook een redelijk pakkend refrein, alleen is het wel erg dertien in een dozijn. Ook de andere single, Smoke, lijkt hier en daar toch qua zang wat onzuiverheden te hebben en dat is jammer – vooral omdat de nogal verdrietige songtekst zo mooi is. Eén van mijn favoriete nummers is altijd Pigeons and crumbs geweest. Het thema over onwetendheid in combinatie met de mooie opbouw en instrumentatie zorgt voor één van de meest aangename momenten op dit album. Ik vind de non-single nummers sowieso niet onderdoen voor de nummers die tot single zijn verkozen, al is Torn stiekem wel het onovertroffen hoogtepunt op deze CD.

Ik vind dat dit album al met al de tand des tijds erg goed doorstaan heeft. Niet ieder nummer is even perfect afgewerkt, maar ook anno 2011 kun je hier (nog) prima naar luisteren. Het is jammer dat haar succes na dit album alleen maar afnam. Ook al werden veel van haar singles globaal slechts magere hitjes, menigeen zal haar alleen maar kennen van Torn; terwijl ze eigenlijk best veel mooie liedjes had.

"Left of the Middle" vind ik een aardige popplaat. Megahit "Torn" blijft na al die tijd gewoon een mooi liedje, maar dat niveau wordt niet constant gehaald op "Left of the Middle". Wat ik wel waardeer aan Natalie Imbruglia en de liedjes op "Left of the Middle" is dat er niet gekozen wordt voor standaard gladde popliedjes, maar dat er aardig gevarieerd wordt in het geheel aan klanken. Wel vind ik haar stem na verloop van tijd wat vlak worden en dreigt er het gevaar van verveling. Dus: aardige liedjes, goede variatie, maar uiteindelijk heeft het iets te weinig om het lijf om echt te beklijven.