Paradise Lost - Faith Divides Us - Death Unites Us (2009)

Een aanzwellend koor vormt het intro van As Horizons End en het is direct een song die je bij de lurven pakt. Holmes die grofkorrelig uit de hoek komt en zware riffs maken het tot een van de betere heavy songs sinds de heren weer ten dele terugkeren naar hun roots. I Remain is ook te gek, wederom loodzwaar en Mackintosh die er weer op los soleert. Hierna kakt de boel in, niet zozeer dat het ruige geluid terzijde wordt geschoven maar de nummers zijn wat mij betreft gewoon niet sterk. Onvoldoendes worden er niet gescoord en een song als In Truth is gevarieerd en bevat fijne tempowisselingen maar op de een of andere manier wil de klik niet komen, dat bonustrack Cardinal Zero zelfs een van de betere songs vormt op de plaat somt eigenlijk alles op.

Tussenstand:

1. Icon
2. Shades of God
3. Draconian Times
4. Gothic
5. Paradise Lost
6. In Requiem
7. Symbol of Life
8. Faith Divides Us - Death Unites Us
9. One Second
10. Believe In Nothing
11. Host
12. Lost Paradise

Zijn het titelnummer, In Truth en First Light dan ook inkakmomenten? Dit zijn nu net die songs die Paradise Lost ademen. Melancholish, meeslepend en druilerig. Ook Rise Of Denial vind ik erg sterk. Deze is uptempo maar ook stemmig en stevig. Mooie bezwerende lead ook op de achtergrond. Living Scars is ook uptempo maar dan net wat gejaagder. Met enkele fraaie ingehouden passages en leuke theatrale declamaties van Holmes.

Eigenlijk vind ik enkel Universal Dream wat zwakjes. Het is een beetje een botte track en dat staat de band niet heel erg goed al weet Mackintosh er toch weer wat van te meken met een Hallowed Be Thy Name-lick op de achtergrond van het refrein en een fraaie solo. In Truth is weer een stuk plechtstatiger en lijkt het dikkere broertje te zijn van The World Pretending.

Jammer dat de productie wat aan de vlakke kant is. Faith Divides Us... heeft een typische formuleproductie en mist daardoor wat levendigheid. Compositorisch komt de band verder erg sterk uit de hoek.

De nummers zijn niet slecht, zitten compositorisch gezien ook solide in elkaar maar ondanks talloze luisterbeurten wil het maar niet vlotten tussen mij en dit schijfje. Soms is het lastig ergens de vinger op te leggen, wellicht mis ik een bepaalde dynamiek of iets dergelijks waarom het geheel niet wil ontbranden.

Wat is dit een gave plaat! Zoals ik bij In Requiem schreef heb ik tussen One Second en The Plague Within de albums van deze band gemist en ben ik nu de schade wat aan het inhalen.

Was In Requiem al een aangename kennismaking, het kan niet in de schaduw staan van Faith Divides Us - Death Unites Us. De nummers staan stijf van de vette riffs en Nick Holmes zingt bevlogen als nooit te voren. Hoogtepunt is wat mij betreft het titelnummer, maar op Last Regret na zijn alle nummers erg sterk.

Het is alweer bijna 5 jaar geleden dat ik wel een erg magere score aan dit plaatje hing.
Het is nog steeds niet mijn favoriete plaat van de heren, maar deze schijf heeft ook aan kracht gewonnen.
Mackintosh laat zijn gitaar weer met de regelmaat van de klok 'huilen' Holmes is prima bij stem en eigenlijk valt er helemaal niet zoveel te klagen.
Op de een of andere manier vind ik de tweede helft van de schijf sterker dan pakweg de eerste 5 songs.
Voor mijn gevoel lijken enkele songs vanaf The Rise of Denial net wat meer variatie te bevatten.
Beste track voor mij is Last Regret. Een werkje waarbij melancholie tot kunst word verheven. Het is tevens Gregor die de aandacht opeist met dwingende solo's van heb ik jou daar.
Nee hoor, hoewel ik de opvolger van Faith Divide Us nog meer lief heb is er weinig mis deze release uit 2009.