New Musik - Anywhere (1981)

Het zal wel de LP-show zijn geweest van Wim van Putten, daar luisterde ik destijds met rooie oortjes naar. Een aantal nummers van New Musik werd gevangen op een cassettebandje en ik was trots op deze originele muziek.

In alle naïviteit dacht ik dat dit de Nieuwe Muziek van de Eighties zou worden. Het heeft anders uitgepakt, New Musik is een unieke creatieve uitspatting binnen de elektropop gebleken. Van de bands die ik ken komt Buggles als (enigszins) vergelijkbaar bij me op, verder zou ik het niet weten.

Op het recente album van The Gathering -om even een ander genre te noemen- staat heel verrassend een cover van Areas. Dat was de aanleiding om weer eens Anywhere te beluisteren. Werd tijd, want wat is dit nog steeds verschrikkelijk goed! De nummers kloppen allemaal, en van die warme mystieke sound word ik helemaal blij. Sterker nog, het bevalt beter dan ooit. Dat komt misschien doordat ik de laatste jaren veel electronic beluister.

Hoe dan ook, overwegend dat dit meer dan 30 jaar oud is, is er geen andere kwalificatie mogelijk: dit album is een meesterwerk.

De Nits op hun vroegste platen bijvoorbeeld.

Je had begin jaren 80 wel meer van die strak in het hemd annex das jongens
die enerzijds Kraftwerk en de elektronica omarmden, maar anderzijsds nostaligsch
naar hun eigen kindertijd vol Beatles en andere kort gehouden 60s pareltjes verwezen.

Maar ofwel verdwenen die vroege ingenieurs van de synthpop zelf achter de knoppen
van de mengtafel (zoals in dit geval Tony Mansfield die het eerste a-ha album zou producen),
ofwel evolueerden ze meer in de richting van de new romantics die het 80s pleit wonnen.

Of ze ontwikkelden een volstrekt eigen muziektaal zoals de Nits natuurlijk.

Leuk om te weten. Weliswaar andere muziek, maar toch ook met een transparant en optimistisch geluid. Misschien is dat wel het gemeenschappelijke, inclusief The Nits.

Ja, muziek die op de voorgrond mag staan en niet louter drager van sombere gedachten hoeft te zijn.
Liedjes om de liedjes met nu eens een melancholische, maar dan weer een zonnige tekst.

Ik weet nog dat ik indertijd het singletje van Take on me kocht en op het labeltje de naam van de producer zag staan : "o kijk, er zijn kennelijk twéé Tony Mansfields actief in de popmuziek, want hoe zou die van New Musik nou in 's hemelsnaam bij een Noors bandje terecht kunnen komen?"

De beste man schijnt meer noten op zijn zang te hebben als je de Wikipedia mag geloven.

Tony Mansfield - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Edit: Hier nog een link van projecten waar Tony Mansfield bij actief was: Related Pics - new-musik.co.uk

Vandaag is het 35 jaar geleden dat dit prachtige album uitkwam!

Waar blijft de tijd ....
Album klinkt nog steeds vernieuwend en fris. Helaas geen opmaat naar meer Nieuwe Muziek. Deze kwaliteits-elektropop zou het jaar erna alweer op sterven na dood blijken, samen met The Buggles en in wat mindere mate The Korgis.

Jij noemt precies de twee bands die ook altijd draai als ik New Musik gedraaid heb!

Maar meer vergelijkbare bands zou ik echt niet kunnen bedenken. Zo uniek was dit geluid.

Exact dit album vind ik ook beter dan From A to B

Eens met de vorige vier berichten.

Dit album is de kroon op het werk. En zoals ik ongeveer al zei is het wel gek dat New Musik zo uniek is gebleken, op een enkele navolging na (The Buggles). Voor hetzelfde geld was het de voedingsbodem geweest voor een nieuwe stroming. Zo interessant was het toen, en dat is het eigenlijk nog steeds.

Is dit album nu pas voor het eerste verschenen op streaming sites? Zie 12 februari 2016 als releasedatum staan op Deezer.

Staat straks op na Synthia van The Jezabels... wel zo toepasselijk

Dacht dat ik dit album niet ken maar nu ik de eerste nummers hoor, herken ik het weer, ik kan me echter niet herinneren gekocht te hebben...

Jammer dat de heren gestopt zijn na die prima albums....

Geen enkel probleem dat ze gestopt zijn wat mij betreft.
Foute synth-pop met een gladder dan gladde stem erbij. Weinig verrassingen qua maatsoorten, solo's of instrumentarium. Het openingsnummer had nog een soort van War on Drugs-high, maar daarna ging het voor mij bergafwaarts. Waarschijnlijk het grootste verschil tussen mijn stem en het gemiddelde tot nu toe op Musicmeter.

Fenomenale 2e langspeler van New Musik, waarop ze hun stijl perfectioneren. Het levert een ronduit fantastische synthpop plaat op met het ene hoogtepunt na het andere. Design, churches, life of Luxury pfff alle tracks zijn geweldig met die prachtige korg en fairlight sounds. Tamelijk unieke groep, zou de liefhebbers zeker ook naast uiteraard het debuut van Aha de twee albums van Naked Eyes aanbevelen. Schitterende, levendige synthpop, pakkend, melancholisch, vrolijk en zelfs bij tijd en wijlen ontroerend. 5 sterren voor deze landmark synth plaat!

Niks minder dan briljante synthpop, zo moet dit genre klinken. 5 sterren

Ik hou van veel stijlen muziek, en midden jaren’80 was dat vooral new wave, industrial, en daarna avant garde. Als ontluikende puber zat ik echter volop in de melodie en de fijne liedjes en had ik bijvoorbeeld de lp “from a to b”, mede vanwege het unieke geluid van “this world of water”. En een jaar later kwam “anywhere” uit. Ik ging hem luisteren in de platenzaak en was niet meteen overtuigd. Minder catchy, meer gebrei. Dacht ik. Plaat laten liggen. Totdat een vriend van mij hem wel kocht, en hem bij mij eens achterliet zodat ik hem kon opnemen. Toen viel het kwartje dus wel. En in de jaren daarna heeft dit album me ook nooit losgelaten.

Dit is een eenzaam juweel, dat echt met niets te vergelijken valt. Niet met Buggles, al helemaal niet met Korgis. Mogelijk delen ze inderdaad een nerdy imago, dat wel. Rockers zijn het zeker niet. Deze plaat kom je best vaak tegen in de platenbak, en dan mag hij vaak weg in een set van 3 voor een tientje of zo. Dat zet je op het verkeerde spoor, alsof deze plaat een jaren ‘80 niemandal is. Nou, jouw 3 of 4 euro voor deze plaat is de by far beste investering die je kunt doen als je hem nog niet zou hebben! En laat dure reissues en boxsets (er komt er weer eentje aan begrijp ik) lekker liggen. Nergens voor nodig.

Echt 12 geweldige nummers, plaat duurt ook zowat 55 minuten of zo, maar klinkt als een klok. En iemand zei het volgens mij al, de combinatie van schitterende popliedjes met een detached randje en mathematisch melancholieke teksten…HEERLIJK. Hoezeer ik later ook moeilijkere muzieksgebieden ben gaan opzoeken, deze plaat (en een aantal van zijn tijdsgenoten) blijft een topper, en hoort bij de allerbeste platen die ik ken. En “while you wait”, wat een ultieme song!

Helemaal mee eens. Verdient ie dan eigenlijk geen plaatsje in je top 10 als ik je - gedeelde -liefde voor deze plaat zo lees?

Geproduceerd door Tony Mansfield (A-ha), blijft dit album voor mij het ultieme synthpop album. Krachtige, melodieuze songs, fenomenaal goed geproduceerd. Heerlijk om naar te luisteren. Alles wat geweldige synthpop zo onweerstaanbaar goed kan maken valt hier in volle glorie te horen. Niet te missen voor elke serieuze popliefhebber!

Haha, ja, zo kun je het ook zien, maar dit is natuurlijk een gevalletje van 'history revisited'. Eigenlijk zou je moeten zeggen: Tony Mansfield (New Musik) produceerde de eerste versie van het debuutalbum van A-ha. Want New Musik is in feite natuurlijk de eigen band van Tony Mansfield, en daarmee het eerste muzikale wapenfeit waarmee hij doorbrak. Later ging hij zich meer toeleggen op songwriting en het produceren van andere artiesten, waarbij A-ha zijn eerste (en denk ik ook grootste) succes werd.

Op Wikipedia lees ik trouwens nog dat hij vóór New Musik deel uitmaakte van de Nick Straker Band, waar hij o.a. de gitaarpartijen speelde op de hit A walk in the park. Engelse Top 10-hit en leuke discosingle, maar ik vermoed dat dat bij weinig mensen een belletje zal doen rinkelen.

Jazeker, dat is wel een pak meer gay disco dan New Musik, dat ik meer met new wave associeer (overigens ben ik geen kenner van beide bands).

En het gaat niet alleen om Mansfield, volgens mij hebben ze een tijdlang praktisch dezelfde bandleden gehad.

Het begin van deze plaat, de eerste minuut, blijft bizar. Nieuwe muziek inderdaad. Weird stuff. Staaltje Engelse humor, vergelijkbaar met het begin van OMD's A and M, ook zon raar begin had dat album met die upbeat industrial achtige track die een heel nummer duurt zelfs. Gelukkig worden beide albums snel beter als je blijft luisteren...

Ehh nee. Hierna volgde nog een album. Ietwat aparter maar de moeite zeker waard.

Unieke en heerlijk klinkende plaat.
Elk nummer is raak!
Een van de beste synth platen.
Heerlijk.. wat een ontdekking

Zo is het maar net!

Weet je wat? Je hebt gelijk. T’is gebeurd!