Wolfmother - Cosmic Egg (2009)

Laat ik maar beginnen te zeggen dat ik erg terleurgesteld ben. Na de, in mijn ogen, geweldige debuut-CD was ik wel weer toe aan een potje stevige rock. Ik heb het album nu zo'n 5 keer van begin tot eind geluisterd en word er nog steeds niet warm van. Het album mist de pit, het is allemaal iets te strak en zwak opgenomen, er zitten voor mij nauwelijks nummers bij waar ik bij mee ga bewegen. Ook het gebruik van Bass-Wah in ten minste vier nummers (bonus-tracks niet meegerekend) vind ik te veel van het goede.

Jammer.

wat op de eerste plaat lekker pakkend was en zo lekker mee zong
is op deze ergerlijk en overdreven.
ik doe echt mn best maar het pakt me gewoon niet

Ik sluit me volledig aan bij tribaltyn

Ik bij David. Het debuut album was vond en vind ik nog steeds echt te gek. Maar deze plaat valt me zeer tegen. Het is niet meer zo rauw maar veel voller waardoor het zo'n doorsnee rock bandje wordt. Het was eerst een beetje als de The Black Keys en The White Stripes maar dat is er nu helemaal vanaf. Daarbij komt dat ik me irriteer aan die begin riff van White Feather die me echt heel erg aan highway to hell van AC/DC doet denken. Ik zal hem nog een paar keer luisteren maar ik ben bang dat het niet meer dan 3* wordt. Wat natuurlijk nog steeds niet slecht is maar door mijn hele hoge verwachtingen wel zeer teleurstellend is. Owjah ik mis die orgel ook! Hij is veel minder aanwezig als op de vorige.

Volgens mij is Wolfmother nooit als The Black Keys of The White Stripes geweest, en heeft dat gelukkig ook nooit willen zijn.
Wel als Black Sabbath, en dan met name op deze plaat...... dat wel. (misschien nog wel meer dan op het debuut)
De link met White Stripes zit em misschien een beetje in de overeenkomst in stemgeluid. Maar dat is op dit album niet veel veranderd volgens mij.
(luister maar naar White Feather)
Wat dat betreft begrijp ik bovenstaand comment niet zo goed....
Ja, of het moet gaan over de "rauwheid" die bij dit album minder aanwezig is dan op het debuut. Dat is wel een beetje waar, maar ik vind het bij deze classic rock toch stukken minder storend dan bij een rafelig bluesrock bandje als The Black Keys.
Maar goed...... daar kun je over van mening verschillen.

Ik vind dit in ieder geval een sterke plaat, die ook na meerdere luisterbeurten moeiteloos overeind blijft.
Ook de wat rustigere stukken / nrs. die meer de ballad kant op neigen, vind ik bijzonder goed te pruimen. (een nummer als Far Away bijvoorbeeld) En dat beschouw ik niet als een vanzelfsprekendheid, want hoe vaak gebeurt het dat de "onvermijdelijke ballad" de bottleneck vormt van een album?

Ik vind het knap dat ze met zo'n solide tweede plaat komen na het knallende debuut uit 2005. Dat was er ook wel 1 van grote klasse trouwens....... en het zou best wel eens kunnen dat we daardoor wat verwend zijn geraakt, en dat de kwaliteit van dit album daardoor wat miskend gaat worden. (een doorsnee rockbandje?...... dacht het toch niet)
Aan de andere kant kan ik prima leven met de gemiddelde score hier op mume.

Wat een ontzettend fantastische plaat!!! Ik vind het gitaargeluid zooooooo mooi, echt geweldig!

Ik heb het idee dat dit album veel te veel vergeleken wordt met zijn voorganger. Dat gebeurt hier, ik las het in de Volkskrant en OOR. Enig vergelijk is logisch, maar dit is toch een plaat op zich. Zeker nu alleen zanger en gitarist Andrew Stockdale over is van de originele bezetting.

Als je dit album 'los' luistert dan hoor ik een geweldige rockplaat. Hij klinkt weer deels als klassieke rock en daarvan wordt er tegenwoordig niet veel meer gemaakt op dit niveau. Vanwege al die negatieve vergelijkingen met het debuut had ik 'm bijna gemist, dat zou zonde zijn geweest. Want wat is dit een lekker heerlijk super rock album!!

Hoe kan dit nou niet pakken? Dit is de release van het jaar.
"Your love, my love, will stand in time alwaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaays"

In 2005 was daar opeens de single Woman van het Australische Wolfmother. Wat een ongelofelijk nummer en wat een overweldigende hit. Het leek te horen bij de jaren 70 rock revival die er over de hele wereld gaande was. Het titelloze debuut was echter zo sterk dat Wolfmother als de nieuwe Led Zeppelin werd betiteld. Na een tweetal jaren constant touren werd begonnen aan een opvolger van dat eerste album. Helaas bleek het tourschema en de muzikale koers die de leden wilden varen; de band uit elkaar te hebben getrokken. Twee van de drie leden stapte op en frontman Andrew Stockdale moest in zijn eentje verder. Geen nood dacht monsieur Stockdale en zocht drie nieuwe broeders. Een stapel nieuwe nummers in oude stijl is het gevolg. Sterke riffs, strakke drums en psychedelische zang van Stockdale. Meer van het geluid waar Wolfmother de wereld mee veroverde, geen verrassingen maar o’ zo lekker!

Ze spelen op dit album met in totaal 4 man nu dus? Ik zal deze ook nog een keer proberen te beluisteren, ben benieuwd. Ik heb ze 1 keer live in het echt gezien, met de oude 3 mans bezetting. Maar er kwam toen echt een muur van geluid op je af. Ben benieuwd hoe de band speelt met alleen nog maar Stockdale als oorspronkelijk lid in de gelederen.

Dan moet je op 26 januari naar 013 in Tilburg gaan. Daar spelen ze met in het voorprogramma ook nog eens the Black Angles.

Wow, wat is New Moon Rising een lekker nummer zeg. Tot nu toe nog nooit van Wolfmother gehoord. In 2007 is het blijkbaar aan me voorbij gegaan....

Net als in 2005 zeker?
Wat maakt het uit....... beter laat dan nooit.
Hij is inmiddels een halfje omhoog gegaan trouwens.
Vind deze plaat na veelvuldig beluisteren nog beter dan de eerste.

Iktwijfel ook of ik hem een halfje omhoog moet doen, maar ja, er staan ook een paar zwakkere nummers op, vooral White Feather.

In 2005 werd het debuutalbum - vond ik toen - overdreven gehypt. Nu wordt er door de Volkskrant en OOR naar mijn mening onterecht negatief gedaan over dit Cosmic Egg en zijn er veel minder geïnteresseerden (en dus stemmers). Jammer voor ze: ze weten niet wat ze missen! (1 van DE rock platen van het jaar)

Ik hoor er behoorlijk wat Led Zeppelin in terug, en ook een vleugje Raconteurs. Prima muziek!

"Sundial" kon zo op het laatste album staan van Gun's n Roses

Geen misselijke namen om mee te vergelijken, de vorige van de Raconteurs was ook erg fijn. Misschien toch nog maar even achter deze aan dan

Ja, geloof vooral de Volkskrant en de Oor niet. (Eventuele andere sites & dergelijke ook niet).

Inderdaad ja. Cosmic Egg staat hier op Musicmeter bijna net zo hoog genoteerd als het zo geroemde debuutalbum. En terecht.

Maar de Aardschok daarintegen geeft wel een goede recentie!
Klik!

Ik schrok ook toen ik de recensie van "Cosmic Egg (2009)" in Oor las. Het enige wat je moet geloven zijn je eigen oren . En mijn oren signaleren dat de nieuwste Wolfmother wederom een prima rock album is.

Nu.nl gaat ook al mee. Een 5. Het lijkt haast wel alsof dit album niet goed gevonden mag worden. Metacritic heeft ook een stuk minder reviews.

Ik zag het ook al ja, ze trekken daar rare conclusies. Deze plaat is gewoon prima te verteren. En nee, het is geen meesterwerk. Mij hoor je daar niet over zeiken. In dat geval zou ik bij 90 procent van de albums op musicmeter moeten gaan zeiken

Ik zoek ondertussen nog steeds naar de naam van het schilderij waarop deze hoes vast en zeker gebaseerd is.

Wat een ontzettend mooie hoes vind ik dit.
Ik heb overigens verder niets met Pasen...

Deze cd mist de sterke songs en de magie van het betoverende debuut.

Een kosmisch ei en Pasen hebben niets met elkaar te maken .

Halve punt hoger. Wat een fantastisch album!

Cruciale typefout: Chris Goss i.p.v. Chris Ross