Madonna - Madonna (1983)

Dit vind ik toch wel een van de mindere albums van Madonna. Heb de grootste moeite om anno 2009 dit album helemaal uit te zitten. Smaakverandering speelt ongetwijfeld mee. Lucky Star en vooral Borderline (wat pas 3 jaar later een hit werd in ons land) zijn voor mij absoluut klassiekers. Met Holiday begon het allemaal voor haar en nu ik die weer zo terug hoor, het zit gewoon heel erg goed in elkaar. Maar door de vele airplay die het nummer heeft gehad (en nog steeds heeft) heeft het voor mij toch een hoop aan kracht verloren. De nummers I Know It, Think of Me en Physical Attraction vind ik nu echt te erg voor woorden. Vooral haar fragiele stem vind ik niet bepaald een genot om naar te luisteren. Ik kom met moeite netaan op 2,5 sterren uit.

Dit album kan inderdaad niet tippen aan het debuut van Cyndi Lauper. Maar Madonna heeft zich nadien verder ontwikkeld terwijl Cyndi Lauper per album minder werd.
De hits "Borderline" en "Holiday" vind ik hier ruim bovenuit steken en staan nog steeds als een huis.

Gelukkig dat je het zegt. Ik begon al ernstig aan mezelf te twijfelen.

Van die synth-lijn in Borderline krijg ik nog steeds de kriebels , hoe geweldig cheesy!!

Rick: ''Dat verhaal is verzonnen door Madonna zelf, dat staat ook in het boek dat haar broer heeft geschreven een paar jaar terug (2007 ofzo). Zo moedig en arm was ze helemaal niet. Haar beslissing om naar New York te gaan, tja daar hoorde gewoon echt een heel ander verhaal bij.''

Jouw repliek op mijn stuk heeft me tot denken gezet. Tegenwoordig ben ik wantrouwig als een mol uit z'n holletje als het komt op dat soort verhalen. Maar verhalen die ik als tiener hoorde hebben kennelijk flink wortel geschoten. Welk ik toen geloofde draag ik heden ten dage, zo betrap ik mezelf er soms op, als betrouwbare informatie.
Niet lang geleden zag ik ergens een special over Madonna en hoe het allemaal begon. En idd, ze vertrok naar New York, maar wel als iemand die wist wat ze wilde en zeker haar bekkie bij 'r had, en niet als iemand die aan de grond zit.
Wat wel echt is, is dat eerste optreden dat ik van haar zag in een Duits popprogramma waarin ze in de studio het nummer 'Holiday' al dansend ten gehore bracht. Deze dame, zo had ze kennelijk gezegd, ging de wereld veroveren. Ik zag Holiday en dacht: 'Meid, jij mag blij zijn wanneer er misschien één ontspoorde jouw single kopen zal, ga terug naar je kinderbox.' .......Ik geloof dat ik in mijn leven er nog nooit zó enorm ver heb naast gezeten. Madonna is op enkele werken na niet mijn ding, maar het valt niet te ontkennen dat zij haar naam in de wereld heeft gevestigd.

Zeker weten dat ze haar naam heeft gevestigd, en op zich is het ook wel een mooi verhaal. Natuurlijk is het ook wel zo dat wilskracht je ver kan brengen en ik geloof best dat Madonna een hele hoop ambitie had en nog steeds heeft.

Wat ik met mijn post eigenlijk bedoelde was dat haar verleden, zoals zijzelf en MTV die (namens haar) vertellen, gewoon niet helemaal klopt. Het was wel mooi uitgedacht, maar Madonna werd zó beroemd, dat mensen dit verhaal gingen controleren. En toen bleek, dat inderdaad dat uit Madonna's verhaal een aantal dingen niet overeen kwamen met de werkelijkheid of met beweringen van anderen.

En met dat eerste Duitse optreden, tja, barslecht natuurlijk. Maar haar kracht ligt vooral in haar verbetering, want nu kan ze toch wel aardig op toon zingen.

geweldig debuut hoor. allemaal gewoon kneitergoeie pop disco songs ( think of me vin ik iets minder). Borderline, Lucky Star, Holiday zijn nog steeds staples in het oeuvre van madonna, de rest is evengoed nog zeer redelijk. Net zo goed als like a virgin maar minder dan true blue en like a prayer. die 3.16 waar ze nu op staat slaat nergens op

4.25 afgerond naar boven

dat het niet kan tippen aan het debuut van cyndi lauper... sorry hoor. hier staan wel een aantal meer classics op.

ik heb toch ook het idee dat wat madonna hier presteert wat minder gedateert is als die crap van lauper

Time After Time is anders wel een klassieker!
Vraag Miles Davis maar.

zeker geweldig nummer! mooie versie ook van miles

ik blijf erbij

kant A van deze is impecable. vrij geniale disco pop! na holiday zakt ie iets in , maar die kant A pakt lauper van alle kanten in

Beste Madonna album en idd geniale disco pop.

Vooral Burning Up, Physical Attraction en Everybody.

ben aan het luisteren nu ,maar kant B is echt geen schim van kant A, gaat een halfje af, maar nog steeds een klasse beter dan lauper

burning up vind ik ook te gek trouwens , I know it ook. de mindere zijn think of me en physical attraction vin ik

Wellicht spreekt de muziek van Madonna je meer aan, maar als zangeres vind ik Cyndi Lauper toch een stuk getalenteerder.

Tja, Madonna, wat valt er over haar te zeggen... het is natuurlijk, in dit stadium in ieder geval, simpele popmuziek, erg commercieel, en zijzelf is een niet al te beste zangeres, die het vooral van d'r imago moet hebben. Maar toch! Ik heb een zwak voor haar... Het zal allemaal best heel onverantwoord zijn, en erg fout, maar ik word er toch vrolijk van!

Neem nou de opener Lucky Star. Tuurlijk, de productie klinkt wel heel erg jaren '80, en Madonna heeft wel een heel erg piepstemmetje, maar het is gewoon een erg vrolijk popliedje, dat toch wel grappig in elkaar zit qua productie. Lekker up-tempo, leuke vrolijke melodieën, dit is gewoon, hoe simpel ook, erg leuke popmuziek.

Borderline is natuurlijk een echte Madonna-klassieker, en klinkt op dit album het minst gedateerd. Heerlijke popsong! Altijd weer fijn om mee te zingen, en dit nummer staat na al die jaren gewoon nog steeds als een huis, heel knap! Hier valt wel heel erg op wat een beperkte zangeres Madonna eigenlijk was... maarja, het maakte helemaal niks uit blijkbaar. Toch vraag ik me af waarom men voor haar muziek ging schrijven, en niet voor een betere zangeres.

Wat echter jammer is, is dat er aan de albumtracks een stuk minder aandacht besteed lijkt te zijn. De singles Holiday en vooral Burning Up (wat een heerlijk nummer is dat!) zijn gewoon goed, maar de rest is toch een pak minder. I Know It, Think of Me, en Physical Attraction zijn stuk voor stuk erg matig, en ook Everybody, haar allereerste single, gaat vrij snel vervelen. Dit heeft ook te maken met een ander probleem van dit album: de lengte van de nummers. Popliedjes horen 3 a 4 minuten te zijn, geen 5 a 6 minuten! Erg jammer dat ze die nummers zo lang door laten gaan, dat maakt het toch een stuk minder, want na een tijdje heb je er toch wel genoeg van.

De tweede helft is dan ook duidelijk de mindere. Holiday is nog een prima nummer, maar een beetje doodgedraaid. Toch vind ik het nog steeds een erg leuk nummer. De laatste drie nummers weten niet meer te boeien. Everybody vond ik aanvankelijk nog wel leuk, maar is me dus ook wat gaan tegenstaan. De eerste drie nummers zijn echter super, en dat zorgt ervoor dat ik dit debuut van één van de grootste popsterren van de laatste dertig jaar nog wel met een voldoende kan beoordelen: 3*.

MADONNA 1983

Dat de eerste worp van Madonna een disco album was,
kon je zien aan de tracklijst die acht uitgesponnen nummers telde.
Zoiets gebeurde wel vaker bij bands waarop je lekker lang kon dansen.

Madonna is op haar debuut nog een modepop in handen van slimme platenjongens.
Van de drie bekendste hits Lucky Star, Holiday en Borderline brak er geen enkele potten
in de Benelux. Borderline moest wachten op een rerelease in 1986 om een grote hit te worden
en Holiday had een boost nodig van Mc Miker G & DJ Sven met hun Holiday Rap in datzelfde jaar.

Dat verklaart meteen waarom de plaat ook bekend werd met een andere hoes
en een andere titel. Die rerelease heette dan ook toepasselijk The First Album.

Madonna's imago leek in 1984 heel erg op de kanten jurken en stockings
dresscode van Cyndi Lauper (en herinner je ook Love Is a Battlefield van Pat Benatar)
Toch was ze op dat moment nog niet unusual genoeg om even populair te zijn als Lauper.

La Lauper was het brutale, eigenzinnige buurmeisje met het kleine hartje. Madonna leek
nog te veel op een stoute zus van Barbie. Maar haar liedje zou uiteindelijk veel langer duren.

Van Madonna werden merkwaardig genoeg enkel de drie eerste albums geremasterd.
Vermoedelijk krijgt haar hele backcatalogus vroeg of laat nog wel eens een deluxe behandeling.

Vanmorgen dit album van Madonna eens opgezet. Ik heb al haar albums in bezit en gehoord, maar ze waren toch behoorlijk stof aan het happen. Het enige wat soms nog opgezet wordt hier is een verzamelaar van deze artieste. Had al een tijd in de planning om haar albums te gaan beoordelen en dit is uiteraard een mooie start.

Alleerst valt de hoes op. Wat een mooie sexy vrouw was Madonna nog hier en wat een verschil met de Madonna van nu. Zowel qua uitstraling als qua schoonheid. Maar goed, het gaat om de muziek. Het album begint best wel lekker met Lucky Star. Het nummer wat daar op volgt kan ik uiteraard ook zo meezingen en dat is Borderline. De twee nummers die daarop volgen zijn gelijk van een stuk minder niveau in mijn ogen en zat ik dan ook met enige tegenzin uit.

Wakker geschud door het leuke Holiday en vervolgens weer wegdommelen op Think of Me en Physical Attraction. Het album sluit wel weer lekker af met Everybody, wat ook gewoon weer jeugdsentiment is. Conclusie is toch wel dat dit album redelijk overeind gehouden wordt door de vier singles en dat de overige vier albumtracks het niveau niet echt bij kunnen benen. Het klinkt ook allemaal hopeloos gedateerd, maar het geeft je wel een lekker jaren tachtig gevoel.

Tja, de eerste van Madonna.
Holiday zal mij altijd doen blijven denken aan een vakantie in Lloret De Mar in 1984 en werd in de zomer van 1984 ook veel in Nederland gedraaid.
Het album zelf bivakkeerde in Nederland ook in de LP Top 50 in 1984, maar werd eigenlijk ook pas een echte hit nadat Like A Virgin maandenlang bovenaan die lijst stond.
Madonna van Madonna kwam in 1985 en 1986 nog 2 keer terug in de LP Top-50 en stond uiteindelijk alles bij elkaar meer dan een jaar genoteerd.
De tweede hit van dit album; Borderline werd pas in 1986 een hit en haalde een tweede plaats.

Dan hebben we de beste nummers wel gehad. Ook Lucky Star (geen hit!) mag er nog zijn en Physical Attraction ook. De rest zit ik met moeite uit tegenwoordig. Niet zo'n sterke nummers en Madonna heeft hier nog een behoorlijk dun stemmetje, waaraan je hoort dat ze niet te ver moet gaan.
Echt slecht wordt het natuurlijk nergens.
Qua geluid klinkt dit album nog erg goed.
De sound is natuurlijk erg eighties, maar ook daar heb ik niet zo'n problemen mee, zolang de liedjes goed zijn.
Dat is hier met zowat de helft het geval, dus kom ik aan 2,5.

Niettemin een belangrijk album, omdat het het debuutalbum is van een waar icoon, waar wij toen meteen al toch wel allemaal van .

Leuke debuutplaat, met een ijzersterke a-kant en een iets mindere b-kant. Nu zijn de 5 singles ook wel ruimschoots de beste nummers, maar de rest valt niet dermate uit de toon dat de fijne flow van het album verstoord wordt. De algemene lichte funk- en disco-vibe bevalt me wel, zoals bv. in de laatste minuut van Think of Me (lekker dat basgeluid). Hoogtepunt is toch wel het prachtige Borderline, één van Madonna's beste singles uit de 80s. Kritiekpuntje is dat I Know It losstaand niet zo'n sterke track is en de laatste twee nummers wat te lang duren.

Wie trouwens een soort update van Everybody uit 2004 wil horen kan terecht bij de Noorse Annie:
YouTube - ANNIE - Greatest Hit - [2004, Anniemal]

Borderline vind ik ook wel een van de beste singles van Madonna. En nog een andere die hierop te vinden is; Holiday. Het klinkt in mijn oren allemaal nogal goedkoop maar wel op een lekkere manier.

Madonna is in staat mensen tot elkaar te brengen. Ze steekt haar kop niet in het zand en durft problemen te benoemen als racisme en uitsluiting. Tevens laat ze ons zien hoe we die problemen het hoofd kunnen
bieden.

In Holiday zingt ze: We have got to get together. Het is een belangrijke boodschap die tot op de dag van vandaag blijft terugkeren in haar werk. Ze lijkt het ook niet te wensen, het is haast een bevel. Madonna zingt sowieso vaak in de gebiedende wijs (Open Your Heart, Express Yourself, Justify My Love, Give It 2 Me, Papa Don't Preach...)

Aan racistische opmerkingen heeft ze trouwens een schurfthekel. Ik zag eens een documentaire waarin een jongeman in haar bijzijn iets hatelijks zei over Chinezen, dat werd ogenblikkelijk door haar afgekapt met een vuile blik en een harde snauw.

In 1983 had een buurmeisje van mij alle eerste Madonna-plaatjes in haar bezit en ik weet nog goed dat ik gefascineerd was door het logo van de platenmaatschappij in het midden van die singletjes: het bekende blauw & geel, het Yin en Yang-symbool en de haast vooruitziende naam SIRE. Bij EPIC dacht ik overigens altijd meteen aan Michael Jackson.

In Borderline zijn er zoals wel vaker in haar videoclips weer twee Madonna's te zien: een rebelse Madonna die met haar vrienden rondhangt op straat (in kleur) en een ambitieuze Madonna die een rijke man aan de haak slaat (in zwart-wit). Laatstgenoemde Madonna laat zich in de fotostudio van haar nieuwe vriend in allerlei poses fotograferen, maar is daar op een gegeven moment helemaal klaar mee en zet met een spuitbus een streep verf op zijn dure sportwagen. In een flits zien we Madonna dan weer in kleur.

Ook zien we haar in diezelfde clip op het dak van een hoog gebouw zitten, ergens in Los Angeles. Een stuk achter haar staat in grote letters het woord ANGE. De laatste letter wordt uit het zicht genomen door een ander gebouw. Staat er nu ANGEL? Of toch ANGER?

Gisteren ben ik begonnen met het beluisteren van de complete Madonna-discografie. Madonna associeer ik bij uitstek met de jaren 80 en het geluid van toen. Maar ik was nog jong (geboren in 1974) en heb vrijwel alleen maar wat losse hitjes in mijn hoofd. Vanaf 1993 ben ik haar uit het oog verloren, het moment dat ik stopte met het volgen van de Top 40. Nu volgt de inhaalslag, wellicht deels uit nostalgie

Madonna zou een van de rijkste en succesvolste vrouwelijke popartiesten worden, maar was ooit een beginnend zangeresje uit New York. Het bewijs horen we op dit charmante debuut. Want Madonna klinkt hier erg jong. Ze zingt vrij hoog, wat het effect van haar jeugd benadrukt. De computergeluidjes waarmee Lucky Star aanvangt werpen je meteen terug naar 1983, het jaartal van de release. Het synthesizer-geluid luistert wel heerlijk weg. Dit is onschuldige pretpop zonder opsmuk of diepzinnige laagjes. Op Borderline horen we ook al zo'n heerlijke riedeltje, die typische jaren 80-vibe is onmiskenbaar. Dat blijft een geweldig nummer voor me, een tijdloos popdeuntje. Dit is Madonna zoals ik me haar herinner van de radio.

Burning Up dan... Meer uptemo, en een heel ander zangritme. Dit is nieuw voor me, maar het is wel goed! De lyrics zijn erg direct. Ze brandt letterlijk van verlangen Ik las dat dit in Amerika een single-succesje was. I Know It maakt toch wel een erg gedateerde indruk. Het is minder vlot, eerder stijfjes. De synths zijn vrij donker, dat zal eraan bijdragen. Voor mij komt dit nergens serieus op gang, jammer. Maar natuurlijk horen er op elk album mindere nummers te staan, die halen de sterke tracks naar voren En de timing is perfect...

...want nu begint Holiday. Ik zou er bijna een uitroepteken achter zetten. Holiday is fantastisch, een bijna iconisch Madonna-nummer. Volgens mij is iedereen die Madonna een warm hart toedraagt het daarmee eens. De tekst, de muziek, het geluid, alles klopt gewoon. Het schenkt je een echt vakantiegevoel. Kwaliteitspop vangt geen stof, het blijft hagelfris. Het sterkste nummer van deze cd.

Think of Me start met een aanstekelijk ritme. Lekker dansbaar! Vrolijk refreintje erbij, het feest is weer compleet. Het zit vrij simpel in elkaar, maar soms is simpel juist heel goed. Dat blijkt hier. Leuk is de saxofoon die voorbij komt, goed voor het zomergevoel.

Physical Attraction is weer wat minder, vind ik. Dat is een kwestie van smaak. Na de sterke nummers zakt het nu wat weg, het is iets meer van hetzelfde. Ook omdat de synths nu wel erg herkenbaar beginnen te worden en weinig ruimte laten voor variatie. Daarbij is het mij een raadsel waarom dit een kleine zeven minuten moet duren. Een minpuntje.

Het einde nadert. En zit verpakt in een nummer dat Everybody heet. Dit was toch wel een verrassing voor me. Het klinkt wat zelfverzekerder en volwassener ineens, alsof Madonna hier met een schuin oog al hint naar de muziek die ze zou gaan maken. Ironisch genoeg was dit echter haar eerste single in de VS ooit! Erg apart dat te lezen. Er zit een snufje R&B in dit nummer, en het straalt wat minder dat vrolijke zomergevoel uit dat de rest kenmerkt.

Conclusie: Een prima debuut! Het gemiddelde hier op MuMe vind ik toch wel iets te laag. Natuurlijk zijn mensen gaan stemmen toen ze al wisten wat zou volgen. Een open deur, maar het zou kunnen dat het de score drukt. Ik ga voor 3,5 sterren. Een over het geheel genomen vlot en lekker debuut, dat liet horen dat mevrouw Ciccone al jong heel wat in haar mars had.

Mooie recensie, DargorDT

Er wordt vaak neerbuigend gedaan over de muziek van Madonna, maar technisch gezien zitten haar liedjes heel goed in elkaar. De ingenieuze melodieën, de heldere muziek die nergens vertroebelt of rommelig wordt, de eenvoudige maar rake teksten en de Minnie Mouse on helium-stem van Madonna
die de woorden en zinnen mooi en duidelijk uitspreekt. Zo op het eerste gehoor lijkt het allemaal erg simpel, maar dat is het zeker niet.

Eigenlijk zijn het gewoon verkapte kinderliedjes met een poppy sound en teksten aangepast voor volwassenen.

Bij dit debuut kon volgens mij niemand bevroeden hoe succesvol zij zou worden. Slechts 8 nummers, maar wel stuk voor stuk al lekker in het gehoor liggend. Enneh...probeer ook eens de 12" van Burning Up. Heeeerrrlijk...

Ik ben een giga-fan van Madonna. Leuk om een beetje retro zo terug te kijken naar '83 maar ben vooral fan van Madonna anno 2014.

Matig debuutalbum van Madonna. 'Borderline' en 'Holiday' zijn wel leuke hits, maar voor de rest vind ik het niet zo veel aan. De meeste nummers zijn commercieel in elkaar gezet met een standaardsound van de jaren 80. Bovendien hadden de nummers veel korter gekunnen. Niet echt mijn ding. Gelukkig maakte Maakte Madonna 15 jaar later het meesterwerk 'Ray of light'.

Gisteren vond ik dit album gloednieuw tussen de bakken CD's die in de uitverkoop waren. Het was het enige Madonna album dat ik nog niet had,en ik had hem dus ook gekocht en beluisterd. Doordat ik dit album niet zo erg vaak luister is het ontzettend leuk als ik het wel luister! Ik vind persoonlijk dat er geen zwak nummer op staat. Toch ken ik betere periodes van Madonna.

madonna is een van de weinigen die nummers kon maken, zoals holiday en borderline bijvoorbeeld, die ik aan de ene kant wegzet als 'te simpel' en natuurlijk al tig keer heb gehoord.....en toch zijn ze voor mij niet doodgedraaid......mag ze echt nog graag horen.....maar niet te vaak.....3,5 ster voor vooral die beginperiode. geef ik niet vaak voor simpele songs.

Op deze eerste plaat klinkt Madonna nog fris en eerlijk, de nummers zitten goed in mekaar en zijn strak geproduced. Zowel muziek als teksten klinken doelbewust, je hoort al goed dat hier een zangeres staat die weet wat ze wil, zeker als je weet wat we nu weten.
Hier klinkt ook nog goed de Eurodisco invloed door in haar werk, het klinkt veel minder Amerikaans dan haar latere werk.
Ik vind bijna alle nummers goed, wat ik nooit kan zeggen van al haar latere albums waar ik veelal enkel de singles de moeite waard vind. Voor mij de beste Madonna.