KISS - Sonic Boom (2009)

Kiss staat ook nu weer voor een verzameling eenvoudige liedjes met een kop en een staart. Dat kunstje beheersen ze beter dan wie dan ook. Dat het niet hoogstaand is, ligt aan de muzikale uitgangspositie van de band. Buiten The Elder is dat, ondanks dat het soms in een ander jasje zat, nooit anders geweest.
De impact is na al die jaren wel veel minder, maar het staat verder als een huis. Dit in combinatie met de passie waarmee het gebracht wordt, maakt van Sonic Boom een geslaagde Kissplaat

Waar gaat het dan compositorisch gezien fout volgens jou, wanneer je de nummers van Sonic Boom zou vergelijken met de nummers van een Kiss plaat die je wel aardig vindt?
Ik ben zelf geen muzikant, dus ik ben erg benieuwd naar een technische observatie.

Zoals je waarschijnlijk gezien hebt, heb ik een brede smaak. Ik vergelijk eenvoudig met andere muziek (en even voor de duidelijkheid BINNEN het zelfde genre) en de muziek is ietwat oppervlakkig en voorspelbaar. Dat is gewoon mijn mening. Creatures of the Night was ook geen Sergeant Pepper, maar stukken beter dan deze evenals Lick it Up. Je luistert een cd en het moet je wat doen, je moet er door gepakt worden, als ik Saint and Sinner of War Machine of Rock and Roll Hell draai heb ik dat gevoel wel weer. ik krijg bij deze plaat dat onbestemde "automatische piloot" gevoel.

Mij pakt het wel, natuurlijk heeft het de diepgang van een aardbei, maar who cares. Maar teksten interesseren mij minder dat het muzikale gebodenen. Ik vind de muziek ten alle tijden belangrijker.

Ik luister niet naar KISS voor de teksten, evenmin als ik Hermann Hesse lees voor de muziek.........

Tippie voor de Anomaly en Sonic Boom liefhebbers met een iPod:
Maak één mapje met daarin de nummers van je keuze van allebei de albums, noem het bijv. 'Sanomalicy Boom' zet het mapje op shuffle en je hebt er een lekker lang compleet Kiss-album bij !

Dat weet ik maar de voorbeelden die ik gaf zijn ook niet het summum van diepgang en toch grijpt het me nog steeds bij de kloten. Daarom zeg ikook je moet geen genres door elkaar halen. Dat album van Empyrium, Moors and Misty Fields, dat pakt me al jaren bij de kloten of Stille van Lacrimosa.

Dan heb je het dus niet over compositorische (on)diepgang, maar gewoon over het feit dat deze plaat je niet het oude nostalgische gevoel teruggeeft.
Ik hoor heel duidelijk spelplezier en anders dan misschien Psycho Circus kan ik er niet vanaf horen dat dit een automatische pilootklus is.

Mij ook, maar dat neemt niet weg dat ik ook naar Sonic Boom kan en mag luisteren, het ene genre sluit het ander namelijk niet uit.

Trouwens, ik ben erg blij met Sonic Boom, ik vind het een sterke plaat en veel beter dan Psycho Circus, Crazy Nights, Hot in the Shade, Asylum, Carnival of Souls, Unmasked.

Dat wel ja. dat waren ook geen van allen echt sterke platen. Asylum was echt erg.

Offtopic slowchat verwijderd.

Wat mij al wel tegensteekt is dat die vervangers van Peter Criss en Ace Frehley hun make-up gebruiken. Ten tijde van Creatures of the Night hadden ze dan tenminste nog het fatsoen en de creativiteit een nieuw profieltje te bedenken.

Bij het beluisteren van deze nieuwe merk ik meteen dat Kiss voor mij z'n geloofwaardigheid toch helemaal heeft verspeeld. Zij hebben op allerlei manieren gebruik gemaakt van commerciële publiciteitstunts en dat werkt nu tegen hen. Daar waar ik nog prima overweg kan met een nieuwe van AC/DC of van the Rolling Stones, er volop van geniet dat deze ouwe knarren het nog niet verleerd zijn, heb ik bij Kiss meteen het gevoel dat ik geen Kiss meer wil horen. Behalve dan nog voor de nostalgie, waarbij ik naar het werk van vroeger grijp.

Muzikaal klinkt het allemaal niet slecht en de nummers kunnen er ook mee door. Misschien leuk dus voor degenen die er echt niet genoeg van kunnen krijgen en voor mensen die nog niks van Kiss kenden en hen met dit nieuwe album ontdekken.

eh... dus hoe je nu over de (personen in de) band denkt neem je mee in je beoordeling over dat wat er op het album staat? Of begrijp ik je nu verkeerd?

Voor mij komen ze niet meer geloofwaardig over. Jezelf sminken valt lekker op, de smink dan onthullend achterwege laten is ook opvallend. Je dan weer terug gaan sminken is gewoon belachelijk. Het lijken nu wel ouwe wijven die hun leeftijd achter een dik pak smink willen verbergen.

Maar ik heb de muziek daar niet op beoordeeld. Zoals ik al schreef zit die goed in mekaar en zijn de nummers oké. Maar, ik heb er gewoon geen zin meer in, een nieuwe Kiss. Veel subjectieve waarde kan ik er dus niet aan toekennen.

Ze klinken in ieder geval een stuk vitaler dan The Rolling Stones, The Who, The Eagles, Eric Clapton, of de meeste andere bands die 60 jaar of ouder zijn.

Mijn KISS vlammetje was ook tot het dieptepunt gezakt en het vlammetje stond eigenlijk op het punt voorgoed gedooft te worden. Ik ben een fan sinds 1979 en had vroeger slapeloze nachten als KISS deze kant op kwam maar voor het concert van vorig jaar kocht ik eigenlijk pas een kaartje op het laatste moment en stond erbij en keek erna zonder heel veel gevoel eigenlijk. Alsof je een oude liefde tegenkwam en er niet koud of warm door werd.

En dat door iemand die vroeger in staat was om een negatieve recentie in Oor of de Aardschok de betreffende redactie te bezoeken en de nieuwe KISS hun strot in te duwen totdat ze het wel goed zouden vinden, maar men wordt ouder en was niet meer geinteresseerd in een band die slecht als touring act te boek stond en de setlist bijna niet aanpaste en deze dus kon dromen...

Totdat in december het bericht kwam dat KISS wederom de studio in zou duiken, Ik was niet onder de indruk van de solo uitstapjes en met Psycho Circus in gedachte kon het nieuwe werkje wel wederom erg slecht worden.

Maar het pakte anders uit, Gene werd min of meer gedwongen als muzikant te denken en ook voor de volle 100% aanwezig te zijn. In het verleden was hij vaak ergens anders als Paul de band trok en allerlei andere de bass hanteerde.

Sonic Boom is een hechte groep plaat geworden en vergeet alle slechte en goedkope trucs door de jaren heen en luister naar een herboren band die er hoorbaar zin in heeft. De diepgang is ver te zoeken maar dat is bij AC/DC of de Stones in feite ook aan de gang.

Dat de mensen snel vergeten blijkt straks uit de verkoopcijfers, als KISS straks hun eerste #1 in Amerika te pakken heeft. Dat is de kracht van KISS, ze geven nooit en te nimmer op. De band is al zo vaak afgeschreven en telkens komen ze sterker uit de strijd.

Zoals Gene gister zei "Sonic Boom is just the beginning, baby".

O YEAH!

en zie hier de eerste keer dat Modern Day Delilah live wordt gebracht:

http://www.youtube.com/watch?v=xfru0-lHY1A

4,5* -> 5*

Whoa yeah!
Because it's never enough, never enough, never enough!

Ik vind dat beide bands nog erg geïnspireerd uit de hoek komen en het nog steeds beter doen dan vele nieuwe bandjes met veel meer pretentie.


Dat is in strijd met wat je eerder schreef, dat Psycho Circus erg slecht was.


Ach ja.

Geniet er dan maar van.

Maar ik vind Kiss slechts een schijnvoorstelling.

Een masker.

Wel een masker die zelfs nu nog door Alice in Chains wordt gebruikt om hun nieuwe album te promoten.

So?

So right you are.

Sterker nog. Alle solo's worden precies gespeeld zoals Ace dat zou doen en Eric Singer speelt ook niet zijn eigen spel.
Ook dit was anders bij alle anderen die er bij kwamen. kijk naar Eric Carr of Vinnie Vincent.
En dan die hoes....
Nee Kiss is een caricature van zich zelf geworden. Geen slechte cd hoor, maar ze hadden al lang moeten stoppen (wat ze ons al een paar keer beloofd hebben...)

Nee zeg, KISS stopt nooit. Hebben ze ook nooit beloofd, ok, misschien één keer, maar museradio, dit is slechts één mening.

Ik ben bijvoorbeeld blij dat KISS nog bestaat. En ze hebben nog bestaansrechts ook, wat wel blijkt uit de reacties wereldwijd op Sonic Boom en het succes van de huidige tour, die zelfs qua toeschouwers de Reunion Tour overtreft.

Berichten verplaatst naar KISS

Het is anders ook geen You Wanted The Best-kolder van het vorige album.
Danger Us heeft een eenvoudige tekst. Maar instrumentaal vind ik het een gaaf nummer. Die solo's van Tommy Thayer zijn daarbij onmisbaar op iedere track.
Waarom is Never Enough minder sterk Je gaf de plaat als geheel toch 5 sterren.

een berich dat verwijdert wordt omdat je volgens de moderator het album nooit gehoord kan hebben,wie zeg dat?
het album is precies wat ik al verwachte......prima

Wat is het punt dat je wilt maken? Minder sterk is toch niet persé zwak? Minder sterk is minder sterk, dat is alles.

Steeds als we denken dat Kiss nu wel klaar is met zijn carriere vinden ze weer een nieuwe invals hoek om toch nog weer door te gaan.
Nu deze bezetting al weer een tijdje aan de weg timmerde was het kennelijk tijd om er nu dan ook eens een CDtje mee op te nemen.

Verrast ben niet, maar het is ook zeker niet onaardig.
het albumpje is qua muziek, geluid en ook qua layout helemaal is 70,s stijl.
Daar zijn ze mijn inziens wel aardig in geslaagd, maar onvergetelijke uitschieters zoals Detroit rock city, of Love gun ken ik zo gauw nergens vinden.

Alles klinkt aardig, alles klinkt lekker, maar niks blijft echt hangen en dat is dan ook precies het zwakke kantje van deze CD.

Carnival Of Souls is retegoed en Unmasked mag er van mij ook nog steeds zijn. Maar misschien komt dat ook wel omdat Unmasked mijn eerste Kiss-album was en ik deze helemaal grijs heb gedraaid.

Sonic Boom... ik geef het elke keer weer een kans, maar stoor me aan de slecht geïmiteerde Ace-solo's, Paul's brakke stem (teveel geschreeuw) en het heeft het allemaal net niet. Alleen Nobody's Perfect doet me echt aan de oude Kiss denken en kan zo doorgaan als leftover van RNRO. Voor de rest... teveel van hetzelfde.