Lou Reed - Sally Can't Dance (1974)

Iemand die iets positiefs kwijt wil over deze plaat? Chronologisch gezien is dit de eerste Reed-plaat die ik nog niet heb en ben toch wel benieuwd...

Dit is wat speelsere en poppy muziek. Maar poppy moet je zien in de Reed-context: backing vocals, refreinen en dergelijke. Op zich is het echt geen slechte plaat. Nummers als Kill Your Sons (een erg explosief rocknummer), Sally Can't Dance en Ride Sally Ride vind ik zelfs vrij goede nummers. Maar de andere nummers vind ik wat teveel bij de middelmaat behoren.
Het geheel is hier ook niet echt aanwezig terwijl dat bij vele anderen in zijn discografie wel het geval is.

Lou zelf haat deze plaat, maar ik vind het (meestal) wel geslaagd. 'Kill Your Sons' is een van mijn favoriete Lou Reed nummers. Als geheel verbleekt het natuurlijk een beetje bij voorganger "Berlin", maar er valt genoeg te genieten.

Na het debuut, Transformer en Berlin is dit album toch wel een stuk minder, niet echt slecht maar interessant wordt het helaas nergens.

Vooral de moeite waard voor Kill Your Sons. Het titelnummer is ook wel leuk. De rest is niet slecht, maar dat zijn ook weer geen hoogtepunten.

Vindt dit nog steeds beter dan z'n latere werk.
Hier zingt ie nog.

Toch een vol puntje erbij, lekker loom plaatje als het zweet over je voorhoofd loopt op een zomernacht als deze.

Het is duidelijk dat het hoge niveau van voorgangers Transformer en Berlin niet wordt gehaald. Het songmateriaal is niet allemaal even sterk en het klinkt (vooral op het eerste gezicht) erg gladjes. Als je wat vaker luistert ga je wel steeds meer nummers waarderen en merk je dat er een diepere donkere onderlaag in schuilgaat zoals we die zo graag van ome Lou horen. Je moet gewoon wat meer je best doen om hem te vinden.

Op de re-issue staat overigens een erg gave bonustrack "Good Taste". Onbegrijpelijk dat die destijds het album niet heeft gehaald.

Volledig eens dat het niveau van Transformer en Berlin niet gehaald wordt maar dit album is zeker de moeite waard. Vrij toegankelijk, zeker vergeleken met Berlin. Ride Sally Ride, Kill Your Sons en het titelnummer vind ik de betere songs op dit album. De rest is wat minder maar slecht wordt het nergens.

Niet het beste vervolg op wereldplaten zoals Transformer en Berlin, maar eentje die het verdiend om in de rekken te staan bij elke Reed-liefhebber. Het titelnummer valt het meest op, de rest moet echter niet onderdoen. "Good Taste" is een bonustrack die mag gehoord worden.
Typisch Lou Reed, het swingt, het ruikt wat naar decadentie... Heerlijk.

Ik hoor het weer voor het eerst sinds een aantal jaren, en het valt me op hoeveel beter ik het nu vind dan ik het mij herinner. Afgezien van het wat zwakkere (of eigenlijk wat irritante) Animal Language staan hier enkel sterke nummers op.

Het is het (hierboven door Von Helsing genoemde) lome van deze plaat dat heel lekker werkt, zoals bijvoorbeeld in Baby Fac of Billy. Het album klinkt wat nonchalant, maar dat is slechts de oppervlakte.

Heftig. Blijkbaar gaat Kill Your Sons hier over.

Lou Reed Was A Victim Of Primitive ‘Ex-Gay’ Therapy | Truth Wins Out - truthwinsout.org

Ik kan niet eens 2 favorieten kiezen. Ride Sally Ride, NY Stars, Kill Your Sons (inderdaad over zijn electro-shock therapie), Sally Can't Dance. Hier staan gewoon erg goede nummers op. Animal Language vind ik eigenlijk de enige misser. Nog geen 33 minuten is ook wel een beetje mager en de hoes is gewoon aartslelijk.

Ik moet bij deze hoes denken aan Popeye the Sailor Man.

Lekkere gitaarmuziek, vooral te horen op de outro's van 'NY Stars' en 'Sally Can't Dance'.
Verder zijn de opener 'Ride Sally Ride' en de rocker 'Kill Your Sons' ook hoogtepunten.

'Billy' is nog een mooie jazzy afsluiter. De rest van de nummers zijn niet slecht, maar blijven toch wel minder hangen.

anekdote uit de biografie van Howard Sounes:

Lou belde zijn zus, die met haar echtgenoot Harold op Long Island woonde, om haar te waarschuwen. 'Bunny, ik moet je iets vertellen.'
'Wat heb je nu weer gedaan?'
'Ik ga een liedje uitbrengen.' Lou droeg de tekst van 'Kill Your Sons' voor, waarin hij niet alleen over ECT zong en akelige dingen impliceerde over zijn ouders, maar ook een zus beschreef die was getrouwd met een vetzak op Long Island die met de trein naar zijn werk reisde en geen brein had.
'Meen je dat?' vroeg Bunny. 'Ga je in vier zinnetjes mijn levenskeuzes belachelijk maken?'
'Het is dichterlijke vrijheid. Ik had iets nodig wat op trein rijmt'
'Nou bedankt. Heel aardig van je'.
(de zwager vond het overigens wel grappig )

Zeker geen slecht album dit maar met een gemiddelde wat Lou Reed onwaardig is. Ik krijg wel het idee dat dit het LR album is wat het minst blijft hangen.
Misschien omdat het geen uitschieters kent. Noch positieve, noch negatieve. Als er naar Lou Reed songs gevraagd wordt zullen er weinig van dit album komen. Het verklaart ook de bescheiden 47e plaats in de Oor jaarlijst van 1974. Het hele album is wat bescheiden.
Na opnieuw een tweetal luisterbeurten dan ook een bescheiden 3,5*

Ben het wel eens met de albumscore van jorro (een 3.5 is gewoon een nette score), maar ik beschrijf hem graag wat meer positief. Lou zat tijdens de opnamen zwaar onder de dope (de producer heeft dit album zelf moeten afronden), de muziek heeft er nauwelijks onder geleden. Ondanks de status van dit album, vind ik 'Sally Can't Dance' zeker goed om aan te horen. Er staan geen echte 'fillers' tussen en zelfs een paar ronduit geweldige 'killers' zoals de titelsong en zeker 'Kill Your Sons', geschreven naar aanleiding van de vreselijke therapie die Lou als jongeling had moeten ondergaan op last van zijn ouders.

Wie dit album wil aanschaffen, raad ik overigens de remaster (van 2001) aan. Tussen de twee bonustracks staat hier de extra track 'Good Taste' en dat is weer zo'n goede song.

Voor weinig tegengekomen en na vele jaren weer eens in de herbeluistering. Vond het destijds al niet zo'n verkeerd album, maar na de Velvets, Transformer en Berlin valt het natuurlijk wat tegen. Het is een soort gedistantieerde light-glam. Zeker niet zijn meest vernieuwende album. Toch klinkt Lou's stem hierna nooit meer zo goed en heeft hij hier een laidback coolness die Ik wel waardeer. 'Baby Face' is haast een JJ Cale-nummer. Blijf bij mijn oorspronkelijke stem, maar neig wel naar een 4*. Toch beter dan een boel albums die Lou Reed hierna maakte.

Lang niet gedraaid, mede omdat ie achter 2 min of meer klassieke albums aan komt.
Doch viel helemaal niet tegen.
Sterkste nummers staan in het midden, van NY Stars t/m Sally Can't Dance.
Het laatste nummer Billy, met het voortdurende getoeter wekt bij mij wel wat irritatie.
Maar over het algemeen goed door te komen, en inderdaad hier zingt hij nog.

wellicht off-topic maar bij deze een anecdote uit mijn jeugd. als gozertje van 17 bezocht ik in mei 1974 een concert van Lou Reed in de Doelen, Rotterdam. Lou Reed stond toen bekend als de grootste junk van de wereld. het publiek dat voornamelijk bestond uit junks, drop-outs, autonomen en andere afvalligen wachtte in spanning de komst van de opperjunk af. en toen kwam Lou Reed het podium op met een fel geblondeerd kapsel met daaronder een lijkbleek gezicht. de begintonen van Sweet Jane werden ingezet en de reeds vooraf opgefokte sfeer ging naar een climax toen de gitaarriffs alsmaar vuiger werden gespeeld. later volgden o.a. nog I'm Waiting for the Man met als climax op het eind "Rock 'n Roll". Lou Reed stond er bij en keek er naar. hij was duidelijk onder invloed van bedwelmende middelen (destijds was met name LSD in zwang) maakte weinig contact met het publiek. af en toe iiet hij een satanisch glimlachje zien a la Charles Bronson. van dit mijns inziens mindere album van hem (los van Kill Your Sons en Billy) stond destijds alleen het titelnummer Sally Can't Dance op de setlist. het waren heel andere tijden. Take A Walk On The Wild Side. Tja.

Een plaat met Kill Your Sons en Billy kan niet slecht zijn.