Pulp - This Is Hardcore (1998)

de laatste van Pulp zou ik als laatste gaan luisteren. De bezieling is er wel een beetje uit. Songmatig weinig spanningen meer die er in de andere platen volop is.

Geen variatie lees ik en geen eigen geluid in vergelijk met andere Britpoppers... Apart apart...

Ja, daar had ik me ook al over verbaasd... maar goed, gedoseerde terugkoppeling he

Eindelijk heb ik de vinyl versie uit 2009 weten te scoren tegen een zeer aannemelijke prijs.

Er is erg veel aandacht besteed aan de hoes. Deze is echt van zeer mooi hard karton, en voelt mooi aan.
Sowieso al een mooie hoes, zeker op vinyl formaat.

De plaat heeft voor mij wisselende nummers. Sommige zijn erg sterk zoals het titelnummer, The Fear, Seductive Barry en Party Hard (Bowie all over) maar help the aged heeft me nooit kunnen bekoren, en nu nog steeds niet (was volgens mij destijds zelfs de 1e single?)
The Professional staat er op als bonus track, en is bijna het beste nummer van het album! Dat die alleen als B-kant is uitgekomen\

Als ik 'm nu draai geeft het me een herinnering hoe ik met dit album op mijn portable MiniDisc naar mijn werk fietste in de vroege ochtend. Dat is een mooie herinnering, want het was een mooie tijd.

Daarna de cd jarenlang links laten liggen, en daarom is het een mooie hernieuwe kennismaking op vinyl Het voelt als thuiskomen!

Tot voor enkele jaren kende ik van Pulp enkel Common People, en om de één of andere reden had dat nummer nooit zo'n indruk op me nagelaten. Tot ik het een keer hoorde in een bijna verlaten bar waar ik stond te poetsen (ik was er ober, voor alle duidelijkheid), en ik het eigenlijk toch wel een echt leuk nummer vond!

Dus ging ik Different Class maar eens luisteren, die altijd zo gelauwerd werd. En terecht, zo bleek. Na enkele luisterbeurten groeide Different Class uit tot één van m'n favoriete platen en werd Common People zowaar één van m'n favoriete nummers ooit.

Even later heb ik hun greatest hits album aangeschaft, die ik ook grijsgedraaid heb. Maar toch duurde het even voor ik een nieuw album ging ontdekken.

De reden daarvoor is misschien wel dat ik helemaal niets had met het titelnummer dat ik kende van the greatest hits, en ook niet met Party Hard dat er ook op staat. A Little Soul vond ik wel meteen leuk, en ook Help the Aged vond ik een degelijk nummer.

Maar het titelnummer bleek te groeien. Na enkele herbeluisteringen van hun greatest hits, vond ik het plots één van de betere nummers op het album. En dus werd het tijd om deze ook maar eens te gaan draaien.

En ook hier bleek dat weer volledig terecht. This Is Hardcore haalt niet het constante niveau dat Different Class wat mij betreft wel haalt, maar er staan wel een aantal ontzettend goede nummers op.

Het titelnummer om te beginnen, heeft één van de beste spanningsbogen die ik ken. Elke luisterbeurt opnieuw geniet ik van de climax halverwege het nummer, met die heerlijke gitaar op de achtergrond.

A Little Soul vind ik dan weer echt een geweldig popnummer. En ook I'm A Man is heerlijk catchy, en had wat mij betreft zo op Blur's The Great Escape kunnen staan.

The Fear, Dishes en Help the Aged klinken vertrouwd en zijn te vergelijken met de Pulp die ik kende van Different Class.

Party Hard vind ik nog steeds niks, dat nummer skip ik geregeld.

Ook de laatste 4 nummers weten me nog niet te pakken op dezelfde manier als de rest van het album. Ik vind ze zeker niet slecht, maar ze halen niet meer hetzelfde niveau.

Al bij al kom ik uit op 4*. Zeer goed dus, maar niet het niveau van Different Class die op (dik) 5* staat. Deze waardering zou nog kunnen wijzigen als de laatste nummers na extra luisterbeurten wel weten te beklijven.

Halfje erbij naar 4*. Had ie eigenlijk al meteen moeten hebben vind ik nu. Heb deze destijds op dag van uitkomen aangeschaft en in 1998 véél gedraaid. Daardoor zit in mijn beoordeling nu ook een flinke dosis nostalgie, melancholie. Mooie tijd was dat....

Maar anno 2020 is dit nog steeds zeer fraai. Opener The Fear heb ik geloof ik nooit zo heel bijzonder gevonden maar zet goed de toon. Duister, bombastisch.... afijn het staat hierboven ook al een aantal keer beschreven en ik sluit me erbij aan.

Wat voor mij de prijsnummers zijn, This is Hardcore en Glory days. Help the aged heeft een goeie tekst. "drinking smoking sexing sniffin' glue" en "try to forget that nothing lasts forever". Tja, help the aged. Vergrijzing...

Ik luister op t moment de cd-single van Help the Aged en Tomorrow Never Dies is toch wel een fijn liedje. Alle stijlen van de band een beetje door elkaar. Een groot dramatisch geluid met jangle gitaar er doorheen (vooral het 2de gedeelte), minimaal geproduceerde vocalen met op t laatst de op t randje van vals semi-schreeuwende zinnen.

De A kant blijft toch ook wel errug goed, overigens is de hoes van de single op zn Pulps schitterend.

When did you first realize?
It's time you took an older lover baby

Sorry, even de mierenneuker uithangen, het nummer heet "Tomorrow Never Lies", maar was oorspronkelijk wel bedoeld voor de Bond-film "Tomorrow Never Dies".

Pulp was natuurlijk de ideale band voor een Bond theme tune - zeker omdat ze grote Scott Walker fans zijn, nog zo iemand die ooit een (afgekeurd) Bond-nummer opnam ("Only Myself to Blame") en die perfect geschikt was voor die "eer".

Ik vrees dat dit aan de autocorrectie gelegen heeft

'Tomorrow Never Dies' staat overigens weer op die deluxe versie van deze plaat.

Grootste en gedurfde songs met charismatische frontman Jarvis cocker als visitekaartje. Voor een ‘Britpop’ album begeven sommige nummers in behoorlijk duister territorium en dan wordt Pulp echt interessant. En ze blijven ook altijd zo lekker typerend Brits, zo Posh. Het album voelt als een persoonlijke statement van Cocker, intrigerend album.

Tikje minder dan DC, maar nog altijd glorieus.
Sterren bij 2, 5 en 9.

1, 5 en 11

En dan zeggen mensen over ons dat we altijd hetzelfde vinden

'Mensen' ?

Weeds eerder

Deze plaat heb ik indertijd blind gekocht, en omdat ik zo lyrisch was over Different class wilde ik This is hardcore ook heel erg graag heel erg goed vinden. En na verloop van tijd lukte dat ook wel, en ik heb hem een tijdje redelijk veel gedraaid, maar nu ik hem na al die tijd weer eens beluister vind ik het toch wel een lange zit. Waar op Different class elk nummer bij de eerste draaibeurt al een soort superieure vanzelfsprekendheid had, klinkt bijna elk nummer hier alsof ze ontzettend veel moeite moesten doen om de melodieën een bepaalde schwung mee te geven opdat niemand zou kunnen horen wat een zware bevalling sommige nummers waren. TV movie is bijvoorbeeld best een mooi nummer met een lieve tekst, maar op de een of andere manier wil het maar niet loskomen en blijft de melodie slepen tot en met het aarzelende einde.
        Het lijkt wel alsof de ontgoocheling die als een rode draad door de teksten van dit album loopt ook z'n weerslag had op de manier waarop de nummers geschreven werden, met als resultaat een tekstueel bijzonder interessante maar muzikaal enigszins lusteloze en qua sound af en toe vrij troebele plaat (Party hard en A little soul vind ik bijvoorbeeld ronduit lelijk klinken, hoewel Help the aged en Seductive Barry dan juist weer zeer gedetailleerd en rijk klinken). Aan de enthousiaste reacties hier te lezen zal ik weinig tot geen medestanders hebben, maar dit album bevat eigenlijk maar weinig nummers waar ik echt ouderwets enthousiast over kan worden, hoe interessant en aangrijpend de thematiek ook is.
        Merkwaardig genoeg trekt het album naar mijn mening met de laatste drie nummers juist weer aan, hoewel dat trio op de lijst met favoriete tracks bijna onderaan staat. Maar Sylvia heeft een prachtige meeslepende melodie, en bij Glory days en The day after the revolution zijn de ironische teksten (eindelijk) in perfect evenwicht met de energieke en pakkende melodieën.
        Overigens, indachtig mijn goede ervaring met de bonus-CD van Different class heb ik van This is hardcore indertijd meteen de 2-CD-versie gekocht. Wat een teleurstelling: 40 minuten livemuziek van Glastonbury 1998, met zeven nummers van dít album en één van de voorganger. Het leuke van een liveplaat is dat je kan horen wat een band er inmiddels van heeft gemaakt wanneer de nummers een aantal maanden op tournee zijn gespeeld en "geleefd", maar om bij een studioplaat al meteen de livenummers toe te voegen terwijl die op dat moment eigenlijk nog hun definitieve vorm op het podium moeten krijgen, nee, dat vind ik echt lui. Een flinke afknapper.

" This is the sound of someone losing the plot
Making out that they’re okay when they’re not
You’re gonna like it but not a lot"


Wat een waarschuwing voor de fans van "Different Class" . Dit is de langzaamste groeier van heel mijn platencollectie. Zo zwaarmoedig. Het is een muzikale film noir. Soms is het te zwaar, dan verlies ik mijn aandacht. Ik denk dat ze Russell misten, de band klinkt niet altijd even tight. Maar de teksten zijn zo goed, en "This is hardcore" is, in mijn ogen, een van de prachtigste nummers ooit geschreven. Dat klopt perfect.

Jarvis is hier duidelijk niet meer de anonieme observator. Dit gaat soms door merg en been. Het is niet witty, en funny zoals de vorige albums. Nu ja, de vorige 3 albums. Pas op, soms is het nog poppy, in I'm a man hoor je wat blur, soms hoor je wat Bowie, meestal gewoon Pulp.

Ik las ergens dat ze het album "disintegration" hadden moeten noemen. Maar The Cure was er al mee weg. Zo klinkt het. Als de soundtrack van de collaps van de Britpop, van een band die na 20 jaar in elkaar stuikt. Met een chaotische plaat