A Perfect Circle - Mer de Noms (2000)

Misschien niet de meest originele band maar er staan toch goede songs op. Een stuk beter dan de gemiddelde rockband als je het mij vraagt.

Je hoeft niet per definitie origineel te zijn om een goede plaat te maken.

De songstructuren op Mer de Noms zijn overigens verre van standaard.

Ik vind het mooi om te horen hoe duidelijk anders A Perfect Circle is dan Tool. Een veel persoonlijker, down-to-earth benadering. Bij vlagen behoorlijk stevig en gruizig, maar vaak ook heel erg melodieus en sfeervol. Vooral de eerste helft van Mer de Noms spreekt me erg aan, met de geweldige nummers Magdalena en Judith, maar als hoogtepunt het prachtige Orestes. Er is veel muziek die ik erg mooi vind, maar toch niet te vaak moet horen, maar Orestes is een nummer dat me letterlijk nooit gaat vervelen. De bijzondere structuur, de sfeer, de melodielijnen, de meerstemmigheid, de bloedmooie tekst... Ik maak een diepe buiging voor dit warme bad met heerlijke geur. En ook voor de rest is dit een meer dan prima album waar ik graag naar luister.

Het meest intrigerende aan "Mer de Noms" van A Perfect Circle vind ik de verrassende structuur en opbouw van de meeste liedjes. Niet direct baanbrekend of zo, maar toch regelmatig verrassend. Zeker binnen het rockgenre. Ik ben niet gelijk onder de indruk van de vocale prestaties, maar de onderliggende muziek zorgt voor een constante spanning die de luisterervaring kracht bijzet. Nummers als "Magdalena", "Judith" en "3 Libras" nestelen zich in je hoofd en doen je verlangen naar meerdere luisterbeurten. "Mer de Noms" klinkt als een soort Tool light, maar dat vind ik in het geval van A Perfect Circle zeker geen schande.

Waar mijn gedachten bij Tool nog wel eens afdwalen klinkt A Perfect Circle wat toegankelijker. Op deze plaat zit wat mij betreft nog steeds geen sleet. De songs zitten nog steeds niet gemakkelijk in elkaar maar in dit geval vind ik dat geen enkel probleem. Het grootste pluspunt aan dit album is de sfeer. Wat een naargeestigheid daalt er op je neer. Heerlijk om in weg te zwelgen. Beste nummers; The Hollow, Magdalena en met name Thomas, wat een juweeltje.

Een naam die hier nog niet is gevallen: in nummers als Magdalena en Orestes hoor ik zowel qua gitaar als qua hele soundscape de Cocteau Twins anno Treasure terug. Dat is een aangename klankkleur, maar in de meeste andere nummers staat precies de naargeestigheid die mijn voorganger noemt mij tegen: met de composities en de insteek is niets mis, maar die koude sound, de riffs en de harde snaredrums doen mij onaangenaam aan, en Keenan trek ik prima wanneer hij gewoon zingt, maar zodra hij zo'n verbeten Eddie Vedder-stem opzet, of wanneer hij zo gemaniëreerd-onvast-zangerig gaat zingen (hetgeen z'n apotheose vindt in The package op de volgende plaat), dat vind ik echt vreselijk. Dus, heel persoonlijk, dit is niets voor mij.

[quote]BoyOnHeavenHill schreef:
Een naam die hier nog niet is gevallen: in nummers als Magdalena en Orestes hoor ik zowel qua gitaar als qua hele soundscape de Cocteau Twins anno Treasure terug. Dat is een aangename klankkleur, maar in de meeste andere nummers staat precies de naargeestigheid die mijn voorganger noemt mij tegen: met de composities en de insteek is niets mis, maar die koude sound, de riffs en de harde snaredrums doen mij onaangenaam aan, en Keenan trek ik prima wanneer hij gewoon zingt, maar zodra hij zo'n verbeten Eddie Vedder-stem opzet, of wanneer hij zo gemaniëreerd-onvast-zangerig gaat zingen (hetgeen z'n apotheose vindt in The package op de volgende plaat), dat vind ik echt vreselijk. Dus, heel persoonlijk, dit is niets voor mij.[/quote

Ik kan de plaat ook niet meerdere keren achter elkaar horen, als ik het album in september draai verval ik spontaan in mijn herfstdepressie Echter een nummer als Thomas kan ik op elk moment van de dag beluisteren. A Perfect Circle maakt inderdaad geen muziek die warm aanvoelt, behaaglijkheid staat niet in het woordenboek van Keenan en consorten.

Toch wel een zeer aangename (donkere) plaat met Magdalena & Orestes als mijn favorieten. Al draai ik wel La-Te-Ra-Lus van Tool liever nog eens een keertje extra in plaats van deze

Heerlijk album.

Vorige week deze mannen gezien op Graspop. Ik kende enkel Thirteenth Step van hen maar het prachtige optreden deed mij vandaag besluiten om ook deze Mer de Noms aan te schaffen. Tot nu toe vind ik deze zelfs beter. Hardere climaxen en trage sfeervolle opbouwen zijn de eerste woorden die mij te binnen schieten. Ook de zang is alweer prachtig. Het mooiste compliment dat ik nu kan geven is dat ik nog niet 1x aan Tool heb gedacht

4* voor nu

Heerlijk rockalbum. Nummers als Orestes en 3 Libras hebben een grungy feel. Keenan heeft een fantastische stem en de trage opbouw van de nummers is om te smullen. De vergelijking met Tool is logisch, maar nergens op gebaseerd.

Tool is wat lastiger te categoriseren, dat maakt het ook Tool, de songstructuren zijn ook wat gevarieerder in vergelijking met A Perfect Circle. Desalniettemin is de vergelijking er in mijn ogen wel degelijk; luister naar de stem van Keenan en met name de naargeestige sfeer die op beider albums terugkomt de link is er. Maakt eigenlijk ook niet uit, dit album is een topper. Thomas wordt niet vaak genoemd als een favoriet nummer op Mer de Noms maar ik kan het niet vaak genoeg horen.

De tekst van Judith gaat over Keenan's moeder, iedereen weet dat natuurlijk maar wat een verbitterde en infantiele lap tekst is dat eigenlijk, man man.

Ik denk dat het daarom ook een treffende tekst is. Het is inderdaad ontzettend lelijk wat Keenan schrijft (het zou me niet verbazen dat hij deze tekst nu zelf ook infantiel vindt) op Judith, waarschijnlijk een ongefilterde representatie van zijn emoties toen. Als je namelijk luistert naar Wings for Marie op 10,000 Days van Tool (dat ook over Judith gaat), lees je namelijk ineens acceptatie en berusting, bijna een ode aan zijn moeder. Alsof hij door het proces is gegaan.

Misschien heeft hij zich tussen 2000 en 2006 bekeerd?
Want het voornamelijk het religieuze aspect wat hem in dat APC lied dwars zit, in dat Tool lied lijkt hij opeens behoorlijk gedraaid.

Kijk! Daar ken ik de post-Aenima Tool niet goed genoeg voor. Ik ga gelijk luisteren. ☀️

Ik denk niet dat Maynard zich heeft bekeerd, maar het lijkt erop dat hij inziet hoe waardevol religie was voor zijn moeder, zonder haar daar meer op te veroordelen, wat hij op Judith op deze plaat nog absoluut doet. Judith is aanvallend met als reden religie, terwijl Wings for Marie juist heel liefdevol is, maar ook met religie als thema.

Niet de beste tekst, maar minder infantiel dan geloven in God als de algoede, alwetende en almachtige schepper van alles.